Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość (ebook) (audiobook) (audiobook)

Recenzja: Psycholog Karolina Rzodkiewicz, Rzodkiewicz Karolina

Za mną lektura książki „Uwięzieni w grach relacyjnych”. Podtytuł: „Jak wygrać bliskość”. Każdy rozdział poświęcony jest innej grze relacyjnej, m.in. takim jak „Udręczona”, „Gdyby nie ty” czy „Ja tylko”. To konkretne schematy, które bywają odtwarzane w relacjach. Struktura rozdziałów jest bardzo czytelna: znajdziemy tu dialogi, opis istoty danej gry, to, co kryje się pod powierzchnią, esencję mechanizmu, możliwe ścieżki wyjścia oraz przykłady dojrzałego dialogu. Jak czytamy: „Najważniejsze w wychodzeniu z gier jest uświadomienie sobie swojego w nich udziału. (…) jeśli gra się odbywa, to znaczy, że my też w niej zagraliśmy”. To książka, która zaprasza do zatrzymania się - nad własną komunikacją, sposobem budowania relacji i odpowiedzialnością, jaką w nich ponosimy. Warta przeczytania i przemyślenia 🩵 Co Twoim zdaniem w komunikacji, w relacjach najczęściej utrudnia budowanie bliskości?

Recenzja: Ewelina Stala - psycholog,

Przez ostatnie dni towarzyszyła mi książka Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko “Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość”. Książka nie o dzieciach, a o nas dorosłych. O tym jak w codziennych rozmowach gramy w różne gry, chcąc “ugrać” bliskość. Analiza transakcyjna (na której opiera się książka), pokazuje nam jak w zawoalowany sposób każdy z nas, w mniejszym lub większym stopniu, zamiast wyrażać jasno swoje potrzeby, wybiera drogę dookoła. Dlaczego? Bo nikt nas nie nauczył jak potrzeby wyrażać, bo ważne dla nas osoby tych potrzeb nie widziały, bo wyrażanie potrzeby wiązało się z zagrożeniem. Kiedy to było? Kiedy byliśmy małymi dziećmi, zależnymi od dorosłych. Dlaczego o tym tutaj piszę? Bo nic straconego. Zachęcam do przeczytania książki i zobaczenia siebie w tych grach. Siebie, bo pokusa zobaczenia, męża, żony, koleżanki, szefa… jest ogromna. Ale, aby przestać grać, a zacząć szczerze rozmawiać, trzeba zacząć od siebie. Agnieszka Kozak i Zbigniewa Rećko piszą bardzo przystępnie, podając przykłady z życia, w których odnajdzie się chyba każdy z nas. Wyjdźmy z gier dla siebie, ale także po to, by nasze dzieci nie musiały w nie grać w dorosłości.❤️

Recenzja: Rozwojownia JMM,

Dzisiaj kupiłam kolejną książkę📖 do kolekcji😉 Pani Agnieszka Kozak🩵 którą uwielbiam😇 Polecam każdemu, komu zależy na swoim rozwoju i zdrowiu zapoznać się z materiałami Pani doktor😊 Bardzo dużo materiałów znajdziecie na You Tube - w komentarzu załącze link ⬇️⬇️⬇️ Tym razem książka📖 napisana z Panem Zbigniewem Rećko pt. "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość" Książka📖 to przykłady gier w jakie grają ludzie według tzw. analizy transakcyjnej. Analiza transakcyjna (AT) to stworzona przez Erica Berne'a koncepcja psychologiczna badająca relacje międzyludzkie poprzez wymianę komunikatów tzw. transakcje. Opiera się na trzech stanach ego: 🩷 Dziecko 🩵 Rodzic 💙 Dorosły Pomaga zrozumieć zachowania, konflikty i styl komunikacji i służy do rozwoju osobistego, psychoterapii oraz poprawy komunikacji😊 Kto z Was już zna koncepcję AT? Czy jest to dla Was nowy temat? Cieszę się, bo będą wartościowe wieczory z 📖😊

Recenzja: Krzysztof Szafranek,

Polecam kolejny tytuł 🙂 Książka „Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” autorstwa Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko to jedna z tych pozycji na polskim rynku psychologicznym, która bezlitośnie, ale i z ogromną empatią obnaża mechanizmy, jakimi sabotujemy związki i relacje z bliskimi. Główna teza autorów jest prosta, choć bolesna: bardzo pragniemy bliskości, ale panicznie się jej boimy. Aby chronić się przed zranieniem, odrzuceniem czy oceną, zakładamy maski i wchodzimy w tzw. gry relacyjne. Zamiast mówić wprost o swoich potrzebach, manipulujemy, strzelamy fochy, udajemy ofiary, atakujemy lub uciekamy w chłód. Warto poznać bliżej te mechanizmy aby budować związek z pozycji świadomej bądź nie przerzucać tych mechanizmów na kolejne pokolenie. Autorzy mocno czerpią z Analizy Transakcyjnej Erika Berne’a oraz koncepcji Trójkąta Karpmana, przekładając je na współczesne, polskie realia domowe i zawodowe a tym samym opisują anatomię gier w które ludzie się wikłają i wyjaśnienie, dlaczego gramy role, w które wchodzimy. Mamy tutaj szczegółowy opis tego, jak płynnie przechodzimy od roli Ofiary („Nigdy mnie nie wspierasz”), przez Wybawiciela („Ja to zrobię lepiej, zostaw”), aż po Prześladowcę („Znowu wszystko zepsułeś”). Autorzy opisują język jako broń: Wasilewski punktuje zwroty, które brzmią niewinnie, a są czystą pasywną agresją(to wszystkie te „Ja tylko chciałem dobrze”, „Domagaj się dalej” czy ironiczne „No oczywiście, ty wiesz najlepiej”) Zwrotów naturalnie jest cała masa. Myślę że każdy w książce znajdzie odrobinę siebie i może zmienić wiele w postrzeganiu tego jak się komunikuje z ludźmi których kocha aby wygłaszać komunikaty nie z pozycji lęku (którego podłoże może być bardzo różne) ale z pozycji świadomej w trosce o empatyczne obustronne zrozumienie i szacunek.

