SPIS TREŚCI

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Epilog

Od autorek

Przepisy cukierni Macroni Luki Massiniego

PROLOG

BELLA

Pozostało tylko pięć minut do zamknięcia bramek. Tak to jest, jak kupuje się bilet na ostatnią chwilę! – pomyślałam wściekła i zaciskając zęby, mocniej szarpnęłam walizkę. Była ciężka, wypchana po brzegi byle jak wrzuconymi rzeczami, a i tak miałam pewność, że o czymś zapomniałam. Mówi się trudno. Nie zostanę w tym przeklętym miejscu ani chwili dużej!

Klnąc pod nosem, wyminęłam rozochoconych turystów, którzy fotografowali olbrzymią choinkę ustawioną na środku holu. W ogóle panowała radosna, świąteczna atmosfera, wszyscy uśmiechali się, byli życzliwi, tylko ja… Tylko ja pędziłam na samolot, jakby ścigało mnie stado diabłów. Chociaż poprawka – był tylko jeden diabeł, który szczerze mówiąc, pewnie miał mnie głęboko gdzieś, a ja głupia wmówiłam sobie, że to miłość!

– Miłość! Dobre sobie – prychnęłam, zgarniając z policzków znienawidzone łzy. – Faceci są do bani. Święta są do bani! W ogóle ta przeklęta choinka też jest do…

Gdyby nie koleś, na którego właśnie wpadłam, z pewnością zaliczyłabym widowiskowy piruet na środku lotniska. Nie załamuj się, Izabella. To tylko złamany obcas. Jak tylko dostaniesz się do samolotu, zmienisz buty i dalej będziesz mogła przeklinać na czym świat stoi…

– Może najłatwiej będzie przyjąć, że wszyscy są do bani? – spytał mężczyzna. Nadal trzymał mnie za ramię i najwidoczniej nie zamierzał puścić. Na dźwięk jego ochrypłego głosu moje złamane serce podskoczyło aż do gardła. Gwałtownie podniosłam głowę i natrafiłam na intensywnie wpatrujące się we mnie lazurowe oczy. Oczy, o których jeszcze kilka godzin wcześniej myślałam, że jestem w nich zakochana… – Dlaczego uciekasz, Izabello? Dlaczego chcesz uciec ode mnie?

ROZDZIAŁ 1

IZABELLA

Nie wierzyłam we własne szczęście.

Ledwo tydzień temu udało mi się obronić dyplom (z wyróżnieniem!), a teraz dostałam pozytywną odpowiedź na moją aplikację na staż. I to gdzie! W jednej z najbardziej prestiżowych cukierni w Europie, gdzie będę się szkolić pod okiem samego Luki Massiniego! A to nie lada wyczyn, gdyż przyjmują zaledwie jednego kandydata rocznie. Natalia miała rację, dobre portfolio to połowa roboty, warto też było poświęcić trzy dni na pieczenie ciast, ciasteczek i tortów, byleby zrobić to jedno genialne zdjęcie. Chociaż musiałam przyznać, że Natka zna się na fotografii i zawsze potrafi uchwycić dobry kadr.

I znowu poczułam wbijającą się prosto w serce igłę zawodu. Gdyby Natalia zyskała możliwość realizowania marzeń… Niestety przez to, jakich miała rodziców, musiała trzymać swoje pasje w tajemnicy. I tak już kręcili nosem na naszą przyjaźń, a co dopiero gdyby ich córka wybrała wolny zawód artysty… Jednak Natka była tak podporządkowana ojcu i matce, że nawet nie myślała, by się im postawić.

Nie to, co ja… Moja familia to znana rodzina prawnicza (jak to mawiają „z dziada pradziada i z tradycjami!”), a ja – cukiernik. Trafiła im się czarna owca, nie ma co! Tata prawnik, mama prokurator. Wydawać by się mogło, że mój los jest z góry przesądzony i od dziecka będę pchana w stronę wokandy, tymczasem miałam naprawdę cudownych rodziców, którzy pozwolili mi przejść przez życie tak, jak chcę.

I w ten sposób tuż po technikum gastronomicznym zrobiłam szkołę podyplomową, do tego wiele kursów, a teraz… Teraz czekał mnie staż rodem z moich najskrytszych marzeń. Byłam tak szczęśliwa, że czułam ochotę, by wykrzyczeć to całemu światu. I właśnie w tym celu biegłam wieczorem, w deszczu, do mojego chłopaka, który pracował w kancelarii należącej do taty. Mogłam wiele powiedzieć o Patryku, a już na pewno to, że należał do pracoholików. Z tego względu często przekładał nasze randki, a o wspólnych wyjazdach nawet nie było mowy. Przyznaję, zdarzały się tygodnie, gdy widywaliśmy się tylko na szybkim lunchu czy późnej kolacji i w sumie tyle. I było mi z tego powodu ogromnie przykro. Co prawda nie pamiętałam, by ojciec tak harował, nawet gdy otwierał własną kancelarię, ale z drugiej strony wiedziałam, że Patryk jest bardzo ambitny i pewnie chce mu zaimponować. No i kochał mnie, a to przecież najważniejsze, prawda?

Otrzepując kurtkę z deszczu, wbiegłam na trzecie piętro odrestaurowanej stylowej kamienicy. Mogłam użyć windy, ale uwielbiałam te kręte drewniane schody przywodzące na myśl zabytkowe pałace. Podeszłam do drzwi kancelarii i wdusiłam dzwonek. Próbując unormować oddech, czekałam, ale nic się nie stało. Słyszałam dobiegającą z wnętrza muzykę house (ulubiony gatunek Patryka), więc chłopak na pewno był w środku.

Pewnie zakopał się w papierach – stwierdziłam i nacisnęłam klamkę. Z zaskoczeniem uniosłam brwi, bo drzwi ustąpiły bez problemu. Weszłam, rozpięłam kurtkę i wyciągnęłam z wewnętrznej kieszeni list potwierdzający przyjęcie na staż. Potem pokierowałam się w stronę gabinetu Patryka. Z każdym krokiem muzyka była coraz głośniejsza, więc spróbowałam ją przekrzyczeć:

– Kotku! Nie zgadniesz! Albo właściwie zgadniesz, bo nawijałam ci o tym od tygodni, więc…

Nagle słowa uwięzły mi w gardle. Zanim wróciła mi świadomość tego, co robię, gdzie jestem i na co w ogóle patrzę, Patryk zauważył mnie stojącą na progu i zrzucił ze swoich bioder jęczącą brunetkę. Wtedy też uzmysłowiłam sobie jedną rzecz – widok ten tak mną wstrząsnął, że nadal uśmiechałam się jak wariatka, a w wysoko uniesionej dłoni trzymałam cholerny list. Nie wiem, o czym myślałam, ale jedno jest pewne – w mojej skołowanej głowie niczym echo odbijało się jedno zdanie: „To się nie dzieje”.

To wszystko przez ten staż.

To przez ten list tu przyszłam i zobaczyłam… TO! Jezu…

– Izka! Co… Co ty tu…? – Patryk ruszył w moją stronę, więc cofnęłam się o krok. – Zaczekaj! Nie! Izuś, zaczekaj! To nie tak…!

– Nie tak?! – Przesunęłam po nim błędnym wzrokiem i żołądek podskoczył mi do gardła. – Jezu, zapnij rozporek, do cholery.

– Posłuchaj, Izka. Do niczego nie doszło. Naprawdę.

– Mnie to wyglądało inaczej.

