Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność (ebook) (audiobook) (audiobook)

Recenzja: Psyche in soma, Matysek Katarzyna

Jako społeczeństwo coraz więcej wiemy o neuroróżnorodności. Mamy coraz większą świadomość, że to nie jest „dziwactwo”, a sposób funkcjonowania - dokładnie taki, jak każdy inny. Książki ułatwiające zrozumienie pracy mózgu osób neuroróżnorodnych cały czas jednak są potrzebne i ważne. „Żyj bez maski” jest jedną z pozycji wartych uwagi. Porusza temat maskowania, czyli ukrywania swoich naturalnych zachowań, by dostosować się do „standardów” i norm społecznych. Autorka łączy z niej swoje osobiste doświadczenia, z wiedzą naukową. Pokazuję, że neuroróżnorodność jest całkowicie naturalna, że nie jest czymś, co „trzeba naprawiać”. Napisana lekkim, przystępnym językiem skłania do refleksji i poniekąd inspiruje To lektura nie tylko dla osób, które podejrzewają u siebie ADHD czy spektrum autyzmu, ale dla ich bliskich, specjalistów, psychologach, lekarzy i wszystkich tych, którzy chcą poznać i zrozumieć świat osób neuroatypowych.

Recenzja: monisiaczyta, Urban Monika

Ellie Middleton napisała książkę, która nie próbuje naprawiać ani osładzać doświadczeń osób neuroodmiennych. To osobisty, często surowy i równocześnie pełen empatii głos wnętrza — kogoś, kto przez lata ukrywał swoją odmienność i dopiero późna diagnoza pozwoliła jej spojrzeć na siebie z większą życzliwością. Żyj bez maski! to lektura impulsowa: jednocześnie terapeutyczna dla tych, którzy odnajdą w niej siebie, i edukacyjna dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak wygląda życie poza normą. O czym jest książka (krótko) Autorka opisuje swoją drogę od niezdiagnozowanego, zagubionego nastolatka i dorosłej osoby do momentu, gdy diagnoza ADHD i autyzmu zapaliła „światło” rozumienia. Middleton analizuje własne doświadczenia: maskowanie tożsamości, przebodźcowanie, trudności w relacjach i pracy, problemy z tożsamością, ale też odkrywanie siły i autentyczności. Książka łączy osobiste anegdoty, refleksje i praktyczne wskazówki — od tego, jak funkcjonować w miejscu pracy, przez samo-diagnozę, po kwestie związane z wyglądem i społecznym przywilejem urody. Mocne strony 1. Autentyczność i głos z wnętrza — Największą siłą książki jest perspektywa osoby, która zna temat od środka. Autorka nie udaje eksperta; mówi o własnym życiu i na tej bazie buduje empatię i zrozumienie. 2. Normalizacja bez spłycania — Middleton konsekwentnie obala mity: nie trzeba być „geniuszem z Aspergerem” ani „kreatywnym ADHDowcem”, by zasługiwać na akceptację. To normalizacja, która nie upraszcza, lecz uwalnia od konieczności udowadniania swojej wartości. 3. Wrażliwe poruszenie rzadziej omawianych tematów — Wątek aleksytymii (trudności w nazywaniu emocji) jest rzadkością w popularnonaukowych książkach — tutaj pojawia się w sposób przydatny i konkretny. Również rozdziały o maskowaniu i procesie „odmaskowywania” mogą być praktycznym wsparciem. 4. Przystępny styl — Niekiedy potoczne, „instagramowe” fragmenty sprawiają, że książkę czyta się lekko i szybko; to może pomóc czytelnikom początkującym w temacie nie zrazić się żargonem. Słabsze strony 1. Niejednolity poziom tekstu — Styl momentami przypomina długi wpis w social media — z zaletą bezpośredniości, ale też z ryzykiem powtórzeń i braku głębszego rozwinięcia niektórych wątków. Czytelnik szukający solidnej, naukowej analizy może poczuć niedosyt. 2. Język i sformułowania — Sporadyczne użycie wyrażeń typu „cierpieć na” może wzmacniać medyczno-patologizujący przekaz, mimo że intencje autorki są dobre. Dla części osób neuroodmiennych takie sformułowania bywają krzywdzące. 3. RSD i granice dowodowe — Autorka odnosi się do wrażliwości na odrzucenie (RSD) jako elementu związanego z ADHD. To ważny i użyteczny koncept do zrozumienia doświadczeń emocjonalnych, lecz warto zaznaczyć, że naukowe podstawy RSD są wciąż rozwijane; czytelnik powinien traktować go raczej jako perspektywę kliniczną i subiektywną, nie dogmat. 4. Ramka dla specjalistów — Książka jest świetna jako relacja i wsparcie, ale nie zastąpi rzetelnego przewodnika terapeutycznego ani podręcznika dla specjalistów. Brakuje odwołań do badań i konkretnych narzędzi terapeutycznych z bibliografią. Najważniejsze tematy (rozwinięcie) Maskowanie — Proces, w którym osoby neuroatypowe uczą się ukrywać swoje cechy, by dopasować się społecznie. Middleton opisuje zarówno koszt psychiczny maskowania (wyczerpanie, utrata tożsamości), jak i konkretne strategie odmaskowywania — delikatne, często terapeutyczne kroki, które mogą pomóc odzyskać autentyczność. Tożsamość i dzieciństwo — Autorka pokazuje, jak doświadczenia z dzieciństwa splatają się z dorosłą tożsamością, ale unika jednowymiarowego determinizmu — nie każdy uraz musi definiować całe życie. Funkcjonowanie w pracy i społeczeństwie — Praktyczne porady dotyczące dostosowań w miejscu pracy, rozmów z przełożonymi i sposobów komunikacji, które mogą poprawić codzienne funkcjonowanie. Język, narracja i etykiety — Middleton krytykuje terminy, które więcej szkodzą niż pomagają (np. „wysokofunkcjonujący autyzm”), i zachęca do uważniejszego języka — to ważne przesłanie dla wszystkich, którzy piszą o neuroodmienności. Dla kogo jest ta książka? Dla osób neuroatypowych (z diagnozą czy w procesie samorozpoznania), które potrzebują wsparcia i zrozumienia. Dla bliskich, rodziców, partnerów i przyjaciół, którzy chcą lepiej zrozumieć doświadczenia osób neuroodmiennych. Dla pracowników HR, nauczycieli, terapeutów — jako uzupełniająca perspektywa „z wnętrza”. Dla każdego, kto szuka empatycznej, osobistej książki o tożsamości i odwadze bycia sobą. Ostrzeżenia (trigger warnings) Książka porusza tematy trudne: traumy, przebodźcowanie, doświadczenia przemocy emocjonalnej — osoby wrażliwe na takie treści powinny podejść z ostrożnością. Ocena końcowa Żyj bez maski! to ważna i aktualna książka, bo daje głos tym, którzy przez lata byli zmuszani do milczenia. Nie jest to pozycja akademicka — i nie musi nią być — ale to wartościowy dokument doświadczenia, który może pomóc wielu osobom zacząć proces uznania i samoakceptacji. Oceniam na 4/5 — za autentyczność, wrażliwość i praktyczny wkład w rozmowę o neuroodmienności, z zastrzeżeniem co do miejscami nierównej redakcji i używanego języka.

