Codzienność w depresji. Rzecz o tym, jak z depresji powrócić do życia (ebook) (audiobook) (audiobook)

Recenzja: trilingualmotherhood, Müller Justyna

Ile wiecie o depresji? Mylne opinie i mity o depresji nadal są dość powszechne, co może utrudnić osobom chorym podjęcie się odpowiedniego leczenia. Dlatego ogromnie mnie cieszy, że na rynku wydawniczym pojawia się coś, co pomoże ludziom zrozumieć podłoże depresji, że nie wystarczy po prostu “wziąć się za siebie”, by wyjść z tej choroby. Wiele osób, o których możemy przeczytać próbowało prawie wszystkiego, by wyjść z depresji, a jednak to nie takie proste, to długotrwałe leczenie, które nie zawsze pomaga i przynosi ulgę. Joanna Poremba prowadzi rozmowy z ekspertami od depresji. Dyskutuje na temat czynników wspomagających leczenie, co dzieję się, gdy człowiekowi leki ani terapia nie wystarczają, jak żyć z depresją, co nam sygnalizuje, jak sobie pomóc. Podejście autorki jest holistyczne, opowiada o depresji jako odpowiedzi ciała na długotrwały stres, przeciążenia, straty, napięcia. Próbuje pokazać, że może być początkiem lepszego poznania siebie i głębszego kontaktu z samym sobą oraz nie poddawania się, mimo bycia na tej wyboistej życiowej ścieżce. W rozmowach autorki z psychiatrami i psychoterapeutami, specjalistami od ciała, oddechu i uzależnień, od uważności relacji i sensu życia - widać wiele perspektyw, od medycznej poprzez somatyczną i egzystencjalną. Wnioski pojawiają się różne, ale zwróciłam uwagę na presję z wielu kierunków, która formuje odpowiedź organizmu w postaci odczucia samotności i bycia niewystarczającym. Największa siła w tej książe to dla mnie to, że warto nauczyć się o nietraktowaniu depresji wyłącznie jako stan umysłu, a zatrzymane w ciele emocje mogą doprowadzić do chronicznych dolegliwości. Książka pięknie zachęca, aby spojrzeć na siebie z życzliwością, być dla siebie łagodnym, akceptować się ze swymi słabościami, zachęca do zaopiekowania się sobą. Zawarcie tutaj rozmów to ogromny plus! Mówię po prostu: WOW! Dotychczas nie czytałam nic tak subtelnego i holistycznego o depresji, ta nowość będzie u mnie w biblioteczce bardzo długo.

Recenzja: Wysokowrażliwy PODCAST, Leduchowska Małgorzata

Kiedy słyszymy słowo „depresja”, w głowie często pojawia się obraz spektakularnego załamania - ciemnego pokoju, płaczu i całkowitego wycofania z życia. Joanna Poremba w swojej książce "Codzienność w depresji" (wyd. Sensus) wykonuje niezwykle ważną pracę: zdejmuje z tej choroby holiwudzki filtr i pokazuje jej prawdziwe, ciche i najbardziej podstępne oblicze. Oblicze szarego wtorku, braku siły na rozładowanie zmywarki czy wycieńczającej walki o podtrzymanie maski „u mnie wszystko w porządku” w pracy i wśród bliskich. To, co czyni tę pozycję wyjątkową na rynku literatury psychologicznej, to jej dwugłosowa struktura. Autorka pisze z perspektywy osoby, która sama przeszła przez doświadczenie tej choroby, i łączy swoją wrażliwość z wiedzą wybitnych ekspertów. W książce znajdziemy przejmujące, ale niezwykle praktyczne rozmowy z psychoterapeutami, psychiatrami, logoterapeutami czy osobami pracującymi z ciałem. Nie ma tu taniego optymizmu spod znaku „złap dystans” ani coachingowych recept na szybką zmianę nawyków. Zamiast tego dostajemy koncept mikrokroków - uczenie się szacunku do najmniejszych gestów, takich jak wypicie szklanki wody czy uchylenie okna, które w głębokim kryzysie są aktami odwagi i bohaterstwa. Niezwykle cenny jest również rozdział skierowany do bliskich osób chorujących: wyjaśnia, dlaczego depresja nie potrzebuje „naprawiaczy” rzucających dobrymi radami, ale cierpliwych świadków gotowych po prostu usiąść obok. To lektura obowiązkowa - zarówno dla tych, którzy czują, że powoli zapadają się w sobie, jak i dla każdego, kto chce mądrze i bez oceniania towarzyszyć drugiemu człowiekowi w trudnych momentach. Ogromnie polecam. A dla osób lubiących podcasty - zapraszam do odcinka nagranego w oparciu o tę lekturę.