– Ale to prawda! – wcięła się częściowo ubrana brunetka. Od jej głosu cierpła mi skóra. Był wysoki i piskliwy, czemu zresztą się nie dziwiłam, bo dziewczyna jeszcze chwilę temu próbowała przekrzyczeć dudniącą muzykę. – Pani Izabello, jestem nową asystentką i mam na imię Manuela Micha…

– I co? – przerwałam jej bezpardonowo i założyłam ręce na ramiona. – Mój narzeczony pokazywał ci, jak poprawnie segregować sprawy karne, i jakimś dziwnym trafem jego interes znalazł się między twoimi nogami?

– Cholera, Iza, nie bądź ordynarna!

– Ja ordynarna? Ja?! To wy jesteście obrzydliwi! Patryk, przyłapałam cię na zdradzie, a ty wmawiasz mi, że miałam chwilowe zaćmienie umysłu i wcale nie widziałam tego, co widziałam! Ile to trwa?

– Ale… Co?

– Manuela, nie odzywaj się! – rzucił.

– Wasz… romans – wyplułam z odrazą.

– To żaden romans! – krzyknął, a w tym samym czasie Manuela wybąkała:

– No… Będzie już ze dwa miesiące, bo wtedy zostałam przyjęta…

Gdyby spojrzenie Patryka mogło zabijać… No cóż, ale przynajmniej się dowiedziałam, że Manuela nie została przez niego zatrudniona ze względu na wybitne wyniki w nauce. A przynajmniej nie z dziedziny prawa.

Jeszcze przez moment próbował mnie udobruchać, ale ja odsunęłam się i z niedowierzaniem pokręciłam głową. I wówczas zupełnie stracił nad sobą panowanie.

– Kurwa, wyjdź! – wydarł się na dziewczynę. – Po co kłamiesz?! Po co pieprzysz takie rzeczy?!

– Nie kłamię! – pisnęła nadąsana. – Pierwszego dnia sam włożyłeś mi rękę pod spódniczkę! No a nasz wyjazd w zeszłym miesiącu do Karpacza?

– Jezu… Nie wierzę – sapnęłam i jednocześnie musiałam przytrzymać się framugi drzwi, bo nogi dosłownie zrobiły mi się miękkie jak z waty.

Mój chłopak, pierwszy mężczyzna, w którym się zakochałam, i pierwszy, z którym stworzyłam związek, mnie… zdradzał? I to ciągnęło się od tygodni? Kłamał, że pracuje do późna, że ma delegacje, a tak naprawdę… Przyciągnęłam pięść do ust. Było mi niedobrze. Na myśl o tym, że w tym samym czasie dotykał mnie, całował i… I mówił, że mnie kocha. Że jestem jedyna…

Ale nie byłam jedyna.

W końcu rozchyliłam powieki. Manuela ze smętnie zwieszoną głową siedziała na kanapie i długimi paznokciami próbowała zapiąć guziki bluzki. Patryk stał przy mnie z nagim torsem, na którym dostrzegłam czerwone zadrapania.

– Dobra, Iza, nie będę cię dłużej oszukiwał. Lubiłem cię, naprawdę, ale… to za mało. Nie ma w tobie ognia, nie jesteś ani trochę pociągająca, ani seksowna. Może gdybyś trochę się postarała… Zrozum, jestem facetem. A kobieta powinna umieć zainteresować sobą faceta, żeby nie rozglądał się za innymi.

To było, jakbym dostała w twarz.

Tak, dokładnie to takie uczucie. Zamrugałam niedowierzająco, jeszcze nie do końca przekonana, czy dobrze usłyszałam. I w tym momencie moja złość osiągnęła apogeum.

Próbował obarczyć winą mnie za swoją zdradę?

To przeze mnie był niewierny? Bo jestem za mało seksowna?

Mogłam się założyć, że to, co właśnie poczułam na koniuszkach palców, to wyładowania elektryczne. Zmrużyłam wściekle oczy i w tym momencie ta moja dobra, grzeczna strona osobowości czmychnęła, gdzie pieprz rośnie.

Dobra, Izabello. Wyłącz emocje, a włącz myślenie. I przypomnij temu złamasowi, z kim tańczy.

– Za to ja domyślam się, co jest dla ciebie pociągające. Oprócz sztucznych cycków Manueli – wysyczałam przez zaciśnięte zęby i hardo zadarłam brodę. – Masz chrapkę na ciepłą posadkę wspólnika w kancelarii mojego ojca, czy tak? W sumie teraz to nawet logiczne, dlaczego zakręciłeś się wokół mnie. Dlaczego od miesięcy się za mną uganiałeś i mimo że jesteśmy tak różni, i tak mnie czarowałeś. Jaka ja byłam naiwna.

– Właśnie – podłapał rozgorączkowany. – Nie wiń za to mnie, ale siebie! Ale, Iza, najważniejsze, żebyśmy się rozstali jak cywilizowani ludzie. I dlatego nie mów nic ojcu. To nasze prywatne sprawy, więc nie ma sensu wciągać w to postronnych ludzi.

Teraz już moje oczy skurczyły się do rozmiaru mikroskopijnych szparek. Czułam, że lada chwila zacznę kąsać.

– Nie mówić… ojcu? – powtórzyłam z wolna (i ostrzegawczo).

– Zdecydowanie! Prowadzi teraz bardzo skomplikowaną sprawę, więc nie zawracajmy mu głowy naszym rozstaniem.

– Nie zawracajmy? – wolałam się upewnić, a Patryk potaknął gorliwie, bo pewnie myślał, że mnie urobił. Westchnęłam ciężko i odwróciłam się na pięcie, ale zanim wyszłam, jeszcze zauważyłam coś kątem oka. Pojęcia nie miałam, co mną kierowało. To był impuls, bardzo głupi i szalenie nieodpowiedzialny, ale… jakże satysfakcjonujący. – Później przeproszę za to tatę.

Naciągnęłam na głowę kaptur, w locie chwyciłam statuetkę będącą nagrodą za jakieś bzdurne studenckie osiągnięcia Patryka, a potem stłukłam szybkę i nacisnęłam guzik. Sekundę później Manuela i sam Patryk krzyczeli jak opętani, próbując się osłonić przed strugami lodowatej wody.

– Co? Nie, Izka…! Kurwa mać! Wariatka!!!

– Tak, tak, jestem wariatką, której nie warto nadepnąć na odcisk – mruknęłam i na odchodne pokazałam mu środkowy palec.

To nie tak, że nagle zmieniłam się w zimnokrwistą bitch. Chociaż nie powiem, w tamtym momencie bardzo tego pragnęłam, zwłaszcza że gdy tylko wyszłam przed kamienicę, ugięły się pode mną nogi. Dosłownie trzęsłam się jak galareta.

Adrenalina zrobiła swoje, bo nie pamiętałam, jak dostałam się do mieszkania. Jakby wessała mnie czarna dziura. Nie wiedziałam, jakim sposobem znalazłam się na kanapie ani gdzie w tym czasie błądziły moje myśli. Za to kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi, podskoczyłam jak oparzona. I przy okazji zorientowałam się, że moje przemoczone ubrania całkowicie zrujnowały tapicerkę sofy oraz dywan, które kupiła mi mama, gdy się tu urządzałam.

Idąc do drzwi, ściągnęłam kurtkę, po czym rzuciłam ją na podłogę łazienki. Przysięgłam sobie, że później ogarnę ten bałagan, bo teraz nie miałam na to siły. Za kilka godzin, a może jutro… Tak, na pewno niebawem stanę na nogi.