Recenzja: Boys.books, Ceregra Marta

W mojej biblioteczce coraz częściej pojawiają się książki o autyzmie czy neuroodmienności. Mam ogromną frajdę z takich lektur, bo coraz więcej mam styczności z osobami, które nieco odbiegają od szeroko rozumianych norm. ADHD jest również dla mnie fascynujące, bo im bardziej zagłębiam się w lekturę tym więcej widzę u siebie tych cech. Polecam Wam lekturę ,,Żyj bez maski. Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność" od @wydawnictwo_sensus autorstwa @elliemidds, która również ma na swoim koncie hit ,, Pozostań sobą". Książka złapała moja uwagę już pierwszym zdaniem ,,Zawsze wiedziałam, że jestem trochę inna". Od tego zdania już wiedziałam, że w słowach autorki odnajdę dużo siebie. Tak też bylo. A lektura książki okazała się fantastyczną podróżą przez objaśnienie cech autyzmu, ADHD i szeroko rozumianej diagnozie. Bez diagnozy życie autorki bylo dość ciężkie i z licznymi niewiadomymi. Dopiero po przetarciu ścieżki i nazwaniu po imieniu tego, co jej dotyczy wiele rzeczy zaczęło się ładnie układać niczym w układance. Ten poradnik jest zbiorem licznych refleksji na temat tego, jak postrzegamy neuroodmiennosc, jak możemy jej cechy wykorzystywać w zyciu zawodowym etc. Polecam, dla mnie lektura obowiązkowa! 

Recenzja: ataga_el, Lizut Agata

✨ Żyj bez maski! ✨ Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność od Ellie Middleton to książka, która daje oddech. 📖 To nie poradnik z listą „musisz”, ale szczera opowieść o tym, jak wygląda życie, gdy próbujesz udawać „normalność”… i jak wiele zmienia odkrycie, że nie trzeba się dopasowywać, by zasługiwać na akceptację. 💡 Dla mnie to lektura o odwadze - o zrzucaniu masek, o szukaniu swojego miejsca, o patrzeniu na różnorodność jak na siłę, a nie problem. Polecam każdemu, kto czuje, że czasem żyje w przebraniu - i każdemu, kto chce lepiej zrozumieć bliskich. 💜

Recenzja: gdydziecispia, Just Katarzyna

Macie czasem wrażenie, że żyjecie w świecie, gdzie wszyscy mają instrukcję obsługi życia… tylko nie Wy? Jeśli tak, to Ellie Middleton przychodzi z książką, która jest jak szczera, otwierająca oczy i dająca odwagę, żeby wreszcie przestać udawać kogoś, kim nie jesteśmy. „Żyj bez maski!” to nie poradnik w stylu „pięć kroków do szczęścia”. To bardziej rozmowa z dobrą znajomą, która mówi: hej, wiem jak to jest, też przez to przeszłam. Autorka zabiera nas w podróż przez ADHD, autyzm i neuroodmienności. Pokazuje, jak często tkwimy w roli „normalnych”, tłumiąc swoje prawdziwe potrzeby. I jak bardzo męczące - a czasem wręcz wyniszczające - potrafi być to maskowanie. Nie jest jednak tylko o trudnościach. Middleton rzuca sporo światełek nadziei: o tym, jak budować życie bardziej swoje, mniej „na pokaz”, jak szukać ludzi, którzy widzą w nas potencjał, a nie „problemy”, jak polubić własny chaos, wrażliwość czy niekonwencjonalne pomysły. Czyta się to szybko, bo język jest prosty, a ton - lekko buntowniczy, ale też pełen ciepła. Nie znajdziecie tu naukowych tabelek ani hermetycznych definicji. Znajdziecie za to sporo momentów w stylu: o kurczę, to przecież ja! albo tak, dokładnie to czuję. To książka, która zamiast narzucać ramy, daje przestrzeń. Dla kogo to lektura? - Dla osób, które podejrzewają u siebie ADHD czy autyzm i szukają pierwszego, ludzkiego przewodnika. - Dla tych, którzy czują, że całe życie grają rolę i chcą wreszcie odetchnąć. - Dla rodzin, przyjaciół i nauczycieli, żeby lepiej zrozumieli swoich bliskich. Czy jest idealna? Nie. Momentami można odczuć, że autorka za szybko przeskakuje z osobistych wątków do ogólnych refleksji. Ale to w sumie dodaje jej autentyczności - jakbyśmy rozmawiali z kimś, kto dopiero układa swoje doświadczenia w całość. „Żyj bez maski!” to książka, która nie moralizuje, ale daje przyzwolenie. Na bycie sobą, na luz, na „odpięcie guzików” tam, gdzie przez lata były zapięte pod szyję. To nie jest ciężka psychologiczna cegła - to raczej lekka, ale ważna iskra, od której może zapalić się zmiana.