Recenzja: Centrum Kreatywnego Rozwoju Kamila Stefanik,

„Uwięzieni w grach relacyjnych” to książka, do której warto wracać nie tylko wtedy, gdy w związku jest trudno. Czasem pomaga zrozumieć, dlaczego ciągle wracamy do tych samych kłótni, choć oboje chcemy czegoś zupełnie innego. 5 powodów, dla których warto po nią sięgnąć: 💛 1. Zrozumiesz, dlaczego powtarzacie te same konflikty.�To nie zawsze kwestia charakteru. Często za powtarzalnymi kłótniami stoją głębsze schematy i niezaspokojone potrzeby. 💛 2. Nauczysz się rozpoznawać „gry”, zanim przejmą kontrolę.�Im szybciej zauważysz swój automatyczny sposób reagowania, tym większa szansa, że wybierzesz coś, co naprawdę służy relacji. 💛 3. Zobaczysz, że pod złością często kryje się lęk, wstyd lub potrzeba bliskości.�To spojrzenie zmienia sposób, w jaki patrzymy na siebie i partnera. 💛 4. Książka zachęca do ciekawości zamiast wzajemnego obwiniania.� 💛 5. Daje konkretne wskazówki, jak budować bezpieczniejszą więź.�Małe zmiany w sposobie komunikacji potrafią przynieść duże efekty. 💬 Pytanie na weekend:� Czy zdarza Ci się zauważyć, że w różnych sytuacjach wracacie do tej samej rozmowy, tylko z innymi słowami?

Recenzja: Rozwojownia JMM,

Dzisiaj kupiłam kolejną książkę📖 do kolekcji😉 Pani Agnieszka Kozak🩵 którą uwielbiam😇 Polecam każdemu, komu zależy na swoim rozwoju i zdrowiu zapoznać się z materiałami Pani doktor😊 Bardzo dużo materiałów znajdziecie na You Tube - w komentarzu załącze link ⬇️⬇️⬇️ Tym razem książka📖 napisana z Panem Zbigniewem Rećko pt. "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość" Książka📖 to przykłady gier w jakie grają ludzie według tzw. analizy transakcyjnej. Analiza transakcyjna (AT) to stworzona przez Erica Berne'a koncepcja psychologiczna badająca relacje międzyludzkie poprzez wymianę komunikatów tzw. transakcje. Opiera się na trzech stanach ego: 🩷 Dziecko 🩵 Rodzic 💙 Dorosły Pomaga zrozumieć zachowania, konflikty i styl komunikacji i służy do rozwoju osobistego, psychoterapii oraz poprawy komunikacji😊 Kto z Was już zna koncepcję AT? Czy jest to dla Was nowy temat? Cieszę się, bo będą wartościowe wieczory z 📖😊

Recenzja: Sylwia Winiarek,

Są prezenty, które cieszą przez chwilę, i są takie, które zostają z nami na dłużej. 📚❤️ Te trzy książki łączy temat, który jest mi szczególnie bliski: wolność wewnętrzna, relacje i lepsze rozumienie samego siebie. „Uwięzieni w grach relacyjnych” pokazuje, jak łatwo w relacjach wchodzimy w powtarzające się role i schematy, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Uczy je zauważać, rozumieć i krok po kroku odzyskiwać możliwość budowania bardziej świadomych, zdrowych relacji. „Uwięzieni we własnej głowie”przypomina natomiast, że czasem największym ograniczeniem nie jest to, co dzieje się wokół nas, ale historie, przekonania i doświadczenia z przeszłości, które nosimy w sobie. To zaproszenie do przyjrzenia się temu, co było, aby nie pozwalać, by przeszłość nieustannie pisała scenariusz naszej teraźniejszości. A „Uwięzieni w słowach rodziców” dotyka tego, jak komunikaty usłyszane w dzieciństwie potrafią zostać z nami na lata i zamienić się w wewnętrzny głos, który wpływa na nasze wybory, poczucie własnej wartości i sposób, w jaki patrzymy na siebie. Zapowiada się więc nie tylko sporo czytania, ale przede wszystkim dużo refleksji, zatrzymania i odkrywania tego, co czasem działa w nas zupełnie nieświadomie. Dziękuję z całego serca osobie, która podarowała mi te książki❤️. Zna Mnie dobrze 🍀 To niezwykle trafiony i wartościowy prezent. Czasem ktoś daje nam książkę, a tak naprawdę daje nam inspirację do poznania siebie trochę lepiej, co przekłada się na role, które pełnimy i pracę, jaką wykonujemy. I właśnie za takie prezenty jestem szczególnie wdzięczna.