Pukanie nasiliło się, więc spojrzałam lękliwie przez judasza. Nie powiem, przeszło mi przez myśl, że to Patryk, że może chce przeprosić i błagać o wybaczenie… Wiem, wiem, w ogóle nie powinnam tego rozważać. Przecież złamał mi serce, zdradził, zakpił z moich uczuć, ale mimo wszystko… Było mi teraz cholernie ciężko.

Jednak do mieszkania wcale nie dobijał się Patryk, tylko mój tata.

Świetnie.

– Właśnie miałam do ciebie dzwonić – skłamałam gładko i otworzyłam drzwi na oścież.

– To brzmiałoby wiarygodnie jakąś godzinę temu – powiedział, obrzucając mnie uważnym spojrzeniem, po czym wszedł do środka. – Całe szczęście nasz system przeciwpożarowy uruchamia się wyłącznie w pomieszczeniach, w których czujniki zarejestrują dym, więc nie doszło do zalania całego biura, a jedynie gabinetu Patryka.

– Byłeś… Byłeś tam? – spytałam, ruszając za nim posłusznie. Na widok mokrej plamy w salonie jedynie uniósł brwi i usiadł w fotelu.

– To raczej oczywiste, że właściciel biura został powiadomiony o uruchomieniu systemu przeciwpożarowego.

Potaknęłam niemo i spojrzałam na własne dłonie. Cholera. Nadal ściskałam w nich ten przeklęty list.

– Powiedział ci, dlaczego to zrobiłam?

Wyrzuty sumienia i wstyd uderzyły we mnie jak rozpędzony tramwaj. Nie dlatego, że teraz mój głos się załamał i czułam pod powiekami wzbierające łzy, ale na myśl o tym, że w biurze zareagowałam jak histeryczka.

– Nie. I dlatego przejrzałem monitoring. Ogromnie mi przykro, córeczko, że musiałaś oglądać coś takiego.

– Przepraszam za to, co zrobiłam. Zareagowałam emocjonalnie i…

– Nie, nie, nie! – zawołał tata i natychmiast zerwał się z fotela. Ujął moje trzęsące się dłonie i pocałował knykcie. Był taki łagodny, jakby się bał, że zaraz rozpadnę się na kawałki. – Nie masz za co przepraszać. Patryk to szuja, skrzywdził cię i zasłużył na o wiele gorsze potraktowanie. Szczerze mówiąc, obeszłaś się z nim zadziwiająco delikatnie.

– Ale biuro…

– To tylko meble i komputery. Kopie akt i tak trzymamy w chmurze. Nie zawracaj sobie tym teraz głowy, bo bardziej interesuje mnie, jak ty się trzymasz.

Czułam, że moja broda trzęsie się jak u jakiegoś przerażonego królika.

– Źle, tato. Źle, ale mimo wszystko ogarnęła mnie jakaś taka ulga. Dłużej już nie będzie wodził mnie za nos.

– Mnie również – przytaknął, ale zauważyłam, że w jego głosie wybrzmiała groźna nuta. – Podziękowałem mu za pracę w kancelarii i coś mi się wydaje, że u moich kolegów raczej nie zagrzeje miejsca – dodał, a ja mogłam się założyć, że przez ułamek sekundy widziałam, jak kąciki jego ust unoszą się w pełnym satysfakcji uśmiechu. – Co to?

Spojrzałam na swoje dłonie i pozwoliłam tacie zapoznać się z treścią pomiętej (i kompletnie przemoczonej) kartki.

– Właśnie dlatego przyszłam do kancelarii – przyznałam z kwaśną miną. – Dostałam odpowiedź w sprawie stażu. Przyjęli mnie.

– Córcia, to fantastyczna wiadomość! Wiedziałem, że ci się uda. Już dzwoniłaś do mamy?

– Nie. Jakoś… straciłam ochotę na świętowanie.

Tata, widząc moją „euforię”, pogroził mi palcem.

– Nawet tak nie mów. Przebierz się, proszę, albo raczej weź gorący prysznic. Pewnie przemarzłaś na kość – dodał, z zatroskaniem kręcąc głową, po czym wyciągnął telefon i zaczął coś pisać. – Jak tylko będziesz gotowa, wychodzimy.

Zamrugałam zdezorientowana.

– Jak to „wychodzimy”?

– Pojedziemy do twojej ulubionej włoskiej restauracji w centrum, a po drodze zgarniemy mamę.

– Ale pewnie jest zajęta…

– Pisze, że już się zbiera – przerwał mi, pokazując ekran.

Przewróciłam oczami.

– Nie wytrzymam z wami.

– Dla naszej córeczki wszystko! Pół Warszawy…

– …i lotnisko – dokończyłam smętnym głosem dobrze znane mi powiedzonko taty i… poczułam, że się uśmiecham. Zawsze mnie wspierali. Zawsze. Westchnęłam przeciągle, ale zanim powlokłam się do łazienki, coś jeszcze zauważyłam. – Tato?

– Tak, słońce?

– Dlaczego pan adwokat ma poobijane knykcie?

– Ach, to nic takiego! – zawołał, machając poranioną dłonią. – Po prostu zahaczyłem ręką o śmietnik.

ROZDZIAŁ 2

LUCA

Przekląłem pod nosem. Nie lubiłem, jak mi coś nie wychodziło, a z kruchego ciasta właśnie wyciekło pistacjowe nadzienie. Spojrzałem na zegarek, dochodziła trzecia nad ranem. Zawsze pracowałem w nocy – wówczas byłem sam, puszczałem muzykę filmową i zamykałem się na wszystko inne, a jednocześnie skupiałem na pieczeniu.

Dni dzieliłem pomiędzy dom, prowadzenie najbardziej znanej cukierni w Rzymie i radzenie sobie w niełatwej roli, jaką przyniosło mi życie. W wolne poniedziałki, kiedy cukiernia otwierała się dopiero po południu, jeździłem na plażę w Ostii i patrzyłem na morze. Wspominałem wtedy czasy, kiedy wszystko było proste i niewinne.

Za kilka dni w cukierni miała zjawić się pomoc. Nicola uparł się, że powinniśmy przyjąć kogoś zdolnego i ambitnego na staż. On zajmował się kontrahentami, marketingiem i finansami, ja tworzyłem nowe smaki, przygotowywałem nasze specjały i dbałem o to, aby nikt nigdy nie wyszedł z naszego lokalu niezadowolony. W końcu Marconi umiejscowione tuż przy fontannie di Trevi zasługiwało wyłącznie na dobre opinie, choć o złe teraz jest tak łatwo na Google.

Kiedy skończyłem pracę, dochodziła szósta rano i do cukierni zawitali Sabrina i Santo, rodzeństwo, które pracowało u nas od trzech lat. Sabrina miała trzydzieści lat, czyli o cztery mniej niż ja, i parzyła przepyszną kawę, a jej o pięć lat młodszy brat czarował turystki i swoją fizjonomią bad boya z południa skutecznie przyciągał zwłaszcza damską klientelę. Santo to typowy włoski przystojniak, który chyba we krwi ma to, że należy się uśmiechać do każdej napotkanej kobiety, żeby przypadkiem nie pomyślała, że z Włochami jest coś nie tak. Stanowił całkowite przeciwieństwo mnie. To znaczy… nie żebym nie był przystojny czy coś. Po prostu z reguły chodziłem ponury i nachmurzony, a ludzie generalnie mnie irytowali. Dlatego pracowałem głównie w nocy. Poza tym w takim układzie w ciągu dnia mogłem zajmować się Marco, który miał pięć lat i czasami potrafił doprowadzić mnie do białej gorączki. Na szczęście była jeszcze Nana, bez której na pewno bym sobie nie poradził. Jednak miała już osiemdziesiąt dwa lata i chociaż wydawała się okazem zdrowia i żywotności, to i tak nieustannie się o nią bałem.