Recenzja: kkaa_mila, Bichajło Kamila

Czym jest parasol ☂ neuroróżnorodności i etykiety funkcjonowania? 🏷 Jakie są kryteria diagnostyczne w autyzmie i ADHD? ✍Jakie typy ADHD się wyróżnia? 📑 ____ W książce „Żyj bez maski „ autorka dzieli się z nami swoją historią. Ellie ma ADHD i zaburzenie ze spektrum autyzmu, zdiagnozowane w wieku 24 lat. ___ Z jej książki dowiecie się czym są profile „kolczaste” oraz poznacie zaburzenia współistniejące. Autorka szczegółowo objaśnia cechy autyzmu i ADHD, a także podpowiada w jaki sposób możecie wspierać osoby autystyczne 🤝. Porusza również temat błędnych wyobrażeń społeczeństwa na temat tego, jak „powinna” wyglądać osoba niepełnosprawna oraz temat maskowania wśród osób autystycznych i neurodywergentnych. 

Recenzja: Mazia89, Kostuń Marzena

„Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność” autorstwa Ellie Middleton to książka, która skłania do refleksji nad tym, jak patrzymy na siebie i innych. Autorka dzieli się swoją historią od samego początku kiedy to czuła się inna, aż po czas kiedy to w wieku 24 lat otrzymała diagnozę autyzmu i ADHD. Ta kwalifikacja przyniosła jej ulgę, ale również pozwoliła spojrzeć na siebie z zupełnie nowej perspektywy, zrozumieć pewne schematy, sytuacje i wybory. Publikacja łączy w sobie elementy autobiografii i poradnika. Middleton nie tylko opowiada o własnych przeżyciach, ale również powołuje się na badania i aktualną wiedzę naukową. Szczególnie ciekawe było dla mnie zestawienie tego, jak ADHD i autyzm są stereotypowo postrzegane, z tym, jak naprawdę mogą przejawiać się w codziennym życiu. „Żyj bez maski!” to lektura wartościowa i potrzebna - zarówno dla osób neuroodmiennych, które odnajdą w niej zrozumienie i ukojenie, jak i dla neurotypowych czytelników, którzy będą mogli spojrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy. Polecam tę książkę każdemu, kto chce lepiej zrozumieć temat neuroodmienności, a w szczególności zagadnienia związane z ADHD i autyzmem.

Recenzja: @bajkowe_zacisze, Ochab Paulina

„Żyj bez maski” to książka, która od pierwszych stron uderza szczerością i autentycznością. Ellie Middleton opowiada o swoim życiu jako osoby z późno zdiagnozowanym ADHD i autyzmem - i właśnie ta perspektywa sprawia, że jej historia jest tak bliska i poruszająca. Autorka opisuje moment diagnozy jako przełom, który pozwolił jej wreszcie zrozumieć siebie i uwolnić się od poczucia winy za „inność”. W książce wiele miejsca poświęca zjawisku maskowania, czyli dostosowywania się do oczekiwań społecznych kosztem własnego zdrowia psychicznego. Styl autorki jest bardzo przystępny - książkę czyta się szybko, momentami jak rozmowę z kimś bliskim, kto wreszcie potrafi nazwać doświadczenia, o których rzadko się mówi. To sprawia, że lektura może być ogromnym wsparciem zarówno dla osób neuroodmiennych, jak i ich bliskich.

Recenzja: zaczytana_martuska, Janiak Marta

Ostatnio staram się przełamać i siegam po zupełnie inne książki niż dotychczas. I tak czasem w mogę ręce trafiają poradniki. Staram się z każdego wyciągnąć coś, co mnie interesuje, coś nowego. I tak nie mogłam przejść obojętnie wobec książki „Żyj bez maski. Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność”. Ellie cale życie czuła, ze coś jest nie tak. Dopiero odpowiednia diagnoza sprawiła, że w końcu poczuła się lepiej. O tym wlasnie jest ta książka. Ellie opowiada o swojej diagnozie, opierając sie na własnej wiedzy i badaniach. Musiała zrozumieć jak działa jej mózg, a to nie jest wcale takie proste. Autorka wyjaśnia wiele pojęć m.in. cechy autyzmu czy ADHD, o miejscu pracy osób neuroodmiennych, ich doświadczeniu, czy jak wpływa na życie psychiczne pozna diagnoza. Książka w większości opiera się na osobistych doświadczeniach autorki. Pokazuje, że neuroróżnorodność to nie koniec świata. Styl autorki jest dość przyjemny, lekki, czyta się dobrze. Myślę, że warto sięgnąć po tę książkę.

Recenzja: @endomona, Rudzik Simona

Ellie Middleton podchodzi do tematu neuroróżnorodności — w tym ADHD i autyzmu — z niezwykłą szczerością i empatią. Sama poznając swoją diagnozę dopiero w wieku 24 lat, mówi z perspektywy doświadczenia, co nadaje jej książce wyjątkową siłę autentyczności. Książka nie jest suchym poradnikiem — to zapis osobistej podróży przez maskowanie, niezrozumienie i „naprawianie się”, zakończone odnalezieniem akceptacji i autentyczności. Middleton porusza delikatne i często pomijane tematy, jak aleksytymia czy problematyczne językowe etykiety typu „wysokofunkcjonujący autyzm”. Nie unika trudnych pytań — o traumę niezdiagnozowania, o presję dostosowania się do norm, o to, jak piękno i samodiagnoza wpływają na samoświadomość. Choć nie serwuje gotowych recept, jej książka oferuje coś cenniejszego: nadzieję, że nie trzeba nic udowadniać, by zasługiwać na bycie zauważonym i zrozumiałym. Idealna lektura dla:  osób neuroatypowych, które czują, że do tej pory żyły „pod maską”,  tych, którzy podejrzewają u siebie ADHD/autyzm,  sojuszników pragnących lepiej wspierać neuroodmiennych bliskich. „Żyj bez maski!” to nie tylko książka — to przestrzeń, która zmienia narrację: z naprawy na akceptację, ze wstydu na siłę.