Recenzja: Notatki dla K.,

Książki Agnieszki Kozak - znanej psycholog i psychoterapeutki mogę polecać w ciemno. Pięknie tłumaczą dlaczego tak trudno budować relacje oparte na AUTENTYCZNOŚCI. I dlaczego pragniemy tego samego, tylko nie nauczono nas właściwej komunikacji.... 🔴 To fragment o jej najnowszej książce pt. "Uwięzieni w grach relacyjnych": „W grze psychologicznej wszystkie strony będą przegrane, a w opartej na niej relacji wszyscy kończą z poczuciem porażki..... A przecież pragniemy bliskości. Tęsknimy za bezpieczeństwem. Chcielibyśmy się otulić czułością. Dlaczego gramy? Z czego to wynika? Co zyskujemy? Co tracimy? Jak z tego wyjść, by żyć lepiej?" A.K. 🔴 Przy okazji wstawiłam inne pozycje Agnieszki Kozak, uwalniające nas z niewłaściwych wzorców i schematów, które czas przerwać, by uzdrowić najważniejsze relacje w naszym życiu, a przede wszystkim relację z samym sobą❗ 🔴 Skoro jestem przy tym temacie, nie mogę pominąć innej niezwykle ważnej publikacji Joanny Flis - także psycholog i psychoterapeutki, która rozkłada na czynniki pierwsze - gierki rodzinne❗

Recenzja: Karol Gałkowski,

Wieczór. Kuchnia. Spojrzenia. Ona mówi: „Nic się nie stało”. On słyszy: „Stało się wszystko”. I zamiast rozmowy zaczyna się gra. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko piszą w „Uwięzieni w grach relacyjnych”, że gramy nie ze złej woli, ale z lęku. Nikt z nas tych gier nie wybrał. One wybrały nas dawno temu, kiedy byliśmy mali i trzeba było jakoś zasłużyć na miłość. „Gdyby nie ty”. Gdyby nie ty, byłbym kimś. A pod spodem żal za życiem, na które nie starczyło nam odwagi. „Tak, ale”. Proszę o radę i każdą po kolei odrzucam. A pod spodem samotność człowieka, który dawno przestał wierzyć, że ktoś naprawdę przyjdzie. Znasz to. Ja też. Bo za każdą grą stoi ta sama tęsknota. Żeby ktoś na mnie spojrzał i niczego nie chciał poprawiać. Żeby można było po prostu być. Bez zdawania egzaminu z bycia wystarczającym. Tylko że gra jest bezpieczna, a bliskość nie. W grze mam rolę i zbroję. W bliskości muszę stanąć bez jednego i drugiego. I powiedzieć: Boję się. Tęsknię. Potrzebuję cię. Trzy zdania. Prostsze niż cała rozgrywka. I trudniejsze niż wszystko. Ponad dwadzieścia lat małżeństwa nauczyło mnie jednego. Najtrudniej kochać tych którzy są najbliżej. Najpiękniejszy i najważniejszy bliźni śpi po drugiej stronie łóżka. I nosi w sobie tę samą tęsknotę co ja. Podtytuł książki brzmi: „Jak wygrać bliskość”. Przewrotnie, bo w tych grach nie wygrywa nikt. Bliskość wygrywa ten, kto przestaje grać. Dziś wieczorem znów usiądziemy w kuchni. Możemy rozdać karty. Możemy powiedzieć. Zapewnić. Możemy położyć dłoń na stole. Możemy spróbować kolejny raz wygrać bliskość. A możemy też kolejny raz zacząć grać.

Recenzja: Iwona Chrzanowska,

Pary to obecnie mój zawodowy konik. Do mojego gabinetu zgłaszają się różne. Niektórzy przyjście do terapeuty traktują jak ostatnią deskę ratunku ale są też tacy, którzy zauważając, że się oddalają przychodzą po pomoc. Albo gdy mają problem, który powoduje eskalację emocji i niemożliwość porozumienia. Co ciekawe przychodzą głównie młodzi, do mniej więcej 35 roku życia. Starsi może się wstydzą albo po prostu urządzili się w dyskomforcie 🤔 Powszechnie funkcjonuje opinia, że młodzi ludzie nie chcą pracować nad relacjami tylko się rozstają i szukają nowej osoby do relacji. Uważam, że nie jest to prawdą a wręcz przeciwnie. Zauważam dużą świadomość wśród młodych osób i otwartość na skorzystanie ze wsparcia. To co łączy tych, którzy przychodzą to GRA. U wszystkich par, z którymi pracowałam dotychczas toczy się jakaś gra. Lub kilka. Po książce Erica Berne „W co grają ludzie” natrafiłam na świetną książkę Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko „Uwięzieni w grach relacyjnych”. W książce pokazano przebieg każdej z gry, opisano mechanizm, przedstawiono źródło mechanizmu oraz pokazano jak z gry można wyjść. To niesłychanie wartościowa pozycja dla specjalistów i par, które czytając będą mogły rozpoznać co w nich gra i w co grają. Polecam na wiosenny czas

Recenzja: Magdalena Urbańska Blog,

Lubię czytać książki pani Agnieszki Kozak, choć nie da się ich tak po prostu złapać w rękę, przeczytać i odstawić na półkę. One nie są trudne, ale autorka pisze w taki sposób, że nie można przez te lektury biec. Wymagają zatrzymania. Stanięcia z otwartością na przeczytane słowa. Wtedy ta lektora ma sens... Zapytałam wczoraj Męża czy ma ochotę razem ze mną przeczytać "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość", którą Agnieszka Kozak napisała ze Zbigniewem Rećko. Gdy tylko przyjdzie do nas drugi egzemplarz, zaczynamy lekturę (Mąż czyta w pociągu, jadąc do pracy. Ja mam na to czas rano, przed pracą, gdy dzieci jeszcze śpią...). Planujemy czytać ją po kawałku, dzieląc się myślami i tym jak nas ta lektura dotyka i gdzie nas prowadzi. Lubię takie wspólne czytanie i późniejsze dzielenie się poruszeniami... Czy masz kogoś z kim możesz dzielić się wrażeniami po przeczytaniu jakiejś książki? Jakie publikacje najbardziej lubisz czytać? Czy znasz serię "Uwięzieni..." Agnieszki Kozak? Daj znać, jestem bardzo ciekawa!