– Wszystko macie w piecu, na siódmą, na otwarcie, ciasteczka będą gotowe.

– Super, Luca. – Sabrina uśmiechnęła się, błyskając białymi zębami. Wyglądała jak gwiazda muzyki pop z lat osiemdziesiątych o tym samym imieniu. – Zaczniemy szykować kanapki.

– A ja nagram nowego tiktoka. – Santo już sięgał po iphone’a.

Przewróciłem oczami. Chociaż mój brat Nicola i Santo byli wielkimi pasjonatami social mediów, filmików, rolek i całego tego zamieszania, sam nie potrafiłem tego zrozumieć. Jednak wiedziałem, że coś w tym jest. Santo na swoim profilu na tym całym TikToku miał ponad milion obserwujących, a turyści z całego świata, a w szczególności turystki, zjeżdżali do Rzymu i odwiedzali cukiernię Marconi, aby nagrać z nim filmik, zjeść kanapkę wychodzącą spod jego ręki, napić się pysznej kawy od Sabriny i posmakować moje cannoli. To był fenomen, którego nie pojmowałem, ale działało – a to chyba najważniejsze.

Santo był specjalistą w kręceniu dwuznacznych filmików, przepełnionych zmysłowością i seksem. Nagrywał samego siebie podczas szykowania przysmaków, do tego wyglądał jak model z okładki, więc wszystko składało się w jedną pasującą do siebie całość… za którą szalały dziewczyny. Uznawałem to za trochę śmieszne, ale nie zamierzałem niczego zmieniać.

Nicola wydawał się tym zachwycony, ale mój młodszy brat zawsze miał nieco inne spojrzenie na świat. W odróżnieniu ode mnie był ekstrawertykiem. Ja lubiłem pracować w samotności, gdy towarzyszyła mi tylko muzyka Trevora Morrisa lub Hansa Zimmera. Zamykałem się w swoim świecie i robiłem to, na czym najlepiej się znałem i co sprawiało mi ogromną przyjemność.

To nie tak, że czułem awersję do ludzi, chociaż lista tych, za którymi nie przepadałem, mogłaby się okazać spora. Moje korzenie sięgały północy Europy, bo ukochana babcia Nana, czyli Aniela, była Polką, która w wieku osiemnastu lat wyjechała do Włoch, zakochała się w moim dziadku, Luigim Massinim, i tym sposobem niebawem na świecie pojawił się Leonardo – ojciec mój i Nicoli. Być może te północne korzenie sprawiły, że na równi z włoskim temperamentem posiadałem też nieco polskiej powściągliwości. Za to Nico odziedziczył wszystko po naszej matce Sycylijce – ostrej, bezkompromisowej, pyskatej i bardzo głośnej Vittorii Massini.

– Po południu przyjedzie dostawa owoców, to zajmijcie się tym, ja będę wieczorem.

– Luca, jutro są urodziny Santego, przyjedziesz na kolację? – Sabrina dotknęła lekko mojego ramienia.

Oczywiście, że o tym zapomniałem.

– Oczywiście, że pamiętam – odparłem gładko. Nie do końca mi chyba uwierzyła, ale uśmiechnęła się i pogładziła mnie po przyjacielsku.

Sabrina była nie tylko niezastąpionym pracownikiem, ale także jedną z najbardziej lojalnych osób w moim otoczeniu. A warto wiedzieć, że trzymałem ludzi na dystans i nie lubiłem spowiadać się z mojego prywatnego życia. Gdy pięć lat temu zostawiła mnie Aurora, oznajmiając, że macierzyństwo i małżeństwo nie są dla niej, znalazłem w Sabrinie zaskakująco dużo oparcia. Marco miał wówczas dwa miesiące i potrzebował matki, a ja otwierałem cukiernię i nie miałem pojęcia, jak się nim zająć. To właśnie Sabrina przejęła dowodzenie w Marconi, stając się kimś na kształt menadżera. Jednak od wypełniania papierków i organizacji pracy zespołu wolała stały kontakt z klientem, więc gdy tylko stanąłem na nogi, odciążyłem dziewczynę. Zatrudniłem Alessia, mojego zastępcę, oraz brata, który odpowiadał za obecny wygląd naszego prężnie rozwijającego się przedsiębiorstwa.

Przebrałem się i wyszedłem. Wokół fontanny di Trevi było pustawo, co stanowiło niezwykle rzadki obrazek w sumie o każdej porze roku. Zobaczyłem jednak jakąś drobną blondynkę stojącą obok wielkiej walizki. Rzucała prawą ręką przez lewę ramię pieniążek do lazurowej wody. To taka stara tradycja, którą od lat kontynuowali głównie turyści – że niby wrzucona w ten sposób moneta przyczyni się do powodzenia osobistego i zawodowego. Może trudno w to uwierzyć, ale rocznie Rzym wyciągał z tej fontanny około miliona euro. Zawsze chciało mi się śmiać z tych naiwniaków, ale z drugiej strony to całkiem niezły zastrzyk dla budżetu mojego rodzinnego miasta.

Jeszcze raz spojrzałem na blondynkę, a wtedy zrobiła zamach, siedząc na obrzeżu fontanny, i… zaprezentowała uroczego koziołka do tyłu, po czym wylądowała w wodzie. Niewątpliwie zimnej o tej porze dnia i roku, bo mieliśmy początek listopada.

– Jasna cholera! – krzyknęła głośno po polsku i zerwała się na równe nogi. Doskonale zrozumiałem, bo babcia Aniela zadbała o to, abyśmy znali nasze korzenie. Oczywiście ja i Nico mówiliśmy z silnym akcentem, ale mimo to porozumiewaliśmy się doskonale w tym języku.

Marco także mówił po polsku – zależało mi na tym, aby tradycja w naszej rodzinie była utrzymywana.

Nagle dotarł do mnie głośny męski krzyk:

– Essere! Non ti è permesso nuotare lì![1]

Ujrzałem dwóch karabinierów zmierzających w stronę gramolącej się z fontanny dziewczyny. Wiedziałem, że zaraz dostanie mandat, albo jeszcze coś gorszego. Przeklinając w duchu własną empatię i to coś, co mnie w jakiś dziwny sposób przyciągnęło do tej dziewczyny – może było to współczucie, może… uroda – ruszyłem w jej stronę.

Pochyliłem się i powiedziałem po angielsku, zakładając, że zna ten język:

– Podaj mi rękę, szybko, bo dostaniesz mandat!

Nie chciałem ujawnić znajomości polskiego, bo skoro to turystka i zobaczyłaby, że mówię w jej, zapewne rodzimym, języku, wówczas może chciałaby ode mnie pomocy, przewodnictwa, czegokolwiek. A aż tak bardzo empatyczny nie byłem.

Dziewczyna zrozumiała i z chęcią przyjęła moją dłoń. Po chwili stała już obok w mokrych spodniach i butach i patrzyła na mnie z wdzięcznością, ale zaraz z obawą zerknęła w stronę policjantów.

– Zajmę się tym – mruknąłem, a gdy podeszli, w kilku słowach wyjaśniłem, że to zwykły wypadek. W odpowiedzi coś tam pogrozili, pomarudzili pod nosem, ale na szczęście zostawili nas w spokoju. Za to teraz dziewczyna patrzyła na mnie jak na pieprzonego superbohatera. Oj, nic bardziej mylnego, złotko. Nazwałem ją złotkiem, bo wschodzące słońce odbijało się w jej długich, jasnych jak len włosach.