Recenzja: kkaa_mila, Bichajło Kamila

„Codzienność w depresji” to zbiór rozmów ze specjalistami, którzy na codzień zajmują się pracą z osobami zmagającymi się z depresją. Książka została podzielona na poszczególne rozdziały, tak aby każdy mógł znaleźć w niej coś dla siebie - niezależnie od tego czy sam zmaga się z depresją, czy towarzyszy komuś w chorobie. W środku znajdziecie wiele informacji na temat tego, co pomaga w leczeniu i poprawie jakości życia w depresji, jak i również o tym kogo może dotknąć i na jakim etapie życia. . . . 

Recenzja: Magic.book322, Bernacka Vanessa

Świetna książka, która nie tylko wyjaśnia wiele kwestii związanych z depresją, ale przede wszystkim pokazuje, jak człowiek może reagować na różne sytuacje i zachowania ludzi wokół nas. Bardzo spodobał mi się przykład dotyczący depresji okołoporodowej. Mężczyzna może usłyszeć od ojca, wujka czy kuzyna „ale zbabiałeś”, tylko dlatego, że pomaga swojej żonie przy niemowlaku. Niby zwykłe słowa, a jednak mogą pokazać, jak bardzo otoczenie wpływa na nasze myślenie, emocje i zachowanie. Cała książka opiera się głównie na wywiadach z doktorami, profesorami oraz osobami, które wiele osiągnęły i chętnie dzielą się swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Nie sądziłam, że książka w formie wywiadów może być aż tak ciekawa, a jednocześnie inspirująca. Podczas czytania miałam momentami wrażenie, jakbym po prostu oglądała interesujący wywiad w telewizji. Ogromnym plusem jest dla mnie język. Wszystko zostało napisane lekko i przystępnie. Nie ma tutaj trudnych, skomplikowanych pojęć, których nie da się zrozumieć. Nawet tematy, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się ciężkie, zostały przedstawione w bardzo prosty sposób. Po tej lekturze dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, które nawet teraz jestem w stanie wdrożyć w swoje życie, żeby lepiej się czuć sama ze sobą. I chyba właśnie to najbardziej podobało mi się w tej książce. Nie jest to tylko teoria, ale coś, co można odnieść do własnego życia i codziennych sytuacji. Uważam, że jest to świetna książka dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć swoje emocje, zachowania i to, jak ogromny wpływ może mieć na nas otoczenie. Depresja jest tutaj jednym z głównych tematów, ale tak naprawdę książka dotyka wielu innych problemów i doświadczeń, z którymi możemy spotkać się w życiu. Zdecydowanie jedna z tych książek, po których zostaje w głowie więcej niż tylko sama treść.