Recenzja: pani.komunikacyjna , Pawlik-Pyda Dominika

Za mną lektura książki „Uwięzieni w grach relacyjnych”. Podtytuł: „Jak wygrać bliskość”. Każdy rozdział poświęcony jest innej grze relacyjnej, m.in. takim jak „Udręczona”, „Gdyby nie ty” czy „Ja tylko”. To konkretne schematy, które bywają odtwarzane w relacjach. Struktura rozdziałów jest bardzo czytelna: znajdziemy tu dialogi, opis istoty danej gry, to, co kryje się pod powierzchnią, esencję mechanizmu, możliwe ścieżki wyjścia oraz przykłady dojrzałego dialogu. Jak czytamy: „Najważniejsze w wychodzeniu z gier jest uświadomienie sobie swojego w nich udziału. (…) jeśli gra się odbywa, to znaczy, że my też w niej zagraliśmy”. To książka, która zaprasza do zatrzymania się - nad własną komunikacją, sposobem budowania relacji i odpowiedzialnością, jaką w nich ponosimy. Warta przeczytania i przemyślenia

Recenzja: Instagram , Stanisławczyk Weronika

“Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” Dr Agnieszka Kozak - Psycholog, psychoterapeutka, coach, nauczyciel akademicki, trenerka biznesu Zbigniew Rećko Coach, trener i konsultant z wieloletnim doświadczeniem w pracy z liderami, zespołami i organizacjami. Książkę tę wydało wydawnictwo Sensus Książka ta należy do poradników psychologicznych, w którym podejmowany jest temat schematów. Autorzy podkreślają że z trybu gry da się wyjść! (Co myślę, że jest ważna informacją). Przekazana jest teoretyczna i praktyczna wiedza na przykładach dialogów. “Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” książka ta sprawdzi się osobom co chcą dowiedzieć się jak wyjść z schematu co nie jest i nie będzie łatwe. Mimo wszystko uważam że warto wyjść z nich i przeczytać tą lekturę. Lektura może być idealnym dodatkiem do własnej psychoterapii.

Recenzja: Psychologrysuje , Stanienda Daria

Ta książka to coś wyjątkowego, niektórzy powiedzą nawet, że "mocnego", coś co bezlitośnie obnaża to, co dzieje się w relacjach międzyludzkich. Miłosnych, rodzinnych, przyjacielskich, ale i czysto społecznych czy zawodowych. Z lektury dowiecie się, np. dlaczego w ogóle wchodzimy w manipulacje, gierki i drobne kłamstewka. Autorzy mówią o tym bardzo jasno: bo tak nas nauczono, bo chcemy coś szybko ugrać albo panicznie próbujemy czegoś uniknąć. Problem w tym, że po kilku takich zagraniach nasze zachowanie staje się automatycznym schematem. Jeśli łapiecie się na tym, że wokół Was ciągle pojawiają się toksyczni ludzie, albo od lat nie możecie trafić na prawdziwą miłość lub prawdziwego przyjaciela, to ta książka może otworzyć Wam oczy. Może się okazać, że zupełnie nieświadomie sami wybieracie osoby, które po prostu Wam nie służą. W środku znajdziecie dużo przykładów i propozycji jak z tych gierek wyjść. Autorzy przyglądają się codziennym dialogom i rozkładają je na czynniki pierwsze, pokazując jak zamienić je w dojrzałą oraz zdrową komunikację. Dialogi są napisane tak, aby czarno na białym widać było mechanizmy, które na co dzień funkcjonują wśród ludzi. Książka odwołuje się m.in. do koncepcji Wewnętrznego Dziecka i Rodzica oraz analizuje znaną pozycję Ofiary. Zobaczycie tu dokładne opisy konkretnych gier: od towarzyszących im emocji, przez ukryte korzyści i potrzeby, aż po tzw. antytezy, czyli sposoby na ich przełamanie. Zrozumiecie dllaczego tak często bierzemy na swoje barki za dużo, dlaczego wiecznie musimy się starać, wymierzamy kary cichymi dniami, punktujemy wady innych czy hurtowo wyciągamy kontrargumenty podczas kłótni. Pomocne okaże się także miejsce na Wasze notatki, aby nic po drodze Wam nie uciekło. Czyta się to naprawdę dobrze i płynnie, ale... nie spodziewajcie się lekkiej lektury do poduszki. Ta książka wymaga Waszej aktywności. Może się zdarzyć, że po paru stronach poczujecie emocjonalny dyskomfort. Zrobi się po prostu niewygodnie, gdy nagle zobaczycie tam opis własnych zachowań albo mechanizmów stosowanych przez Waszych bliskich. Otworzą się oczka i pojawi się kluczowe pytanie: co z tym zrobicie? Żeby poczuć się lepiej i uwolnić od automatyzmów, trzeba będzie włożyć trochę pracy we własne myśli i słowa. Jednak uważam, że warto podjąć to wyzwanie. Pamiętajcie też o jednej, ważnej rzeczy: kiedy poznacie zasady tych gierek to pewnie przestaniecie w nich uczestniczyć, a wtedy staniecie się dla drugiego gracza, hmm...niewygodni? Wasze nowe zachowanie prawdopodobnie mu się nie spodoba, bo zepsujecie jego dotychczasową zabawę. I wiecie co? To będzie Wasz moment sukcesu Żyjemy w czasach, w których coraz bardziej doceniamy wagę relacji i kompetencji emocjonalnych. Widzimy to nawet na rynku pracy, gdzie te umiejętności stają się kluczowe. Dlatego uważam, że to lektura obowiązkowa. Warto przeczytać ją samemu, a potem podsunąć tym osobom w swoim otoczeniu, które podświadomie utknęły w relacyjnym dyskomforcie. Polecam!