Kiedy odeszli, uważnie spojrzałem na nieznajomą. Wyglądała jak chodzący dramat.

– Chcesz się u mnie przebrać? – zapytałem po angielsku.

Wzdrygnęła się i spojrzała na mnie tak, jakbym miał coś na twarzy.

– Jasne, panie zboku – wyszeptała po polsku i dodała po angielsku: – Dziękuję, mój apartament jest niedaleko. Tuż koło Schodów Hiszpańskich.

Zanotowałem w myślach, by spytać babci, co znaczy zbok. Ale chyba nic dobrego.

Wzruszyłem ramionami.

– To kawałek. Jest chłodno.

– Poradzę sobie – odparła i dodała w swoim języku: – Ładniutki jesteś, ale ja nie jestem głupia. Już jeden chuj mnie oszukał.

Akurat wiedziałem, czym jest chuj, więc domyśliłem się, że Złotko przeżyło jakieś rozczarowanie miłosne. W sumie dobrze, że była taka ostrożna, istniała więc szansa, że jakoś przeżyje w tym dziwnym mieście.

– To… powodzenia i trzymaj się z dala od fontanny – powiedziałem, a gdy uśmiechnęła się w odpowiedzi, pomyślałem, że cholernie ładna z niej dziewczyna.

– Postaram się. Dziękuję za… policję i w ogóle – mruknęła, po czym wzięła walizkę i podreptała przed siebie. Zostawały za nią mokre plamy.

– Proszę… Złotko – wyszeptałem i poszedłem w przeciwnym kierunku. Kiedy dotarłem do kamienicy, w której mieszkałem, przez chwilę żałowałem, że nie wziąłem od niej żadnego namiaru. Ale… jak mówiła Vittoria, czyli moja szalona mama, jeśli masz kogoś spotkać, to i tak go spotkasz, a jeśli masz się przewrócić, to i tak się przewrócisz. Z tą myślą położyłem się spać po wyczerpującej nocy w cukierni i nader ciekawym poranku koło fontanny di Trevi.

Wstałem koło południa i wypiłem espresso. Mieszkałem tuż przy Via Bocca di Leone, w sumie niedaleko Piazza di Spagna, gdzie miała przebywać Złotko. Złapałem się na tym, że nazywam ją w myślach w ten sposób i… co gorsza, w ogóle o niej myślę. Zupełnie niepotrzebnie, bo nigdy już jej nie spotkam.

Niedługo później pojechałem do domu rodziców pod Rzymem, niedaleko plaży w Ostii. Wybudował go dziadek Luigi i ten budynek był naszą ostoją, miejscem, w którym zarówno ja, jak i Nicola czuliśmy się tak, jakby czas się zatrzymał.

Marco chodził do pobliskiego przedszkola. Rodzice wraz z Naną, która też tam mieszkała, bardzo pomagali mi w opiece nad synem. Dzisiaj zabierałem go do siebie na weekend, zresztą przez to, że pracowałem głównie w nocy, spędzałem z nim dużo czasu, a moje rzymskie mieszkanie traktowałem raczej jako hotel, w którym mogłem się przespać kilka godzin.

Kiedy dotarłem na miejsce, ojciec właśnie przywiózł Marco z przedszkola.

– Tato! – Mały od razu znalazł się w moich ramionach. – Pójdziemy na plażę?

– Trochę zimno, synu. – Pokręciłem głową. Temu dzieciakowi nie przeszkadzało, że było jedynie piętnaście stopni, najchętniej cały czas siedziałby w morzu.

– To porzucamy kamieniami z pomostu!

– Jak zjesz zupę Nany.

Nasza babcia, jak na Polkę przystało, gotowała świetne zupy, z Nicolą wychowaliśmy się na rosole i pomidorówce. Marco też je uwielbiał i tym chyba różniliśmy się od innych rodaków, którzy obiady jedli na kolację, i to na pewno nie rosół.

– Zjem, bo to pomidorowa! Moja ulubiona!

Patrzyłem na synka, na jego ciemne włoski i niezwykłe niebieskie oczy, które odziedziczył po mnie, a ja po babci. Wcześniej jako jedyny takie miałem. Podobno gdy się urodziłem, moi rodzice musieli stawić czoła plotkom, że nie jestem synem taty. Babcia w krótkich słowach ucięła to szeptanie po kątach, stwierdzając, że jestem lustrzanym odbiciem jej ojca, który poległ podczas drugiej wojny światowej i też miał takie lazurowe oczy, zresztą jak i ona. Nico ich nie odziedziczył, za to miał jasne włosy jak babcia, co sprawiało, że dziewczyny za nim szalały.

Ja za to byłem postawnym brunetem o ciemnej karnacji. Kiedyś nawet jakaś agencja modelingu zaproponowała mi kontrakt, ale uciekłem, aż się za mną kurzyło. Oczywiście mój brat pukał się w czoło za każdym razem, kiedy to wspominał.

Zasiedliśmy do stołu i wszyscy oczywiście dużo mówili. W domu rodziny Massini było jak w typowym włoskim domu: głośno, gwarno, kolorowo. Lubiłem to zamieszanie, chociaż sam mało się udzielałem, robiłem chyba za największego milczka w towarzystwie – w przeciwieństwie do brata. Dziś przybył do domu rodziców swoją sportową alfą, którą nazywał „la freccia”, czyli strzała. Chętnie zapraszał wszystkie zainteresowane panie na krótkie, dynamiczne eskapady. Byłem ciekaw, jak będzie wyglądała kobieta, która kiedyś go ujarzmi. No chyba że zostanie wiecznym kawalerem, ale wówczas nasza matka go prześwięci.

– Zupa Nany! Zostawiliście mi coś? Wiedziałem, że chcecie zjeść beze mnie!

– Ale, synku, przecież wiesz, że Nana zawsze robi swoje pyszne zupy w weekendy.

– Dlatego tu jestem. – Nico pocałował mamę i babcię, z ojcem się uściskał, potem cmoknął Marco i podszedł do mnie. Objęliśmy się i poklepał mnie po plecach. – Jakoś inaczej wyglądasz, braciszku. – Spojrzał na mnie z zainteresowaniem.

– Tak samo jak zwykle. – Wzruszyłem ramionami.

– Jak zwykle, czyli jak morderca? – Wyszczerzył się w durnym uśmiechu i zasiadł do stołu.

– Wujek, pójdziemy nad morze?

– Idealnie, Marco! Będziemy się kapać!

– Ale super! – zawołał mały i zaczął podskakiwać, a wtedy spojrzałem na brata z uniesioną brwią.

– No co… – Nicola popatrzył na mnie z bezbronną miną. – A kto się w listopadzie kąpa…

– Może grzanki jeszcze zjemy? – zmieniłem temat, a wtedy mama podała mi chleb z bazylią i oliwą. – Dzięki, mamo.

– Faktycznie jakoś inaczej wyglądasz. Poznałeś kogoś? – rzuciła i dostrzegłem jej pełen nadziei wzrok.

Wetchnąłem i pokręciłem głową.

– Nie mam na to czasu.

– Tak, tak, Luca jest zakochany w swojej pracy. A skoro już przy tym jesteśmy. – Nicola w błyskawicznym tempie pochłonął zupę babci, a teraz pił wodę z cytryną i patrzył na mnie z uśmiechem. – Po weekendzie pojawi się nasza pani stażystka, która wygrała konkurs. Bądź tak miły i jej nie przestrasz.

Słysząc to, przewróciłem oczami.

– I tak jej nie spotkam, to twoja działka. Ja mam co robić, poza tym i tak pracuję w nocy, więc nie będzie problemu – stwierdziłem.