Recenzja: LastPageNotes , Przypek Monika

„Codzienność w depresji” Joanny Poremby to książka, która nie próbuje udawać, że depresja jest po prostu gorszym nastrojem, który można pokonać silną wolą. I właśnie za to bardzo ją cenię. To opowieść o depresji widzianej z bliska, z perspektywy codzienności, w której nawet najprostsze czynności potrafią wymagać ogromnego wysiłku. Autorka pokazuje, że powrót do życia nie zawsze wygląda jak wielki przełom. Częściej składa się z małych kroków, chwil zwątpienia, prób zaczynania od nowa i uczenia się siebie na nowo. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki książka oswaja temat depresji. Nie ma tutaj oceniania ani banalnych rad w stylu „myśl pozytywnie”. Jest za to przestrzeń na trudne emocje i spojrzenie na człowieka, który próbuje odnaleźć drogę z miejsca, w którym naprawdę trudno zobaczyć jakąkolwiek przyszłość. To książka, która może być ważna zarówno dla osoby doświadczającej depresji, jak i dla kogoś, kto chce lepiej zrozumieć, przez co może przechodzić bliska osoba. Pokazuje, że powrót do życia jest procesem i że nawet niewielki krok może mieć ogromne znaczenie. „Codzienność w depresji” zostawia po sobie przede wszystkim refleksję i poczucie, że nie trzeba mieć wszystkiego poukładanego, żeby próbować iść dalej. To wartościowa, potrzebna lektura o szukaniu drogi z depresji z powrotem do życia.

Recenzja: milena.sookolovska , Sokołowska Milena

To nie jest książka, która próbuje w kilku krokach wyjaśnić, jak „pozbyć się” depresji. I chyba właśnie za to polubiłam ją najbardziej. Bo depresja nie wygląda tak samo u każdego. Nie zawsze widać ją na pierwszy rzut oka. Czasem człowiek funkcjonuje, pracuje, rozmawia, uśmiecha się… a w środku toczy ogromną walkę. W książce znajdziemy rozmowy z ekspertami, dzięki którym temat depresji pokazany jest z różnych stron. Jest m.in. o depresji okołoporodowej, depresji u mężczyzn, uzależnieniach, seksualności, ale też o ciele, ruchu, oddechu i tym, jak można krok po kroku szukać drogi powrotnej do siebie.I właśnie ten fragment dotyczący ciała szczególnie mnie zatrzymał. Bo często myślimy o depresji przede wszystkim przez pryzmat psychiki, zapominając, że nasze ciało również przeżywa to wszystko razem z nami. Czasem zanim jeszcze potrafimy nazwać to, co dzieje się w głowie, ciało już daje nam sygnały. Podoba mi się też to, że w tej książce nie ma prostych haseł w stylu „weź się w garść” albo „myśl pozytywnie”. Jest za to dużo miejsca na zrozumienie, cierpliwość i szukanie własnej drogi. I chyba właśnie takie podejście najbardziej do mnie trafiło. Bo powrót do życia po depresji nie musi oznaczać nagłego momentu, w którym wszystko znów staje się piękne. Czasami ten powrót zaczyna się naprawdę małymi krokami. Wstaniem z łóżka. Rozmową. Poproszeniem o pomoc. Wyjściem na spacer. Zrobieniem czegoś tylko dla siebie. I może właśnie dlatego tytuł tej książki jest tak trafny. Codzienność. Bo to właśnie w tej codzienności odbywa się najważniejsza część powrotu do siebie. To książka ważna nie tylko dla osoby, która sama doświadcza depresji. Myślę, że warto ją przeczytać również wtedy, kiedy mamy obok siebie kogoś, kogo chcemy lepiej zrozumieć. Czasem nie potrzebujemy gotowych rad. Potrzebujemy po prostu wiedzieć, że ktoś nas widzi i słucha. Po przeczytaniu zostało ze mną jedno przekonanie, depresja może być częścią czyjejś historii, ale nie musi być jej zakończeniem.