Recenzja: Żabi Koncert, Garczyńska Żaneta

Być może są sytuacje, w których zatrzymujesz się i próbujesz zrozumieć samego siebie. Momenty, gdy czujesz się dziwny, odstający od grupy - takie chwile bardzo dobrze zna autorka książki "Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność". Ellie Middletown całe życie czuła, że coś jest z nią nie tak. Dopiero diagnoza - autyzm i ADHD - pozwoliły jej zdjąć z ramion balast cierpienia spowodowanego byciem niezrozumianym i tym w dużej mierze jest ta książka. Ellie opowiada swoją historię, popierając ją badaniami i aktualnym stanem wiedzy. Jej słowa są mocno wspierające, pełne zrozumienia i otuchy. Książka "Żyj bez maski!..." to zachęta do zaakceptowania siebie lub kogoś z otoczenia z całym arsenałem zaburzeń, które mu towarzyszą. Poznacie teorię autyzmu i ADHD, ich symptomy. Dowiecie się, jak wiele problemów życiowych pojawia się u tych osób, choć mało kto zdaje sobie z nich sprawę. Middleton poświęciła sporo czasu na dogłębne omówienie wielu kwestii wiążących się z byciem osobą neuroatypową, od poprawnego nazewnictwa po problemy wiążące się z przywilejem urody (czy pomyślałeś kiedyś, że ludzie uważani za ładnych muszą innym udowadniać swoje zaburzenia, bo obcy ludzie nie chcą w nie uwierzyć?). Duży rozdział został poświęcony miejscom pracy, ale przede wszystkim- w każdym znajdziecie wskazówki i porady, jak postępować i wspierać. Nie jest to pozycja ścisle naukowa, omawia konkretnych przypadek autorki i jej życia po uzyskaniu diagnozy, jest to jednak mocno podkreślane (duży plus, w końcu każdy z nas jest inny). "Żyj bez maski!..." to dobra propozycja do autodiagnozy i początek drogi do lepszego zrozumienia siebie.

Recenzja: Inspiracyjnym_krokiem_pod_prad, Ciepielak-Kantorowicz Klaudia

Dzień dobry, moje kochane Moliki! 💚 Mamy już wrzesień 🍂🍄 Od pewnego czasu coraz bardziej zagłębiam się w tematykę neuroróżnorodności - sięgam po książki, publikacje naukowe, artykuły, przeglądam fora oraz rozmawiam z ludźmi. To zagadnienie staje się coraz powszechniejsze, choć wciąż krążą wokół niego szkodliwe stereotypy dotyczące osób neuroodmiennych. Jako osoba neurotypowa chciałabym po prostu lepiej zrozumieć tych, którzy funkcjonują inaczej. Coraz częściej spotykam się z narracją w stylu: „teraz wszystkim diagnozuje się ADHD” czy „za moich czasów nie było tego całego autyzmu”. Według mnie tego rodzaju komentarze są wyjątkowo szkodliwe i spłycają poważny temat. Natomiast neuroróżnorodność to obszar szeroki i głęboki jak rzeka, w tej recenzji skupię się wyłącznie na omawianej publikacji. „Osoba neuroodmienna to każdy, kto funkcjonuje w sposób odbiegający od dominujących norm, standardów i oczekiwań społecznych (…)”. Tytuł: „Żyj bez maski" Autorka: @elliemidds Wydawnictwo: @wydawnictwo_sensus Moja ocena: 8/10 Autorka, Elli Middleton, od dziecka czuła, że jest „inna” i różni się od rówieśników. Dopiero w wieku 24 lat otrzymała diagnozę autyzmu i ADHD. W swojej książce dzieli się zarówno doświadczeniami, jak i refleksjami. Jak sama pisze, zrozumienie, jak działa jej mózg, było najlepszym, co mogło ją spotkać. Chciałam poznać jej spojrzenie i perspektywę. Dowiedziałam się wielu nowych rzeczy, z wieloma się zgadzam, z niektórymi mniej. Szczególnie zainteresowały mnie wątki dotyczące ableizmu oraz autodiagnozy. Autorka porusza też wiele innych ważnych tematów: wyjaśnia cechy autyzmu i ADHD, opisuje zjawisko maskowania, mówi o doświadczeniach osób neuroodmiennych w miejscu pracy czy o wpływie późnej diagnozy na zdrowie psychiczne. Bardzo ciekawe były również informacje o diagnozowaniu kobiet. Mam jednak wrażenie, że książka opiera się w dużej mierze na osobistych doświadczeniach Autorki, a brakuje w niej bardziej praktycznej, merytorycznej wiedzy. Minusem jest też dla mnie forma przypisów - zamiast na dole strony zostały zebrane na końcu książki, co utrudnia szybkie sięganie po źródła. Mimo tych uwag uważam, że to wartościowa lektura. Elli Middleton umiejętnie łączy osobistą perspektywę z wiedzą medyczną, a przy tym normalizuje neuroróżnorodność - pokazując, że jest to naturalna część ludzkiego życia, a nie „koniec świata”. Ważnym wątkiem jest też rozróżnienie określeń: „osoba z autyzmem” i „osoba autystyczna” - Autorka podkreśla, że to drugie jest bardziej adekwatne. Jej styl jest przystępny, zrozumiały i angażujący. Podsumowując - polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą lepiej zrozumieć neuroróżnorodność. 

Recenzja: book.mitka, Babinek Amelia

Ellie Middleton - „Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność” Ellie Middleton - „Pozostań sobą. Zostaw za sobą oczekiwania innych i żyj według własnych zasad” Książki Ellie Middleton były dla mnie ciekawym doświadczeniem, i trochę innym niż to, do czego przywykłam przy literaturze psychologicznej. Nie ukrywam, czytało się je ciężej. Jest w nich sporo treści, dużo tekstu, momentami mózg wręcz podpowiadał: „ej, to jest wymagające, weź się skup”, i faktycznie wymagały ode mnie więcej uwagi niż inne książki o podobnej tematyce. Ale to wcale nie znaczy, że było źle, wręcz przeciwnie. „Żyj bez maski!” to książka, która daje coś więcej niż tylko teorię o ADHD i autyzmie. Dla mnie, jako osoby lubiącej czytać o takich tematach, była naprawdę wartościowa. Middleton pisze szczerze, jasno, z własnego doświadczenia. Z kolei „Pozostań sobą” miała dla mnie bardziej motywacyjny charakter. To książka, która podpowiada, jak nie ulegać presji innych, jak zostawić za sobą oczekiwania i żyć naprawdę po swojemu. Brzmi banalnie, a jednak w wykonaniu Ellie nabiera sensu. To taka pozycja, po której człowiek łapie długi oddech. Obie książki razem tworzą naprawdę spójną całość, nawet okładki świetnie ze sobą współgrają, co daje satysfakcję samą w sobie. A sama Ellie ze zdjęć i wywiadów wydaje się osobą niesamowicie charyzmatyczną i pełną empatii (a jaka jest śliczna😭💕) Co ważne, to nie są książki wyłącznie dla osób z ADHD czy autyzmem. To pozycje dla wszystkich. Dla każdego, kto chce lepiej rozumieć innych ludzi, ale też siebie samego. Bo prawda jest taka, że każdy z nas zakłada jakieś „maski” i każdy mierzy się z oczekiwaniami, które czasem go przytłaczają. Podsumowując: obie książki oceniam na 7/10. Może nie były superlekkie w odbiorze, ale zdecydowanie wartościowe. To nie jest lektura na raz - to coś, do czego można wracać, odkrywając za każdym razem nowe rzeczy.