Recenzja: @bajkowe_zacisze, Ochab Paulina

„Uwięzieni w grach relacyjnych” to książka, która potrafi trochę zaboleć… ale bardzo otwiera oczy. To jedna z tych lektur, przy których co chwilę myślisz: „to o mnie”. Autorzy pokazują, jak często w relacjach… gramy. Ukrywamy emocje, potrzeby, udajemy i to tylko po to, żeby zostać zaakceptowanymi. I nagle okazuje się, że przez te „gry” tracimy coś najważniejszego : prawdziwą bliskość. Bardzo podobało mi się to, że książka jest oparta na przykładach, momentami aż za bardzo trafnych 😅 Czyta się ją szybko, ale przemyślenia zostają na długo. To nie jest lekka lektura. Raczej taka, która zmusza do zatrzymania się i spojrzenia na swoje relacje z innej perspektywy.

Recenzja: @rozgadana_jana, Kostecka Jana

Dzięki tej pozycji szczerze i głęboko przejrzymy się bliskości, temu, jak my budujemy relacje i jak wyglądają gry relacyjne. Te wszystkie”bo tak wypada”, „tutaj tak się robi”, różnego rodzaju kłamstwa, schematy i manipulacje mniej lub bardziej świadome mamy tu jak pod mikroskopem. Każdy rozdział zaczyna się od dialogu, które odbywają się w naszych domach i środowiskach pracy, a potem autorzy tłumaczą istotę gry, aby nam uświadomić to, co się dzieje w nas i wokół nas tak naprawdę. Uświadomić, by żyć, a nie grać! Bo gra to iluzja, a nie bliskość. Grając nie jesteśmy sobą.. W tej książce znajdziemy możliwe ścieżki wyjścia z każdej gry i przejdziemy się ścieżką empatii wobec siebie.

Recenzja: @na.polce.renaty, Foremny Renata

Czekałem na tę książkę, ponieważ przeczytałem już dwie poprzednie pozycje Pani Agnieszki i muszę przyznać, że jak dotąd jest to zdecydowanie najlepsza z nich. Została napisana bardzo przystępnym stylem — zaczynamy od typowego dialogu, który kończy się wygraną lub przegraną (w końcu wszyscy gramy w gry relacyjne),a następnie, krok po kroku, poprzez analizę dochodzimy do dojrzałej formy komunikacji. Dialogi kończące rozdziały momentami wydają się nieco sztuczne — ludzie raczej nie rozmawiają ze sobą w taki sposób (choć być może żyję w bańce) — ale doskonale oddają istotę problemu i spełniają swoją rolę. Kiedy dostałem książkę, pomyślałem, że jest krótka i przeczytam ją w dwa wieczory. Jednak ilość psychologicznego „mięcha” okazała się na tyle duża, że zajęło mi to więcej czasu. Co więcej, jestem pewien, że gdy przeczytam ją drugi i trzeci raz — a zapewne tak będzie — odkryję kolejne koncepty, które teraz mi umknęły. Podchodziłem do tej książki z pewnym sceptycyzmem. Bardzo podobały mi się wcześniejsze pozycje z serii „Uwięzieni”, jednak podczas ich lektury często towarzyszyła mi myśl: „może i to prawda, ale bez przesady, że słowa aż tak odciskają piętno”. Tutaj natomiast zawarte tezy naprawdę mocno do mnie trafiły. Zacząłem analizować zarówno siebie, jak i swoje otoczenie, i zauważyłem, że w wiele z opisanych gier sam grałem. Podsumowując — naprawdę świetny kawał roboty. Mam nadzieję, że pojawi się kontynuacja opisująca kolejne gry, i z pewnością będę czekał na następne książki Pani Agnieszki. Czyta się je niezwykle przyjemnie, choć wnioski i refleksje po lekturze nie zawsze są równie komfortowe. I właśnie tego oczekuję od poradników psychologicznych. 8/10 Książkę przeczytał i zrecenzował mój mąż.

Recenzja: @dajanalogist, Duda-Sadurska Diana

Są książki, które dają wiedzę. I są też takie, które zatrzymują człowieka w pół zdania, bo nagle okazuje się, że czyta o sobie. „Uwięzieni w grach relacyjnych” Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko to właśnie jedna z takich książek. To niezwykle ważna pozycja o mechanizmach, które wnosimy do relacji — często nieświadomie, automatycznie, z poziomu własnych doświadczeń, zranień i schematów wyniesionych z przeszłości. Autorzy pokazują, jak łatwo wchodzimy w powtarzalne gry komunikacyjne, jak trudno nam budować autentyczną bliskość i jak często reagujemy nie „tu i teraz”, ale z miejsca dawnych emocjonalnych doświadczeń. I myślę, że największą wartością tej książki jest właśnie zaproszenie do zatrzymania się przy sobie. Do zobaczenia własnych pułapek komunikacyjnych, swoich strategii obronnych, sposobów reagowania, które kiedyś pomagały przetrwać, ale dziś często utrudniają tworzenie bezpiecznych relacji. To bardzo ważne szczególnie wtedy, gdy jesteśmy odpowiedzialni za drugiego człowieka — jako partnerzy, rodzice, psychologowie czy terapeuci. Bo prawda jest taka, że jeśli nie przepracujemy własnych historii, ktoś inny będzie ponosił ich emocjonalne konsekwencje. Czasem partner. Czasem dziecko. Ta książka nie oskarża i nie zawstydza. Ona pomaga zrozumieć. Pokazuje, że wzięcie odpowiedzialności za własne schematy nie jest oznaką słabości, ale dojrzałości emocjonalnej. Czyta się ją powoli. Nie dlatego, że jest trudna, ale dlatego, że zostawia człowieka z refleksją. I właśnie dlatego uważam ją za jedną z ważniejszych książek o relacjach, jakie ostatnio przeczytałam.