Recenzja: Insta i FB osobisty i firmowy, Bartkowiak Radosław

Depresja bywa opisywana jako życie w mroku — w cierpieniu i poczuciu braku sensu. Joanna Poremba w książce „Codzienność w depresji" nie obiecuje z tego mroku szybkiego wyjścia. Zaprasza do czegoś trudniejszego i prawdziwszego: do nierezygnowania z życia nawet wtedy, gdy depresja w nim jest. Największym atutem książki jest jej forma i uczciwość. To nie kolejny poradnik obiecujący, że wystarczy pozytywne myślenie albo kilka ćwiczeń, by choroba zniknęła. Poremba buduje książkę jako zapis rozmów z ekspertami zajmującymi się depresją i zdrowiem psychicznym — dzięki czemu zamiast jednej uniwersalnej metody dostajemy spojrzenie z wielu stron. Autorka zadaje pytania, a nie narzuca odpowiedzi, i konsekwentnie podchodzi do tematu spokojnie i realistycznie: pokazuje, że depresja bywa długim doświadczeniem, a droga do poprawy u każdego wygląda inaczej. To lektura dla osób, które chcą lepiej zrozumieć depresję — własną lub kogoś bliskiego — i zobaczyć, jak może wyglądać życie w chorobie oraz powrót do większej równowagi. Cenne jest zwłaszcza przypomnienie, że powrót do życia nie musi oznaczać wielkiej, spektakularnej zmiany. Mądra, delikatna książka, która daje coś więcej niż łatwe pocieszenie — daje realistyczną nadzieję.

Recenzja: psycholog_a.wolowska, Wołowska Angelika

„Codzienność w depresji” Joanny Poremby to książka, która ukazuje depresję z wielu perspektyw. Ciekawe, ale i kontrowersyjne w tej książce jest to, że autorka ukazuje depresję nie tylko jako cierpienie, ale również jako możliwe zaproszenie do zatrzymania się i do zmiany. Jednocześnie autorka nie odrzuca psychoterapii i farmakoterapii- a wręcz podkreśla, że są one ważną i potrzebną częścią leczenia depresji. Podobało mi się, że książka porusza tak różne tematy: depresję okołoporodową, uzależnienia, seksualność, kontakt z ciałem, uważność czy poczucie sensu. Szczególnie wartościowe były dla mnie rozmowy ze specjalistami, które pokazują depresję z różnych stron. Lekturę czytało się przyjemnie i szybko. Uważam, że jest ona godna polecenia dla specjalisty, pacjenta, ale i dla osoby, która po prostu chce zrozumieć czym jest depresja.

Recenzja: brokatowe.strony, Tomiak Karolina

Recenzja: „Codzienność w depresji. Rzecz o tym, jak z depresji powrócić do życia” Joanny Poremby to książka pokazująca, że depresja może mieć wiele różnych oblicz i wpływać na codzienne życie, relacje oraz sposób postrzegania siebie. Autorka łączy wiedzę specjalistów z własnym doświadczeniem, dzięki czemu poruszane tematy są przedstawione w przystępny i osobisty sposób. Pisze o psychoterapii, psychiatrii, ruchu, oddechu, mindfulness oraz znaczeniu małych kroków w drodze do lepszego samopoczucia. Ciekawym elementem jest zwrócenie uwagi na połączenie ciała i psychiki oraz wpływ relacji i obecności bliskich. W książce pojawiają się również tematy depresji poporodowej, depresji u mężczyzn, uzależnień oraz poszukiwania sensu i autentyczności. To wartościowa lektura dla osób, które chcą lepiej zrozumieć depresję i dowiedzieć się, jak może wyglądać droga powrotu do codzienności. Pokazuje, że proszenie o pomoc nie jest powodem do wstydu, a zdrowienie może składać się z wielu małych kroków. Mi osobiście jako weterance tej choroby bardzo się spodobało jak zostala napisana. Będę polecać zdecydowanie jeśli kogoś interesują te tematy lub chciałby dowiedzieć się dlaczego ludzie w chorobie zachowują się w dany sposób. 