Recenzja: Eva, Adamczyk-Isaki Ewa

"Nowe Spojrzenie na ADHD i neuroodmienność" czyli "Żyj bez maski" autorstwa Ellie Middleton. Tematyka książki bardzo na czasie. Na codzień spotykamy osoby neuroodmienne, a większość z nas nie ma o tym pojęcia, ani świadomości. Często niestety osoby neuroodmienne są źle, negatywnie odbierane przez społeczeństwo. W książce autorka swoim okiem przedstawia życie codzienne. Opisuje sytuacje w domu, pracy, szkole czy przedszkolu. Po przeczytaniu uświadamiamy sobie, że osoby neuroodmienne są wokół nas. Książkę polecam do codziennej lektury. Mam pytanie przy okazji. Na jakiej zasadzie oferują Państwo współprace płatne? Z tego co widzę na IG to większość influencerów ma współpracę płatne. Na stronie Empik też dodałam, ale nie mogę skopiować linku. P.S.wg mnie jest błąd w druku jeśli można dodać: str.80 (12 linijka id dołu) autorzem zamiast autorem. Str 130 ostatnia linijka: przykładamy: jest y zamiast i. Literówka sie zrobiła.

Recenzja: notatki.natalii, Ploch-Bernier Natalia

Czytając “Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność” zatrzymał mnie szczególnie rozdział o ableiźmie i przywileju urody. Wydało mi się, świeże i ważne, że autorka o tym piszę. Dotychczas w w komercyjnych książkach i wydaniach pod szerszą publikę nie spotkałam się z tym by ktoś tak wprost opisywał istniejące na świecie nierówności, trudności osób neuroodmiennych, a jednocześnie pisał z taką lekkością oraz sięgając samego sedna. Uprzywilejowanym osobom trudno przyznać (nawet przed sobą samymi), że są uprzywilejowane. Już samo urodzenie się zdrowym, neurotypowym człowiekiem w białoskórej rodzinie daje nam wiele przywilejów. Często nawet tego nie widzimy. Dopiero jakby nam te próbowano zabrać ‘mmysle że odczulibyśmy, że nie dla wszystkich osób życie tak wygląda. Tak tak, nie oszukujmy się uroda pomaga. Ale czy może też przeszkadzać ? “Ableistyczne społeczeństwo nauczyło nas, że niepełnosprawny=zły= brzydki, dlatego ludzie nie potrafią przyjąć do wiadomości, że ktoś kogo uważają za ładnego, w rzeczywistości potrzebuje pomocy.” Polecam Wam tę książkę, w której autorka nie boi się poruszać trudnych tematów. Ellie Middleton pisze z lekkością ale też orzeźwiającą szczerością. Książka kierowana zarówno do osób neuroodmiennych, którzy znajdą w niej być może ukojenie, jak i osób neurotypwych, które znajdą niosącą prawdę treść i zrozumienie. Publikacja porusza głównie ADHD i Autyzm, ale traktuje też szczerzej po prostu o neuroodmienności. Można ją czytać w całości lub tylko poszczególne rozdziały.

Recenzja: Wspólne Pole Uwagi , Włodarczyk Paulina

Wydawnictwo Sensus "Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność". Ellie Middleton. 💚💚💚 Ta książka jest napisana tak dosadnie,że nie zostawia jakby przestrzeni na wyrażenie własnego zdania czytelnikowi poczas czytania. Zgłębiasz kolejne informacje w dość mocno narzucającej narracji uświadamiając sobie z każdym kolejnym zdaniem, że odmienny tok myślenia na te sprawy jest błędny:) Autorka to mocno stąpająca po ziemi osoba, na pewno... Kładzie ogromny nacisk w imieniu swoim i osób autustycznych i spektrum ADHD, że ludzie o odmiennym neurotypie są RÓŻNE i tak nazywajmy tą inność- a nie jako deficyt czy zaburzenie. 🩷🩷🩷 Ja pracując z osobami w szerokim spektrum od wielu lat nie postrzegam tej inności jako coś, czego należy się pozbyć czy to zmieniać. Jest we mnie raczej ogromna akceptacja w pracy z tymi ludźmi💚mimo tych wszystkich różnic w myśleniu, postrzeganiu, rozumieniu czy zachowaniu. 💚💚💚 Osoby te funkcjonują odmiennie od oczekiwań większości społeczeństwa i ogromnym atutem tej publikacji jest zmuszenie ludzi neurotypowych do wspierania tej inności. 💚💚💚 Te różnice rozwojowe to także odmienny sposób odczuwania oraz przetwarzania informacji. Ale on nie jest zły! Tylko inny! I tu autorka z mocnym apelem. 🩷🩷🩷 Jest tutaj naprawdę świetny rozdział, w którym autorka wyjaśnia czym są cechy autystyczne, objaśnia każdą z nich, opis i znaczenie oraz jak się można do niej lepiej przystosować. W żadnej innej publikacji nie spotkałam się z tak głośnym apelem i dosłownym przekazem i to jest ogromny plus tej książki. Adekwatne informacje w drugiej części dotyczącej ADHD. 🩷Skąd obecnie tyle diagnoz? 🩷Jaka rola mediów? Prześlizgiwanie się przez system... 🩷Czy płeć ma znaczenie? Jest jeszcze druga strona tej publikacji, na którą myślę, że spora część społeczeństwa nie jest nadal gotowa... Autorka jest przekonana, że należy we wszystkich dostępnych kanałach, filmach, programach pokazywać opinii publicznej osoby transpłciowe; związane ze społecznością szeroko rozumianego queer; lgbt etc, aby ludzie mogli poznać ich potrzeby i możliwości wsparcia. Sporo o nonkonformizmie płciowym odnoszącym się do zachowań czy tożsamości, które odbiegają od oczekiwań dotyczących płci. Według mnie ogromna część społeczeństwa nie jest gotowa na porozumiewanie się zaimkami "onu/jenu/" czy "byłom/zrobiłom/przyniosłom"...Zasiewanie wątpliwości, żeby w ogóle to rozważać nie jest też do końca zgodne z moimi wartościami i to nie ma nic wspólnego z uprzedzeniami, a raczej może brak gotowości rozumienia tego obszaru, czy blokady, żeby w to wejść głebiej💚🩷 🩷🩷🩷 W jakim wieku ludzie z innym neurotypem zaczynają dostrzegać, że nie odnajdują się w świecie? Jak uwalniające jest odkrycie powodów, dlaczego tak jest? 💚🩷💚🩷 Bardzo polecam tą publikację, żeby samemu przekonać się gdzie sięga moja tolerancja i chęć poznania obszarów, do których z jakichś powodów nie zaglądam....