– Yhym, ty jesteś moim głównym marketingowym problemem. – Nico westchnął w odpowiedzi. – Kilka ważnych blogów lifestylowych chciało przeprowadzić z tobą wywiad i niestety musiałem wymyślać jakieś wymówki, żeby się nie obrazili, bo jaśnie pan introwertyk nie zamierzał rozmawiać.

– Nie znam tych ludzi, więc niczego nie żałuję.

– Nie znasz, bo jesteś ignorantem internetowym – stwierdził i wniósł wysoko ręce. Wyglądał przy tym jak mama, gdy na coś narzeka. – Czasy się zmieniły, nie żyjesz w latach osiemdziesiątych.

– Lata osiemdziesiąte… ech… – Mama uśmiechnęła się szeroko. – Italo disco. Sabrina Salerno, dyskoteki do rana, pamiętasz, Luigi? – Popatrzyła na ojca, a wtedy objął ją i pocałował. Fajnie było ich takich oglądać.

Kiedyś…

Kiedyś też myślałem, że będę miał obok siebie kogoś, na kogo będę mógł liczyć. I będziemy się właśnie tak przytulać.

Teraz… teraz miałem tyko cukiernię i syna.

I było mi z tym dobrze – nie zamierzałem niczego zmieniać.

[1] Stać! Nie wolno tam się kąpać! (z wł.).

ROZDZIAŁ 3

IZABELLA

– Wrzuć pieniążek do fontanny di Trevi, a spotka cię szczęście. Ta, szczęście – mruczałam zirytowana pod nosem. – To faktycznie prawdziwe szczęście wykąpać się w listopadzie w zabytkowej fontannie i nie dostać mandatu na pięćset euro!

I jeszcze napatoczył się ten zboczeniec. Okej, pomógł mi z policjantami, którzy szpagatami gnali, żeby wlepić mi grzywnę, ale sposób, w jakim później obłapiał mnie wzrokiem, nie pozostawiał żadnych wątpliwości – koleś BYŁ zboczeńcem. W tym momencie dziękowałam Natalii, która odwiodła mnie od pomysłu włożenia białej bluzki i ciemnych spodni (typowy elegancki strój, idealny na pierwszy dzień pracy), bo tym samym sprezentowałabym nie tylko temu facetowi, ale i nielicznym turystom pstrykającym sobie fotki na tle fontanny widok na moje piersi. A uległam jej namowom tylko dlatego, że wyzwała mnie od nienormalnych pracoholiczek, które prosto z lotniska przychodzą do cukierni rozpocząć staż. O szóstej rano. Kilka dni przed ustalonym terminem.

No cóż, to w sumie kolejny raz, kiedy rady przyjaciółki okazały się trafne. Warto wspomnieć pierwsze spotkanie mojego eks i Natalii, która gdy tylko się przedstawił, posyłając jej najbardziej czarujący uśmiech i mówiąc „miło cię poznać”, skwitowała to suchym: „To się jeszcze okaże”. Przysięgam, od teraz zamierzałam jej słuchać w każdym aspekcie mojego życia. To jakby posiadała wewnętrzny radar ustawiony na red flagi, które miały pojawić się na mojej drodze.

Odnalazłam kamienicę, której adres przesłała mi mailem asystentka pana Massiniego – moje nowe lokum na najbliższe trzy miesiące. Jeden rzut oka wystarczył, by ocenić, że budynek jest bardzo stary, ale wyglądał naprawdę imponująco. Odrestaurowany, z bogato zdobionym wnętrzem, sztukaterią i marmurową posadzką. Ogromny żyrandol w holu sprawił, że szczęka prawie opadła mi z wrażenia i pewnie gapiłabym się na niego jak ciele na malowane wrota, ale do rzeczywistości przywołał mnie czyjś znudzony głos. Dopiero wówczas zauważyłam portiera łypiącego na mnie podejrzliwie zza mahoniowego kontuaru. Zbliżyłam się do niego z uśmiechem i powiedziałam ćwiczoną w samolocie frazę:

– Dzień dobry. Nazywam się Izabella Wieczorek. Mam się tu zatrzymać.

Leciwy portier poruszył brwiami i wyraźnie zaskoczony faktem, że nie okazałam się zagubioną turystką, sprawdził moje dane w komputerze.

– Jest pani gościem pana Massiniego?

– Tak. Przyjechałam na staż do cukierni Marconi – dodałam, żeby facet nie pomyślał sobie cholera wie czego. Jednak tylko przytaknął i podsunął mi kartkę oraz długopis.

– Poproszę o dokument ze zdjęciem, a panią o wypełnienie formularza – powiedział. Podałam mu dowód, wpisałam co trzeba w formularzu meldunkowym i po chwili portier już sprawdzał zgodność moich danych. A robił to niesamowicie precyzyjnie, literka po literce. – Wszystko się zgadza – oznajmił w końcu i chyba wyczułam w jego głosie zawód, że nie przyłapał mnie na błędzie. Schował formularz, a na kontuarze położył pęk starych kluczy. – Mieszkanie numer trzynaście znajduje się na ostatnim piętrze. Windą i na prawo.

Najwidoczniej sama miałam odgadnąć, które klucze są do mieszkania, a które otwierają drzwi wejściowe. No trudno, raczej nie zostaniemy z portierem bliskimi przyjaciółmi.

– Dziękuję. Dobrego dnia!

Recepcjonista posłał mi życzliwy (aczkolwiek nadal wymuszony) uśmiech, a ja zabrałam swoje rzeczy i pokierowałam się do windy. Była wąska i tak zabytkowa, że naprawdę bałam się, czy dowiezie mnie na piąte piętro. Upadek z takiej wysokości nie zakończyłby się dla mnie szczęśliwie. W sumie… pech mnie gonił już od wschodu słońca, więc może nie powinnam kusić losu i wybrać schody? I w momencie gdy już spociłam się ze strachu, winda zatrzymała się nagle z przeraźliwym zgrzytem, jednak dopiero gdy przestała się trząść, drżącą ręką pchnęłam stare drzwi.

– Zdecydowanie, następnym razem schody – sapnęłam niewyraźnie, bo puls miałam tak wysoki, jakbym co najmniej wdrapała się na to cholerne piąte piętro.

Odnalazłam mieszkanie numer trzynaście i weszłam do środka. Wnętrze okazało się przytulne, odnowione, ale urządzone w typowo włoskim stylu. Był niewielki salon z aneksem kuchennym, po prawej pomalowane na lazurowo podwójne drzwi prowadziły do sypialni, w której stało podwójne łóżko z białym wezgłowiem, toaletka i szafa z lustrem. W łazience znajdowała się wanna na złotych nóżkach, przywodząca na myśl lata dwudzieste ubiegłego wieku. Było tu też okno wychodzące na wewnętrzny dziedziniec. Osoba, z którą kontaktowałam się przed przylotem, asystentka Nicoli Massiniego, poinformowała mnie, że to mieszkanie pracownicze, więc nie spodziewałam się luksusów, ale to…

– Cudowne! – westchnęłam urzeczona.

Kochałam wnętrza z duszą, zabytkowe meble, za którymi kryła się jakaś historia. To było takie… autentyczne. Prawdziwe. W ostatniej chwili powstrzymałam się przed rzuceniem się na podwójną kanapę, zapewne antyk, bo moje mokre ciuchy mogłyby ją doszczętnie zniszczyć. Przede mną stał niski stolik kawowy, a na jego środku wazon, który aż się prosił, by zagościły w nim kwiaty. Pod nim dostrzegłam chusteczkę z misternym ściegiem. Nieśmiało pogładziłam ją palcami i uśmiechnęłam się do siebie.