Recenzja: dlaLejdis.pl, Julia Wierczyńska

„Codzienność w depresji. Rzecz o tym, jak z depresji powrócić do życia” Joanny Poremby to książka, która porusza bardzo trudny i jednocześnie niezwykle ważny temat. Nie jest to jednak poradnik, który obiecuje czytelnikowi, że wystarczy kilka prostych ćwiczeń, pozytywne myślenie albo zmiana nastawienia, aby depresja zniknęła. Wręcz przeciwnie. Autorka od początku podchodzi do tematu w sposób spokojny i realistyczny. Pokazuje, że depresja może być długim doświadczeniem, a droga do poprawy nie zawsze wygląda tak samo u każdego człowieka. Książka ma formę rozmów Joanny Poremby z ekspertami zajmującymi się depresją i zdrowiem psychicznym. Dzięki temu nie jest typowym poradnikiem napisanym z pozycji osoby, która przedstawia jedną uniwersalną metodę na rozwiązanie problemu. Autorka zadaje pytania dotyczące różnych aspektów depresji i próbuje spojrzeć na nią z wielu stron. Dzięki takiej konstrukcji książka jest bardziej różnorodna i pozwala zobaczyć, że depresja nie jest jednym prostym problemem, który można wyjaśnić jednym zdaniem. Doceniam wielowymiarowe podejście autorki do depresji. W książce nie skupiono się wyłącznie na lekach czy psychoterapii. Pojawiają się również kwestie związane z codziennym funkcjonowaniem, relacjami, ciałem, emocjami, ruchem, samotnością, poczuciem sensu oraz sposobem, w jaki człowiek radzi sobie z trudnymi doświadczeniami. Dzięki temu można zobaczyć, jak wiele różnych elementów może wpływać na samopoczucie człowieka. Autorka nie próbuje przedstawiać depresji jako zwykłego smutku. Jest to bardzo istotne, ponieważ osoby, które nigdy jej nie doświadczyły, mogą mieć problem ze zrozumieniem, dlaczego ktoś cierpi, skoro z pozoru wszystko wygląda normalnie. Człowiek może mieć pracę, rodzinę, znajomych czy obowiązki, a jednocześnie wewnętrznie czuć ogromne zmęczenie, pustkę i brak sensu. Książka pomaga spojrzeć na depresję właśnie z takiej perspektywy. Bardzo ważne jest również przesłanie dotyczące zdrowienia. Nie ma tutaj obietnicy natychmiastowej poprawy. Autorka pokazuje raczej, że odzyskiwanie życia może być procesem składającym się z wielu małych kroków. Czasami człowiek może zrobić postęp, a później znowu poczuć się gorzej. Nie oznacza to automatycznie, że wszystko zostało zaprzepaszczone. Taka perspektywa wydała mi się szczególnie wartościowa, ponieważ w przypadku problemów psychicznych łatwo można zacząć myśleć, że skoro jedna metoda nie zadziałała, to już nic nie ma sensu. Książka skłoniła mnie również do zastanowienia się nad tym, jak często człowiek próbuje walczyć z samym sobą. Kiedy pojawia się depresja, można mieć poczucie, że trzeba jak najszybciej wrócić do dawnego życia i znowu funkcjonować dokładnie tak jak wcześniej. Tymczasem nie zawsze jest to możliwe. Czasami potrzebna jest zmiana sposobu życia, odpoczynek, zaakceptowanie swoich ograniczeń albo zastanowienie się nad tym, co doprowadziło do obecnego stanu. Nie oznacza to poddania się. Może być właśnie początkiem bardziej świadomego podejścia do własnego życia. Podobało mi się także to, że rozmowy dotyczą nie tylko samej choroby, ale również tego, co znajduje się wokół niej. Depresja może wpływać na relacje z innymi ludźmi. Człowiek może zacząć unikać znajomych, mieć mniej energii na rozmowy, przestać czerpać przyjemność z rzeczy, które wcześniej były ważne. Może również pojawić się poczucie winy, że nie jest się takim partnerem, przyjacielem czy członkiem rodziny jak wcześniej. Dzięki książce można lepiej zrozumieć, że takie problemy również są częścią codzienności osoby zmagającej się z depresją. Ciekawym elementem jest również spojrzenie na ciało. Często problemy psychiczne kojarzymy wyłącznie z myślami i emocjami, a przecież depresja może bardzo mocno wpływać również na fizyczne funkcjonowanie człowieka. Zmęczenie, problemy ze snem, brak energii czy trudności z wykonywaniem nawet podstawowych