Recenzja: Bluefingersbywiola, Ginter Wioletta

Autorka w swojej książce łączy osobiste doświadczenie z wiedzą medyczną i społeczną, tworząc obraz neuroodmienności, który jest świeży, autentyczny i pełen odwagi. To pozycja, która normalizuje neuroodmienność - pokazując ją jako naturalną część ludzkiej różnorodności, a nie coś, co trzeba „naprawiać”. Podoba mi się, że autorka: ✔️ Normalizuje neuroodmienność - mówi o niej bez dramatyzowania, pokazując ją jako naturalną część ludzkiej różnorodności. ✔️ Odważnie określa siebie jako osobę autystyczną, a nie „osobę w spektrum” - podkreślając, że autyzm jest integralną częścią jej tożsamości. ✔️ Widzi tzw. „deficyty” jako różnice w funkcjonowaniu, a nie wady. Są jednak rzeczy, które mi zgrzytały: ❌ Autorka mówi o sobie jako „neuroróżnorodnej” i „niepełnosprawnej” - dla mnie to dwa różne pojęcia. ❌ Często pojawia się określenie „osoba cierpi na…” - a skąd pewność, że cierpi? Podejrzewam, że to kwestia tłumaczenia... ❌ Do imion wspominanych osób dodawano ich tożsamość płciową i stosowano neutralne formy tam, gdzie nie miało to znaczenia - momentami wybijało to z rytmu czytania. Mimo tych drobnych minusów, książka jest spójna, angażująca i naprawdę wartościowa - zarówno dla osób neurotypowych, które chcą lepiej zrozumieć innych, jak i dla tych, które same są neurodywergentne. Myślę, że warto zapoznać się z punktem widzenia autorki na neuroodmienność 🙌

Recenzja: Magic.book322, Bernacka Vanessa

Sięgnęłam po tę książkę, ponieważ od pewnego czasu podejrzewam u siebie ADHD. Lektura okazała się niezwykle ciekawa i wartościowa - pokazała mi nie tylko, jak wygląda codzienność osób z ADHD, ale także przybliżyła świat osób w spektrum autyzmu. Autorka pisze w lekkim, przystępnym stylu, wzbogacając treść o własne przemyślenia i historie z życia, co sprawia, że książka staje się jeszcze bardziej autentyczna i angażująca. Wiele tematów okazało się dla mnie inspirujących, a na nurtujące mnie pytania znalazłam wreszcie odpowiedzi. Ogromnym atutem tej publikacji są podsumowania, które jasno wskazują, na co zwracać uwagę oraz jakie cechy mogą charakteryzować osoby neuroodmienne. Dzięki temu łatwiej uporządkować wiedzę i lepiej zrozumieć poruszane zagadnienia. Książka zawiera wiele rozdziałów skłaniających do refleksji. To lektura nie tylko dla osób, które podejrzewają u siebie ADHD czy autyzm, ale również dla tych, którzy chcą poznać i lepiej zrozumieć świat osób neuroodmiennych. Czytelnik dowie się, jak reagować w różnych sytuacjach i jak dostrzegać indywidualne cechy, co z pewnością pomoże w budowaniu empatii i akceptacji. Podsumowując - książka jest świetna, pełna wartościowej wiedzy i inspiracji. Zdecydowanie sięgnę po kolejne publikacje tej autorki.

Recenzja: LastPageNotes , Przypek Monika

Dziś na tapecie „Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność” - Ellie Middleton Ta książka to absolutnie świetne źródło wiedzy na początek drogi w odkrywaniu świata ADHD i neuroodmienności. Jako osoba świeżo zdiagnozowana czułam ogromny chaos w głowie - tysiąc pytań i brak odpowiedzi. Dzięki tej lekturze mogłam lepiej zrozumieć, z czym się borykam na co dzień i przede wszystkim spojrzeć na siebie z większą wyrozumiałością i empatią. Ellie Middleton w prosty, ale niezwykle wartościowy sposób pokazuje, czym jest ADHD i autyzm - bez ocen, bez medycznego żargonu, ale z ogromem wiedzy i doświadczenia. To książka, która nie tylko edukuje, ale też daje poczucie, że nie jesteśmy sami w swojej neuroodmienności. Dla mnie była to inspiracja i zaproszenie do dalszej drogi - chcę jeszcze bardziej zgłębiać wiedzę o ADHD, żeby lepiej rozumieć siebie i swoje mechanizmy. Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z odkrywaniem ADHD - albo chcesz lepiej zrozumieć bliską osobę - to naprawdę idealny start.