Recenzja: reading_peony, Sykoś Natalia

„Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to poradnik psychologiczny, który podejmuje temat niezwykle aktualny: schematy - powtarzane przez nas oraz dlaczego w relacjach powtarzamy te schematy, które nas ranią. Pocieszeniem jest jednak to, że grę można przerwać w każdej chwili. Autorzy prowadzą czytelnika krok po kroku do tego, jak wyjść z takiej gry. Jest tu też ważny temat bliskości i to, dlaczego mimo starań trudno nam osiągnąć prawdziwą bliskość. "Każdy z nas przyswaja w życiu wzorce i metody postępowania, które mu pokazują, jaką rolę ma do odegrania w życiu i jak ją zagrać (...)." Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko pokazują tzw. „gry relacyjne” i uczą, jak budować prawdziwą bliskość poprzez szczerość i świadomość własnych potrzeb. Autorzy łączą wiedzę terapeutyczną z bardzo praktycznym, życiowym doświadczeniem. Dużym atutem są tutaj właśnie konkretne przykłady dialogów i sytuacji z życia codziennego, które pozwalają łatwo rozpoznać własne schematy. To książka konkretna, pełna przykładów, ale momentami wymagająca i skłaniająca do głębszej autorefleksji. Już od pierwszych stron widać, że to nie jest typowa książka ‘motywacyjna’. Zamiast prostych rad dostajemy wgląd nieświadome strategie zachowań, które mają nas chronić, ale w praktyce oddalają nas od innych ludzi. Autorzy pokazują, że te mechanizmy wynikają z dawnych doświadczeń i niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych. Autorzy prowadzą narrację opartą na zrozumieniu: za każdym trudnym zachowaniem stoi jakaś potrzeba - bycia zauważonym, zaakceptowanym. Autorzy pokazują, że prawdziwa bliskość zaczyna się tam, gdzie nie musimy udowadniać swojej wartości ani dopasowywać się do oczekiwań innych. „Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to wartościowa książka psychologiczna, która: pomaga zrozumieć mechanizmy relacyjne, zachęca do refleksji nad sobą, jednak jednocześnie wymaga gotowości na konfrontację z własnymi schematami. Nie jest to poradnik ‘łatwy i przyjemny’, ale raczej taki, który może realnie coś zmienić - pod warunkiem, że czytelnik podejdzie do niego uczciwie. Największą siłą tej książki jest właśnie jej autentyczność. "Poszukać nowych słów. To początek tworzenia nowego świata- tworzenia, zamiast odtwarzania gry, która nie daje oddechu."

Recenzja: czytane.przezemnie, Chudzik Julia

Jakiś czas temu czytałam inną książkę tej autorki, czyli „Uwięzieni w słowach rodziców” i szczerze, była to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w życiu. Więc i do tej książki miałam spore oczekiwania, ale nie zawiodłam się. W książce autorzy opisują „gry”, w jakie grają ludzie. Powtarzające się zachowania i schematy, które świadomie lub nieświadomie niszczą relacje międzyludzkie. Nie chodzi tylko o miłość, ale też przyjaźnie, relacje z rodziną czy w pracy. Są tutaj obszernie opisanie niszczące zachowania, które wręcz kłują w oczy, ale nie przez to, że są one przerysowane, tylko przez to, że one są naprawdę z życia wzięte. Jak radzić sobie z ludźmi, którzy wybierają te „gry”? Jak samemu nie dać się wplątać w to? Z czego wynika takie zachowanie osoby? W tej książce wszystko jest wyjaśnione. Całym sercem polecam tę książkę. Bardzo dużo z niej wyciągnęłam, bo nie zawsze chodzi tylko o niszczące zachowania innych, ale również jak samemu uniknąć takich schematów.

Recenzja: brokatowe.strony, Tomiak Karolina

Recenzja: Autorzy pokazują, że często wchodzimy w te same schematy zachowań, które później kończą się napięciem, frustracją i takim emocjonalnym zmęczeniem. I co ważne nie dostajemy tu prostych rad typu „zrób to i będzie dobrze”, tylko raczej konkretne przykłady z życia, różne scenariusze i wyjaśnienia, dlaczego w ogóle tak się dzieje. . Ciekawe jest to, jak opisują role, które przyjmujemy w relacjach, i te wszystkie „gry” emocjonalne, które często dzieją się trochę bez naszej świadomości. Człowiek nagle łapie, że to nie są pojedyncze sytuacje, tylko powtarzalny schemat. Duży plus tej książki to język prosty, raczej zrozumiały, bez zbędnego akademickiego ciężaru. Pojęcia z analizy transakcyjnej, jak Wewnętrzne Dziecko, Wewnętrzny Rodzic czy stany JA, są wytłumaczone tak, że da się je naprawdę szybko odnieść do siebie i swoich sytuacji. . Ogólnie „Uwięzieni w grach relacyjnych” to dobra książka dla osób, które chcą trochę lepiej ogarnąć siebie i swoje relacje. Daje do myślenia i zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu, nawet jeśli nie wszystko od razu się „układa”. 