czynności mogą sprawić, że zwykły dzień zaczyna być ogromnym wyzwaniem. To pokazuje, dlaczego rady w stylu „po prostu się zmobilizuj” mogą być dla osoby chorej zupełnie nietrafione. Kolejnym tematem, który wydał mi się interesujący, jest poszukiwanie sensu. W depresji właśnie poczucie sensu może zostać bardzo mocno zaburzone. Rzeczy, które wcześniej wydawały się ważne, przestają mieć znaczenie. Człowiek może nie wiedzieć, po co właściwie ma rano wstawać i dokąd zmierza. Książka nie daje tutaj jednej odpowiedzi, ale raczej zachęca do zadawania sobie pytań. Uważam, że jest to znacznie bardziej wartościowe niż przedstawianie gotowej recepty na szczęście. Jednocześnie uważam, że forma książki może nie odpowiadać każdemu. Jest to przede wszystkim zapis rozmów i refleksji, dlatego osoby szukające bardzo konkretnych instrukcji oraz gotowego planu działania mogą poczuć pewien niedosyt. Nie znajdziemy tutaj prostego schematu, według którego każdego dnia należy wykonać określone czynności, aby po kilku tygodniach całkowicie pozbyć się problemu. Moim zdaniem jest to jednak bardziej zaleta niż wada, ponieważ depresja jest zbyt skomplikowanym doświadczeniem, aby można było ją sprowadzić do kilku uniwersalnych porad. Momentami książka może być również wymagająca emocjonalnie. Temat depresji nie należy do łatwych i niektóre poruszane kwestie mogą skłonić czytelnika do myślenia o własnych doświadczeniach albo o osobach, które zna. Nie jest to jednak książka przygnębiająca w takim sensie, że pozostawia wyłącznie poczucie beznadziei. Przeciwnie, jej przesłanie jest raczej spokojne i dające nadzieję. Nadzieja ta nie polega jednak na przekonaniu, że wszystko samo się naprawi. Chodzi bardziej o możliwość stopniowego odzyskiwania kontaktu ze swoim życiem. Najbardziej podobało mi się właśnie odejście od myślenia, że zdrowienie musi oznaczać całkowite wyeliminowanie wszystkich trudnych emocji. Człowiek może nadal mieć gorsze dni, smutek, zmęczenie czy lęk, a jednocześnie powoli odbudowywać swoje życie. To wydaje mi się bardzo prawdziwym podejściem. Nie każdy dzień musi być dobry, żeby całe życie zaczęło wyglądać lepiej. „Codzienność w depresji” jest również książką, która może być wartościowa dla osób znajdujących się obok osoby chorującej. Czasami trudno zrozumieć, dlaczego bliska osoba nie ma siły zrobić czegoś, co dla nas wydaje się bardzo proste. Dlaczego odwołuje spotkanie, nie odpisuje na wiadomości albo nie potrafi cieszyć się czymś, co kiedyś sprawiało jej przyjemność? Lepsze poznanie mechanizmów związanych z depresją może pomóc spojrzeć na takie zachowania z większą wyrozumiałością. Po przeczytaniu tej książki zostało mi przede wszystkim przekonanie, że depresji nie można traktować powierzchownie. Jest to doświadczenie, które może dotknąć wielu obszarów życia człowieka i wymaga indywidualnego podejścia. Jednocześnie książka pokazuje, że nawet jeżeli droga do poprawy jest długa, nie oznacza to, że człowiek powinien zrezygnować z prób odzyskania swojego życia. Uważam, że „Codzienność w depresji” to wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych zdrowiem psychicznym. Największą zaletą publikacji jest dla mnie jej szczerość. Depresja została przedstawiona jako trudne doświadczenie, ale nie jako wyrok, z którym człowiek musi pozostać na zawsze. Poleciłabym tę książkę osobom, które chcą lepiej zrozumieć depresję i dowiedzieć się, jak może wyglądać życie podczas choroby oraz proces powrotu do większej równowagi. Myślę, że może być szczególnie interesująca dla osób, które nie szukają prostych haseł motywacyjnych, lecz chcą spojrzeć na temat spokojniej i bardziej kompleksowo. „Codzienność w depresji” przypomina, że powrót do życia nie zawsze musi oznaczać wielką zmianę. Czasami zaczyna się od bardzo małych rzeczy, od zauważenia własnych potrzeb, poproszenia o pomoc albo wykonania kolejnego kroku mimo tego, że nadal jest trudno.