Tak, bez wątpienia tu będę mogła odpocząć po pracy. I będę robić to z radością!

Nie tracąc więcej czasu, odłożyłam klucze na blat w kuchni, sprawdziłam, czy aby na pewno zamknęłam drzwi, i otworzyłam walizkę. Wyciągnęłam z niej najpotrzebniejsze rzeczy, kosmetyki oraz ręcznik i pognałam do łazienki.

Jakiś czas później, susząc ręcznikiem włosy, podeszłam do wysokiego aż pod sufit okna. Dochodził zza niego uliczny gwar, a słońce nieśmiało przedostawało się przez szparki w drewnianych okiennicach. Otworzyłam je na oścież i aż oniemiałam – widok na Schody Hiszpańskie zapierał dech, a gdy spojrzałam w dół, zobaczyłam przemierzających ulicę ludzi. Zafascynowana tym widokiem, oparłam się o żelazną, fantazyjnie wykutą barierkę i przez chwilę po prostu napawałam się atmosferą tego niezwykłego miasta. Uliczka budziła się do życia. Sprzedawca ze sklepiku na wprost wystawiał skrzynie z owocami i dyskutował o wyniku wczorajszego meczu z sąsiadem obok. Zapachy z kawiarni i okolicznych piekarni mieszały się ze sobą, co chwila słychać było klaksony skuterów lub samochodów, a co jakiś czas ktoś wybuchał gromkim śmiechem. Dochodziła dopiero ósma rano, a miasto już tętniło życiem. Albo też nigdy nie zasypiało. Ale co najważniejsze – miałam możliwość osobiście się przekonać, która z tych teorii jest prawdą.

Ósma rano… ÓSMA!

Z piskiem pognałam do łazienki, przebrałam się i doprowadziłam do porządku włosy, związując je w wysoki kucyk. Co prawda wciąż były wilgotne, ale kto by się przejmował suszeniem. Na pewno nie ja.

Jasne, staż zaczynałam dopiero za kilka dni, ale co stało na przeszkodzie, by podejść do Marconi, przywitać się i zapytać, czy może przypadkiem nie potrzebują dodatkowych rąk do pracy? Ech, dosłownie widziałam zblazowaną minę Natalii i jej komentarz o pracoholikach. No cóż, każdy ma na jakimś punkcie hopla, a moim było cukiernictwo.

Wychodząc z kamienicy, uśmiechnęłam się do zrzędliwego portiera. W nozdrza natychmiast uderzył mnie zapach świeżo palonej kawy oraz aromat gorącego pieczywa. Aż ślinka napływała mi do ust, ale musiałam obejść się smakiem. Przynajmniej dzisiaj. Byłam zbyt podekscytowana wyprawą do Marconi, by zamarudzić przy filiżance kawy i rogaliku. Stwierdziłam, że może jutro skosztuję typowo „rzymskiego” poranka i zacznę dzień w pobliskiej kawiarni.

Dumna z siebie, bo dobrze zapamiętałam drogę do fontanny di Trevi, po chwili przystanęłam zszokowana. Tak, spodziewałam się tłumów szturmujących najbardziej znaną rzymską cukiernię, ale… żeby aż takich?! Klienci stali w gęstej kolejce ciągnącej się na ulicę, a przecież to nie był szczyt sezonu turystycznego. Dołączyłam do ogonka i nie chcąc wyjść na zadufaną w sobie stażystkę, grzecznie odczekałam swoje. Gdy po kilkunastu minutach weszłam do środka, głęboko wciągnęłam do płuc ciepłe, pachnące ciastem powietrze. Na moich ustach samoistnie pojawił się uśmiech. Kochałam ten zapach. Wraz z nim uleciało całe napięcie związane z podróżą i niezbyt szczęśliwym porankiem. A przy okazji zdążyłam zauważyć to i owo.

Tego należało się spodziewać po najlepszej i najbardziej popularnej cukierni w całym Rzymie. Blisko tuzin kelnerów i prawie drugie tyle kasjerów, którzy szybko i umiejętnie obsługiwali klientów (najczęściej turystów), przy czym nikt nie wchodził sobie w drogę – a nawet gotowa byłam stwierdzić, że porozumiewają się ze sobą bez słów. Idealnie synchronizowani, precyzyjnie serwowali lub pakowali wyroby cukiernicze, i to tak, aby wyeksponować ich nienaganne piękno. Nie było tu mowy o masówce z cukierni na rogu mojego domu, gdzie ekspedientka po prostu upychała jak najwięcej eklerków do jednego kartonika. Tu, właśnie tu, działa się prawdziwa magia – sztuka cukiernicza, która miała nasycić zarówno oczy, jak i podniebienie klienta.

Kiedy nadeszła moja kolej, podeszłam do kasy, za którą stała wysoka kobieta z bujnymi rudymi włosami. Była piękna i miała serdeczny, ciepły uśmiech.

– Co dla ciebie, kochanie? – spytała słodko i mogłam się założyć, że to nie była sztuczna gadka, a dziewczyna naprawdę chciała, by wszyscy klienci Marconi czuli się wyjątkowo.

– Dzień dobry, mam na imię Izabella. Jestem nową stażystką – powiedziałam nieco onieśmielona jej pięknem. A ona, słysząc mój kulejący włoski, cała się rozpromieniła.

– Bella! Wiem, nowa stażystka! Zaraz poinformuję resztę, że jesteś, a tymczasem poczekaj przy stoliku. Co ci podać? Jadłaś śniadanie? Może zaproponuję cannoli oraz espresso? Czy może wolisz croissanta z kremem pistacjowym? A tak w ogóle mam na imię Sabrina! – powiedziała to wszystko niemalże na jednym wydechu.

Teraz to zupełnie straciłam rozeznanie. To był pierwszy raz, kiedy przyszłam na staż, do pracy, a ktoś zaoferował mi kawę i ciastko, a nie od razu pognał do kuchni.

– Miło mi… Eee… Może być croissant, dziękuję.

– Drobiazg, kochanie. Santo! – zawołała nagle i pomachała do kogoś za moimi plecami. – Zaprowadź Bellę do stolika. Bella od dziś dołączy do naszej załogi.

Zanim zdążyłam się obrócić, zostałam porwana przez czyjeś mocne ramiona i pocałowana w policzek. I o ile się nie myliłam, usłyszałam też kilka damskich westchnień.

– Bella! Słyszałem o tobie! Ponoć jesteś nieoszlifowanym diamentem!

– S-słucham?

– Santo, weź na wstrzymanie i zrób, co mówię, proszę – wcięła się Sabrina, gdy chłopak już się pochylał, by pocałować mnie w drugi policzek.

Wywrócił oczami i niechętnie mnie puścił. Zrobił krok w tył, a wtedy zrozumiałam, że wcześniejsze westchnienia klientek były uzasadnione. Tak samo jak ich zazdrosne spojrzenia. Santo okazał się przystojniakiem gotowym złamać tysiące serc za pomocą jednego swawolnego mrugnięcia.

– Dobrze, siostrzyczko, będzie, jak zechcesz.

– No! – mruknęła wyraźnie zadowolona Sabrina, po czym zwróciła się do mnie z uśmiechem: – Santo to mój brat. Młodszy i przez to często zapomina, gdzie leży granica przyzwoitości.

– Och, dziękuję za tę piękną laurkę, siostrzyczko, ale pozwól, że zajmę się naszą Bellą, zanim zupełnie nastawisz ją przeciwko mnie – zażartował, jednocześnie zaczął mnie popychać w stronę wnętrza cukierni.