Recenzja: Psyche in soma, Matysek Katarzyna

„Uwiezieni w grach relacyjnych” @wydawnictwo_sensus to książka o tym, że gramy z innymi ludźmi w przeróżne gry, które pozwalają nam pozostać z nimi w relacjach. Dzięki nim zaspokajamy swoje potrzeby - ponosząc równocześnie koszt w postaci utraty swojej autentyczności. Przestajemy czuć się sobą. W efekcie, nawet będąc w tłumie, zaczynamy czuć samotność i brak bliskości. Autorzy, prowadząc przez mechanizmy i schematy funkcjonowania, próbują odpowiedzieć na pytanie „czy można taką grę opuścić?”. (Spoiler alert: tak, można - i to jest pocieszająca informacja!) Poradnik jest niezwykle wartościowy, chociaż trudny, momentami nawet nieprzyjemny… Pomaga zrozumieć mechanizmy relacyjne, zachęca do refleksji nad sobą, wymagając pewnego rodzaju gotowości na konfrontację z własnymi schematami zachęca do podróży, podczas której wychodzimy na spotkanie z tym, co w nas żywe i prawdziwe.

Recenzja: odkrywczamama.blogspot.com, Agata Kujawska

Od początku procesu socjalizacji jesteśmy kształtowani do spełniania czyiś oczekiwań, do przestrzegania norm społecznych, do dostosowywania się do sytuacji, ról społecznych, wartości znaczących dla nas osób. Robimy to zupełnie nieświadomie, by zostać zaakceptowanym, zauważonym, być w relacji. Jednak czyniąc to zabijamy cząstkę siebie- swoje potrzeby, emocje, to, kim naprawdę jesteśmy. "Każdy z nas przyswaja w życiu wzorce i metody postępowania, które mu pokazują, jaką rolę ma do odegrania w życiu i jak ją zagrać (...)." W kontaktach społecznych gramy emocjami, gestami, przekonaniami, tym, co mówimy, słyszymy, myślimy. Gramy role, w które weszliśmy w dzieciństwie według znanych nam wzorców. 📢 "A nie mówiłam?", 📢 "Jestem taki zmęczony", 📢 "Tak, ale...", 📢 "Patrz, co przez ciebie zrobiłem!", 📢 "Gdyby nie ty...", 📢 "Ja tylko...", 📢 "Jestem taki głupi", to tylko kilka przykładów gier, które zna każdy z nas. Mogą mieć one różny przebieg, bo każdy z nas ma inną historię, ale motto gry pozostaje to samo. Podczas rozmów według schematu, czujemy gniew, upokorzenie, splątanie, osamotnienie, przytłoczenie, bezsilność, przekraczanie naszych granic, rozczarowanie, lęk, smutek, rozgoryczenie, żal lub jeszcze inne trudne uczucia. Bo nie możemy być sobą. Nie możemy zaspokoić swoich potrzeb. Udajemy, choć możemy nawet o tym nie wiedzieć. Porażka. Gra komunikacyjna zawsze kończy się porażką dla każdej ze stron. I dopóki nie uświadomimy sobie tego nieświadomego budowania relacji, będziemy wracać do gry, jakbyśmy byli od niej uzależnieni. "Gry (...) pozwalają w bezpieczny sposób próbować odzyskać to, czego w środku tak bardzo pragniemy." Pocieszeniem jest jednak to, że grę można przerwać w każdej chwili. Można też w nią w ogóle nie wchodzić, jeśli wcześniej zauważymy swoje predyspozycje i wrażliwe punkty. Nie musimy grać, by otrzymywać w relacji to, czego potrzebujemy. Będąc świadomym siebie i uważnym na drugiego człowieka możemy odzyskać autentyczność oraz wpływ. W obudzeniu się, wyjściu z utartych schematów, pod którymi kryją się rany z przeszłości może pomóc nam książka "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość" cenionej polskiej psycholożki, psychoterapeutki, trenerki empatycznej komunikacji, autorki licznych poradników- Agnieszki Kozak oraz trenera, coacha, autora poradników- Zbigniewa Rećko. Ci Autorzy czerpią z nurtu analizy transakcyjnej Eric'a Berne'a, przedstawiając codzienne rozmowy, jak i sytuacje, które mogą być charakterystyczne dla nas, bądź naszych rozmówców. Czytając tę publikację, możemy skonfrontować się ze swoimi ukrytymi potrzebami, uczuciami, wspomnieniami. Możemy usłyszeć i zobaczyć siebie. "Poszukać nowych słów. To początek tworzenia nowego świata- tworzenia, zamiast odtwarzania gry, która nie daje oddechu." W tej książce, w dwóch grach, odnalazłam siebie. "Uwięzieni w grach relacyjnych" dotknęła moich głębokich ran. Rozdrapała je, bolało okropnie. Aż musiałam wziąć kartkę i długopis i wyrzucić z siebie emocje. Tradycyjnie też, notowałam wszystko, co dla mnie ważne- mnóstwo się tego zebrało! Lektura jednak wraz z pojawiającą się świadomością oczyściły te brudy, które zostały z przeszłości, by nastąpił proces zdrowienia. Jeszcze nie wiem, czy zostaną blizny... Pewnie tak, bo rany były głębokie. Ale może już nie będzie tak boleć... A Ty, w jaką grę jesteś uwikłany, uwikłana?