Recenzja: zfascynacjaoksiazkach.blogspot.com/, Anna Rydzewska

Depresja to poważna choroba, w efekcie której traci się kontrolę nad własnymi myślami, nad rzeczywistością, czasem naprawdę uniemożliwia normalne funkcjonowanie i wymaga ona holistycznej pomocy, obejmującej farmakologię, specjalistów, ale i ważne zmiany w codzienności. Joanna Poremba zaprezentowała ją jako złożoną odpowiedź organizmu na życiowe przeciążenia i długotrwałe napięcia, dokładnie wyjaśniła również, na jakich codziennych obszarach należy skupić się najbardziej. Leczenie bowiem nie obejmuje jedynie wizyt u psychologa, psychiatry czy farmakologii, dotyczy także budowania wartościowych relacji, akceptacji, troski, odpoczynku, jak i uważności. Depresja ukazana tutaj została jako sygnał ostrzegawczy, że coś jest nie tak, im prędzej uda się to dostrzec, tym szybciej można zacząć działać. Co ważne, nawet jeśli nie da się jej całkowicie pokonać, można z nią w miarę normalnie funkcjonować i ta publikacja jest na to znakomitym dowodem. Książka stanowi zapis cennych i pełnych empatii rozmów z ekspertami zajmującymi się zdrowiem psychicznym. Autorka pyta ich o to, co depresja próbuje zakomunikować, jak z nią żyć i co czynić, gdy farmakologia oraz wizyty w gabinecie okazują się niewystarczającą metodą. Całość dopełniają szczere i intymne komentarze samej Autorki, która zna temat od podszewki, gdyż sama od wielu lat walczy z chorobą. Tworzy to razem naprawdę autentyczną, osobistą esencję, jaka trafia wprost do serca, dodając przy tym otuchy, motywacji, jak i nadziei, jednak w sposób wyjątkowo szczery i dojrzały. „Codzienność w depresji. Rzecz o tym, jak z depresji powrócić do życia” to w absolutnie wyjątkowa, napisana z ogromną empatią, poruszająca do granic i inspirująca publikacja, która dzięki autentycznemu przekazowi, dotyka najczulszej struny czytelniczej duszy. Ta niezwykła książka jest niczym pomocna dłoń, podsuwa chorym nowe narzędzia do walki, ale przede wszystkim zdejmuje z nich poczucie winy. Bardzo ważna, bardzo potrzebna! Polecam gorąco!