Recenzja: Fajne ksiażki do czytania, Marzol Jagoda

Ellie Middleton w swojej książce wprowadza czytelnika w świat neuroatypowości w sposób wyjątkowo osobisty, autentyczny i pozbawiony sztucznych filtrów. To nie jest poradnik z gotowymi receptami, ale szczery zapis doświadczeń osoby, która przez lata żyła bez świadomości swojej inności, próbując dostosować się do oczekiwań otoczenia kosztem własnego dobrostanu. Autorka dzieli się historią swojej późnej diagnozy ADHD i autyzmu, opisując moment, w którym odkryła, że „nie jest zepsuta” - po prostu inaczej odbiera i przetwarza rzeczywistość. To otworzyło jej drogę do leczenia traumy związanej z latami niezrozumienia i braku akceptacji. Książka jest nie tylko opowieścią o indywidualnej drodze do samoświadomości, ale też przewodnikiem po tym, jak spojrzeć na neuroodmienność bez uprzedzeń i krzywdzących etykiet. Middleton porusza ważne tematy: od maskowania i przebodźcowania, przez problemy z tożsamością, relacjami i funkcjonowaniem w miejscu pracy, aż po kwestie zdrowia psychicznego i przywileju urody. Z empatią wyjaśnia pojęcia często pomijane w literaturze popularnonaukowej, jak choćby aleksytymia, oraz krytycznie odnosi się do sformułowań takich jak „wysokofunkcjonujący autyzm” czy „cierpieć na ADHD/autyzm”. Wskazuje, że problem leży nie w samej neuroatypowości, lecz w braku dostosowania świata do różnych sposobów istnienia. Ogromnym atutem książki jest normalizacja doświadczeń - Middleton pokazuje, że nie trzeba być „geniuszem z Aspergerem” ani „artystycznym ADHDowcem”, by zasługiwać na szacunek i akceptację. Jej styl - chwilami przypominający wpisy w mediach społecznościowych - sprawia, że przekaz jest bezpośredni, lekki w odbiorze, a jednocześnie poruszający. Dla kogo jest ta książka? Dla osób neuroatypowych (z diagnozą lub w procesie samorozpoznania), które chcą lepiej zrozumieć swoje doświadczenia i znaleźć wsparcie. Dla osób, które podejrzewają u siebie ADHD lub autyzm i szukają łagodnego wprowadzenia do tematu, bez medycznego żargonu. Dla bliskich, partnerów, rodziców i przyjaciół osób neuroatypowych, którzy chcą stać się bardziej świadomymi i wspierającymi sojusznikami. Dla specjalistów pracujących w edukacji, psychologii czy HR, którzy chcą poszerzyć swoje spojrzenie o perspektywę osoby z „wnętrza” tematu. Dla każdego, kto kiedykolwiek czuł, że „coś z nim jest nie tak”, mimo że wkładał ogromny wysiłek w dopasowanie się do norm społecznych. „Żyj bez maski!” to lektura, która odbarcza, dodaje odwagi i zachęca do autentyczności. Nie naprawia ludzi - pokazuje, że nie ma czego naprawiać.

Recenzja: Michalina Dzumek - Edukacja, Terapia i Wsparcie , Dzumek Michalina

Recenzja: „Żyj bez maski! Nowe spojrzenie na ADHD, autyzm i neuroodmienność” - Ellie Middleton To nie jest książka z kategorii „jak żyć” napisana przez eksperta z zewnątrz. To głos osoby z wnętrza tematu, która zdejmuje maskę nie po to, by szokować, ale żeby oddychać pełną piersią - i zachęcić innych do tego samego. Ellie Middleton pisze szczerze, momentami brutalnie, ale bez epatowania dramatem. Opowiada o autyzmie i ADHD z perspektywy osoby, która przez lata nie wiedziała, dlaczego tak bardzo odstaje - i jak bardzo się starała dopasować. Ta książka nie daje gotowych odpowiedzi. Nie próbuje „naprawiać” neuroodmienności ani uspokajać świata, że „to nic strasznego”. Middleton pokazuje realność - zmagania z przebodźcowaniem, problemami z tożsamością, trudnościami w pracy i relacjach - ale i moc, jaka drzemie w autentyczności. Największą siłą tej książki jest normalizacja. Nie przez spłycenie, tylko przez uznanie, że bycie neuroodmiennym to nie wymaga uzasadnienia. Nie musisz być „geniuszem z Aspergerem” ani „kreatywnym ADHDowcem”, żeby zasługiwać na akceptację. Niektóre fragmenty trafiły we mnie celnie, jakby były pisane dokładnie na ten etap mojego zawodowego życia. Inne - trochę się powtarzały albo brzmiały bardziej jak wpis na Instagramie niż fragment książki. Ale to jej forma - bez filtra, bez maski, czasem nawet bez przecinka. I właśnie dlatego działa. Polecam nie tylko tym, którzy podejrzewają u siebie ADHD czy autyzm. Ale też każdemu, kto kiedykolwiek czuł, że coś z nim „nie tak”, mimo że robił wszystko, żeby się dopasować.