Recenzja: literacki_rajowiec, Duda-Silinowicz Wioleta

Agnieszka ​Kozak w swojej najnowszej książce wychodzi od fundamentalnego pytania: Któż z nas nie marzy o byciu zobaczonym? W swojej analizie autorka bezlitośnie obnaża „trening”, jaki zafundował nam świat. To on nauczył nas, że samo istnienie to za mało - trzeba być „jakimś”, by zasłużyć na miejsce przy drugim człowieku. ​Główne tezy książki skupiają się na trzech filarach: ​Koniec z poprawianiem: prawdziwa bliskość zaczyna się tam, gdzie znika konieczność udowadniania swojej wartości. ​Bezpieczna więź: to relacja, która „wytrzyma napięcie” - nie dlatego, że jest idealna, ale dlatego, że jest oparta na prawdzie, a nie na dopasowywaniu się. ​Koszt autentyczności: autorka pokazuje, że choć gry pozwalają zaspokoić doraźne potrzeby, ich ukrytym kosztem jest rezygnacja z siebie. Jeśli znasz poprzednie książki autorki, ta będzie ich ukoronowaniem. Osobiście uwielbiam "Uwięzionych w słowach rodziców" i "Uwięzionych we własnej głowie". Polecam z ♥️ wszystkie książki tej autorki.

Recenzja: u progu Sakramentu Miłości, Łętowska Aleksandra

🥺 To NIE było łatwe… Nie mogę powiedzieć, że lektura „Uwięzieni w grach relacyjnych” (Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko) należała do przyjemnych, bo książka porusza wiele trudnych tematów. Co znalazłam w środku? - Codzienne sytuacje w formie dialogów, które realnie zdarzają się w relacjach międzyludzkich. - Rozłożenie na części pierwsze mechanizmów stojących za zachowaniami - od wyjaśnienia, na czym polega istota gry, przez zajrzenie do przeszłości osób zaangażowanych w daną sytuację i zajrzenie pod spód, po możliwe ścieżki wyjścia (zaczynając od siebie a kończąc na przykładowym dojrzałym dialogu). - Jestem przekonana, że czytelnicy odnajdą w książce siebie i swoich bliskich, bo poruszono naprawdę wiele różnych tematów. - Podoba mi się perspektywa z wielu stron. Każda z historii jest dokładnie zanalizowana, pokazując jak złożone są relacje międzyludzkie. - Solidna dawka psychologicznych treści przepuszczonych przez filtr i wrażliwość autorów. Jednocześnie to nie jest książka do luźnego czytania przed snem. Raczej wymaga skupienia i lepiej przyswaja się czytana na raty. Myślę, że dla niektórych ta lektura może być zbyt skomplikowana - zwłaszcza jeśli na co dzień nie ma się styczności z psychologią czy rozwojem osobistym. Nie do końca przemawiają do mnie też zakończenia rozdziałów w formie dojrzałych dialogów. Fajnie, że pokazują jak wygląda wyjście i co się zmienia, kiedy jedna osoba decyduje się zachować inaczej. Z drugiej strony mam wrażenie, że rzadko kiedy - w takiej formie - mają szansę wydarzyć się naprawdę, bo brzmią bardziej jak z gabinetu psychoterapeuty. Ogólnie jestem zadowolona z lektury i polecam. 😊 Dla kogo się sprawdzi najlepiej (moim zdaniem)? - Dla zainteresowanych relacjami, - dla tych, którzy wciąż wpadają w te same mechanizmy w kontaktach z innymi, - dla chcących zrozumieć więcej z relacji międzyludzkich. 

Recenzja: Fajne ksiażki do czytania, Marzol Jagoda

Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to książka, która trafia w samo sedno tego, co w relacjach najtrudniejsze — a jednocześnie najbardziej ludzkie. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko z niezwykłą uważnością pokazują, jak często wchodzimy w utarte schematy zachowań, nie dlatego że chcemy manipulować czy unikać odpowiedzialności, ale dlatego że kiedyś nauczyliśmy się, że tylko tak można przetrwać. To, co szczególnie mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorzy łączą wiedzę psychologiczną z żywymi, autentycznymi dialogami. Wiele z nich brzmi tak znajomo, że trudno nie zatrzymać się i nie pomyśleć: „Przecież ja też tak robię”. Dzięki temu książka nie moralizuje, nie zawstydza i nie stawia czytelnika pod ścianą. Zamiast tego otwiera przestrzeń do refleksji — takiej, która nie boli, ale uwalnia. Każdy rozdział to spotkanie z inną „grą”, czyli sposobem, w jaki próbujemy zdobyć uwagę, akceptację czy poczucie bezpieczeństwa. Autorzy nie tylko tłumaczą, skąd te strategie się biorą, ale też pokazują, jakie potrzeby za nimi stoją i dlaczego tak trudno z nich zrezygnować. To właśnie ta empatyczna perspektywa sprawia, że książka jest tak wartościowa — bo zamiast oceniać, uczy rozumieć. Najważniejsze jednak, że Kozak i Rećko nie zostawiają czytelnika z samą diagnozą. Proponują konkretne kroki, które pomagają wyjść z relacyjnych gier i zacząć budować bliskość opartą na obecności, a nie na udowadnianiu racji. Pokazują, że autentyczność nie jest ryzykiem, lecz drogą do więzi, w której można być sobą bez lęku, że to „za mało”. To książka, która daje nadzieję — nie w formie pustych obietnic, ale poprzez realne zrozumienie mechanizmów, które nami kierują. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają na długo, bo dotykają czegoś bardzo prawdziwego: pragnienia bycia widzianym i przyjętym takim, jakim się jest. Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć siebie i swoje relacje. To mądra, ciepła i niezwykle potrzebna książka.