Recenzja: Karolina Lubas - BLOG NIE TYLKO O EDUKACJI, Karolina Lubas

Depresja to temat, o którym mówi się coraz więcej, a jednak wciąż mam wrażenie, że bardzo trudno naprawdę zrozumieć, czym jest codzienne życie z nią. To nie zawsze spektakularny smutek czy ciągłe łzy. Czasem to brak siły, obojętność, problemy z najprostszymi czynnościami, poczucie pustki albo przekonanie, że każdy kolejny dzień będzie wyglądał dokładnie tak samo. Dlatego po książkę Codzienność w depresji. Rzecz o tym, jak z depresji powrócić do życia sięgałam z dużą ciekawością. Zainteresowało mnie przede wszystkim to, że nie obiecuje cudownej recepty ani szybkiego wyjścia z kryzysu. Zamiast tego próbuje pokazać, jak krok po kroku odzyskiwać kontakt z życiem. Książka ma formę rozmów z ekspertami zajmującymi się depresją z różnych perspektyw. I właśnie ta różnorodność okazała się dla mnie jednym z jej największych atutów. Autorka nie ogranicza się bowiem do psychiatrii czy psychoterapii. Pyta o ciało, ruch, oddech, seksualność, relacje, samotność, uzależnienia, mindfulness, poczucie sensu, a nawet humor. Kolejne rozmowy pokazują, że depresja może wyglądać bardzo różnie. Pojawia się temat depresji okołoporodowej, męskiej depresji i trudności związanych z przyznaniem: „potrzebuję pomocy”. Jest mowa o uzależnieniach i mechanizmach przetrwania, ale również o tym, jak kryzys psychiczny wpływa na ciało i bliskość. Szczególnie interesujące wydały mi się fragmenty dotyczące ruchu, oddechu i odnajdywania motywacji, bo pokazują, że zdrowienie nie zawsze zaczyna się od wielkich zmian. Czasami zaczyna się od naprawdę małego kroku. Ważne miejsce zajmuje również pytanie o sens. Czy depresja może być sygnałem, że żyjemy wbrew własnym wartościom? Czy cierpienie może skłonić nas do zatrzymania się i przyjrzenia własnemu życiu? Książka nie daje tutaj prostych odpowiedzi, ale zachęca do zadawania trudnych pytań. Największą zaletą książki jest jej wielowymiarowość. Depresja nie zostaje sprowadzona wyłącznie do diagnozy, leków czy terapii. Autorka pokazuje człowieka jako całość, z jego emocjami, ciałem, relacjami, potrzebami i historią. Doceniam również przystępny charakter rozmów. Dzięki formule wywiadów książkę czyta się znacznie łatwiej niż typową publikację psychologiczną. Każdy rozmówca wnosi własne doświadczenie i sposób patrzenia na problem, dzięki czemu kolejne rozdziały nie są monotonne. Podoba mi się także to, że publikacja nie próbuje przekonywać, iż wystarczy „myśleć pozytywnie”, zacząć ćwiczyć albo bardziej się postarać. Przeciwnie – wielokrotnie przypomina, że depresja jest poważnym doświadczeniem i że potrzebowanie pomocy nie jest oznaką słabości. Mam jednak wrażenie, że różnorodność tematów może być również pewnym minusem. Niektóre zagadnienia są zaledwie zasygnalizowane i chciałoby się przeczytać o nich znacznie więcej. To książka, która otwiera wiele drzwi, ale nie przez wszystkie prowadzi czytelnika bardzo głęboko. Dla osoby oczekującej konkretnego poradnika krok po kroku może to być pewne rozczarowanie. Codzienność w depresji odebrałam przede wszystkim jako książkę o odzyskiwaniu życia, a nie wyłącznie o walce z chorobą. I właśnie to podejście najbardziej do mnie przemówiło. Nie znajdziemy tutaj obietnicy, że po zastosowaniu kilku prostych metod depresja zniknie. Zamiast tego pojawia się znacznie bardziej realistyczne przesłanie: nawet kiedy jest trudno, można próbować odzyskiwać kolejne fragmenty codzienności. To publikacja, która skłania do zatrzymania się i spojrzenia na depresję z większą empatią: zarówno wtedy, gdy dotyka nas samych, jak i wtedy, gdy pojawia się w życiu kogoś bliskiego. Pokazuje, że czasami pierwszym krokiem nie jest „naprawienie siebie”, ale zaakceptowanie miejsca, w którym właśnie się znajdujemy. Nie jest to łatwa lektura, ale zdecydowanie potrzebna. Zostawia mnie z myślą, że powrót do życia nie musi oznaczać wielkiego przełomu. Czasami może oznaczać po prostu kolejny mały krok. I kolejny. Aż pewnego dnia okaże się, że znów jesteśmy bliżej życia niż mroku. ZALETY wielowymiarowe spojrzenie na depresję; rozmowy z ekspertami z różnych dziedzin; przystępna forma wywiadów; poruszenie wielu ważnych i często pomijanych tematów; empatyczne podejście do osób doświadczających depresji; brak obietnic szybkiego i cudownego rozwiązania; pokazanie różnych dróg prowadzących do zdrowienia; skłania do refleksji nad własnym życiem, relacjami i wartościami.