Recenzja: AGATAPAWLUK.PSYCHOLOZKA, Pawluk Agata

Żyj bez maski to książka, którą już od pierwszych stron porusza. Autorka otwarcie dzieli się swoją historią dojścia do diagnozy. Rozdziały są krótkie i samodzielne, dzięki czemu książkę można czytać w dowolnej kolejności. Każdy z nich zaczyna się zapowiedzią i kończy zwięzłym podsumowaniem najważniejszych informacji. To nie tylko dobrze pomyślana struktura, to wsparcie w przyswajaniu treści. Na duży plus zasługuje fragment tłumaczący, dlaczego określenie „wysokofunkcjonujący autyzm” nie jest ani trafne, ani wspierające. Niestety, kontrastuje z tym sporadyczne użycie sformułowania „cierpieć na”, które, mimo dobrych intencji, wzmacnia szkodliwe narracje. Nie cierpimy na autyzm czy ADHD, to świat stawia przed nami wymagania, które bywają trudne, bo nie uwzględniają różnych sposobów istnienia i funkcjonowania. Autorka z dużą empatią wyjaśnia, czym naprawdę są niektóre cechy związane z autyzmem i ADHD. Porusza m.in. temat aleksytymii, ważny, a rzadko obecny w tego typu publikacjach. Używa przykładów z własnego życia, normalizuje doświadczenia, daje przestrzeń na utożsamienie się bez wstydu czy konieczności tłumaczenia się. Mocno poruszył mnie rozdział o maskowaniu. Autorka opisuje własne doświadczenia, które mogą być bardzo bliskie osobom, które przez lata próbowały „dopasować się” kosztem własnego dobrostanu. Proponowane sposoby wspierania procesu odmaskowywania mogą okazać się pomocne i budujące dla wielu osób. W książce pojawia się również temat RSD (wrażliwości na odrzucenie). Autorka wspomina o nim jako o elemencie związanym z ADHD, jednak warto zaznaczyć, że to pojęcie nie ma jeszcze solidnego oparcia w badaniach. Wrażliwość na odrzucenie to cecha, którą ma każdy. „Żyj bez maski!” to książka, która nie próbuje „naprawiać” nikogo. Ona odbarcza, normalizuje i daje przestrzeń do bycia sobą. Jest idealna dla tych, którzy dopiero zaczynają rozpoznawać swoją neuroatypowość i potrzebują łagodnego towarzystwa w tej podróży. Na koniec warto dodać drobną, ale istotną uwagę: autorka w niektórych fragmentach określa ADHD i autyzm jako niepełnosprawność. Dla części osób neuroatypowych to trafne i pomocne określenie, dla innych niekoniecznie. 

Recenzja: naucz_anki, Szymborska-Trejber Anna

Maska - czasem każdy z nas ją zakłada. Jednak dla osób neurotypowych ta maska jest wręcz męczarnią. Bo raz na jakiś czas maska może być fajna, ale noszona przez kilka lat w końcu dusi. Najnowsza książka "Żyj bez maski" autorstwa Ellie Middleton to propozycja dla każdego - zarówno dla osób neurotypowych, jak i dla tych, którzy chcą ich zrozumieć i im pomóc ❤️ W książce możemy znaleźć m.in.: ✅ Objaśnienie podstawowych cech autyzmu i ADHD; ✅ Czym jest maskowania i jakie ma skutki; ✅ Autodiagnoza a diagnoza medyczna - co wyjdzie nam na lepsze? ✅ Jak funkcjonować w miejscu pracy; ✅ Czy pozory faktycznie mylą? I wiele więcej! Autorka w naprawdę rzeczowy sposób podchodzi do tematów, które są tak ważne a jednocześnie - nadal lekceważone... Bo ile razy słyszałam że "Kiedyś to nie było ADHD" albo "Wymyślili tej autyzm". No tak, kiedyś tego nie było... Możemy zaufać tej teorii albo spojrzeć okiem autorki na neurotypowy świat. Wypowiedzi innych osób mierzących się z trudnościami, własną historia autorki, przypominajki i podsumowania. Ta książka zdecydowanie daje kopa! Sama potrafiłam często wręcz podważać własną otrzymają diagnozę.. to straszne. Pomimo ulgi czułam, że nie powinnam jej czuć. Sama przez wiele lat noszę maskę i długo mi zajmie zanim ją zrzucę na dłuższy czas. Książka dodała mi pewności, spokoju i przekonania, że moja maska też niedługo opadnie ❤️ Bo to nie my jesteśmy zepsuci - tylko system!

Recenzja: ADHD w trampkach, Pilarska Agata

„Żyj bez maski!” to połączenie elementów autobiografii i przystępnego przewodnika dla osób neuroatypowych, osób podejrzewających, że mogą mieć ADHD/spektrum autyzmu oraz ich bliskich. Autorka opiera się również na swoich doświadczeniach - otrzymała ona diagnozę jako 24-letnia kobieta. Książka zbudowana jest z krótkich, samodzielnych rozdziałów: tłumaczy kryteria diagnostyczne, wyjaśnia, jak mogą się przejawiać cechy ADHD i spektrum autyzmu u dorosłych, zwłaszcza tych, którzy maskują swoje objawy, omawia psychiczne skutki braku diagnozy, kwestie tożsamości, a także potrzebę wspierania się autodiagnozą. Każdy rozdział zaczyna się zapowiedzią tematów i kończy krótkim podsumowaniem z kluczowymi punktami. Styl jest zwięzły, przyjazny osobom neuroatypowym - pozwala na swobodne przeskakiwanie między rozdziałami bez utraty wątku. „Żyj bez maski!” to wartościowy i empatyczny przewodnik dla osób na początku swojej neuro‑samodzielnej podróży. Middleton tworzy bezpieczną i wspierającą przestrzeń - szczególnie dla młodych dorosłych, którzy mierzą się z późną diagnozą ADHD i spektrum autyzmu. Dla osób posiadających już dość ugruntowaną wiedzę może być jednak lekturą, która nie wniesie do tematu nic nowego. Jeśli szukasz serdecznego i przystępnego głosu, który wyjaśni Ci różne wątpliwości w nowym, neuroatypowym świecie, to ta książka z pewnością będzie dobrym wsparciem :)

Recenzja: Zimnarecenzuje , Zimna Katarzyna

"Żyj bez maski!" to jedna z tych książek, które zostają z Tobą na długo. Autorka - Ellie Middleton - opowiada szczerze, bez lukru i patosu, o swojej późnej diagnozie ADHD i autyzmu, która… zmieniła wszystko. Nie była leniwa, dziwna czy za bardzo — po prostu była niezdiagnozowana. I jak wiele z nas - żyła z poczuciem „zepsucia”, starając się dopasować do świata, który nie był dla niej zaprojektowany. To książka nie tylko dla osób neuroatypowych, ale też dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje dzieci, partnerów, przyjaciół czy współpracowników. Ellie porusza tematy zdrowia psychicznego, maskowania, samodiagnozy, neuroinkluzji w pracy i… tego, jak wygląda życie, kiedy w końcu zrzucasz maskę i zaczynasz żyć naprawdę. Czytając, miałam momenty wzruszenia, ulgi i zrozumienia. To nie jest poradnik, to opowieść z życia - mocna, potrzebna i napisana z empatią. Polecam wszystkim, którzy czują, że „coś jest inaczej” — bo może wcale nie jesteś zagubiona. Może jesteś po prostu sobą