Potem posadził mnie przy małym stoliku w rogu i po chwili przyniósł moje zamówienie.

– Proszę bardzo, croissant z kremem pistacjowym oraz espresso dla mojej Belli.

– Dzięki, Santo, ale żadna ze mnie twoja Bella – sprecyzowałam z uśmiechem, na co chłopak złapał się za pierś.

– Och, Bella, łamiesz mi serce! A przecież dopiero się poznaliśmy!

– I myślisz, że to początek czegoś pięknego?

– Właśnie! – Pstryknął palcami, a widząc błysk w jego oczach, zrozumiałam, że lubił niezobowiązujące flirty. – Mógłbym ci pokazać miasto, podszkolić z włoskiego…

– I polecić restauracje ze świetnym makaronem i pizzą – dokończyłam, a Santo wzniósł oczy do nieba.

– Tak, tak i tak! Nareszcie znalazła się kobieta, która mnie rozumie!

– I nie jestem twoją mamą ani siostrą?

– Boże, biegnę po pierścionek!

Roześmiałam się w głos. Naprawdę był uroczy.

– W międzyczasie daj znać, jakie nazwisko będę musiała przyjąć po ślubie.

– Oczywiście, moja pani. – Mrugnął żartobliwie. – A teraz zostawię cię, byś w pełni cieszyła się posiłkiem. Chociaż i tak uważam, że moja skromna osoba zdecydowanie bardziej osłodzi ci życie.

Ponownie wybuchnęłam śmiechem, a wtedy posłał mi całusa. Był jedyny w swoim rodzaju i domyślałam się, że turyści ciągną do Marconi nie tylko ze względu na wypieki. Santo to zdecydowanie atut tego miejsca.

Siedziałam przy stoliku i rozkoszowałam się rozpływającym się w ustach croissantem z kremem pistacjowym, popijałam przepyszną kawę i zachwycałam się tym, że w takich warunkach będę czekała na rozmowę z guru cukiernictwa, panem Massinim. A przy okazji podglądałam, jak się tu pracuje.

Część lokalu zajmowały lady wypełnione słodkimi wyrobami, ciastami i pieczywem, natomiast w głębi znajdowały się stoliki dla gości oraz… przeszklona ściana, przez którą można było podejrzeć cukierników przy pracy. To z pewnością był ogromny atut tego miejsca, zwłaszcza dla dzieci, które z noskami przyklejonymi do szyby obserwowały, jak pâtisserie przyozdabiają ciasta i ciasteczka.

Nie dało się ukryć, że Marconi to prężnie działająca cukiernia, w której każdy aspekt był przemyślany. Znad filiżanki z kawą zerkałam na Sabrinę i wywnioskowałam, że odpowiada za kasjerów, Santo zaś za kelnerów, ale chyba każdy pracownik chciał sprawić, by klienci czuli się wyjątkowi.

Jednak to Luca oraz Nicola Massini grali tu pierwsze skrzypce. Wspólnie założyli firmę, która z czasem stała się potężnym koncernem cukierniczym z filiami w Londynie, Paryżu, Madrycie, Nowym Jorku, Tokio i Singapurze. Główny pâtisser odpowiadał za sezonowe, jedyne w swoim rodzaju menu, którym zdobywał serca tysięcy klientów Marconi. Co prawda bazował na tradycyjnych włoskich specjałach, ale nikt nie wiedział, w czym tkwi jego sekret. Z kolei Nicola Massini trzymał piecze nad zagranicznymi oddziałami firmy i dbał o ich rozwój. Jeden zażarcie bronił swojej prywatności, drugi prowadził bogate życie towarzyskie. O Luce Massinim wiadomo było niewiele – dało się znaleźć jedynie garść suchych informacji z Wikipedii, takich jak data i miejsce urodzenia, gdzie się kształcił oraz cała lista laurów, wyróżnień oraz nagród. Koleś znajdował się w ścisłym top najlepszych pâtissierów na świecie. Przez jakiś czas podobno romansował ze znaną włoską modelką, ale to akurat niewiele mnie obchodziło, poza tym nawet nie było wiadomo z którą, wszystko opierało się na domysłach. Oczywiście byłam ciekawa mojego przyszłego mistrza, jednak plotki to nie moja działka. Chciałam poznać sekrety jego cukiernictwa, a nie zastanawiać się, z kim układa sobie życie. Nie śledziłam ich social mediów, a jeśli mam być zupełnie szczera, to nawet swoje prowadziłam w bardzo wybiórczy sposób.

– Ty jesteś Izabella? – usłyszałam głos zza pleców i automatycznie poderwałam się z miejsca. Przede mną stał wysoki, szczupły mężczyzna w białym kitlu cukierniczym. Widząc zaskoczenie na mojej twarzy, błędnie je zinterpretował i natychmiast ponowił pytanie po angielsku. Uniosłam rękę i z delikatnym uśmiechem odpowiedziałam nieśmiało po włosku:

– Tak, to ja. To zaszczyt móc u państwa odbyć staż, panie Massini.

– Och, znasz włoski! To świetnie, to nam bardzo ułatwi współpracę.

– Dopiero przerobiłam kurs dla średniozaawansowanych, więc pewnie będę zaliczać wpadki językowe, dlatego proszę się ze mnie nie nabijać… za dużo, panie Massini – dodałam z przekornym uśmiechem, a mężczyzna roześmiał się i pokręcił głową.

– Tym się nie przejmuj, i tak jestem pełen podziwu dla twojego zapału. Ach, i jeszcze jedno. Nie nazywam się Massini. Jestem Alessio Conti i pozostaje odpowiedzialny za dzienną zmianę podczas nieobecności pana Massiniego.

No tak, dzienna zmiana. To oczywiste, że tak oblegana cukiernia działa również w nocy, by przygotować wypieki na otwarcie.

– Bardzo miło mi pana poznać, panie Alessio.

– Wystarczy Alessio. Widzę, że Sabrina zaserwowała ci nasz przysmak. Dokończ przy stoliku, a ja opowiem ci o pracy w Marconi i o tym, czym będziesz się zajmować – stwierdził, po czym przywołał kelnera, zamówił kawę i przysiadł się do mnie. Tym razem powstrzymałam się przed wyrzuceniem brwi w kosmos. Najwidoczniej Włosi mieli swoje przyzwyczajenia i zwyczaje, a jedno z nich brzmiało festina lente[2].

– Czy system zmianowy pozwoli mi poznać pana Massiniego? – wypaliłam niespodziewanie, zaskakując tym samą siebie, ale kiedy zaróżowiłam się po same cebulki włosów, Alessio roześmiał się pobłażliwie.

– Na twoim miejscu nie nastawiałbym się na to. Jedynymi osobami, które widują głównego pâtissiera, jestem ja oraz Sabrina i Santo. Pan Massini pracuje tylko po zamknięciu cukierni. Nocą. Czasami mijamy się podczas zdawania zmiany, ale gównie wysyła swoje dyspozycje mailowo.

Próbowałam wypaść profesjonalnie, jednak wyrwało mi się krótkie, acz pełne zawodu „och”.

– Zawiedziona? – podłapał natychmiast i złożył ręce na piersi. – Spokojnie, przy mnie także wiele się nauczysz. W końcu gdybym nie był chociaż trochę dobry, nie mógłbym się szczycić tytułem zastępcy głównego pâtissiera cukierni Marconi.

– Racja, przepraszam.

– Nic nie szkodzi, domyślam się, że postać pana Massiniego owiana jest tajemnicą, ale tak między nami… to prawdziwy gbur. Tak że nic nie tracisz, a wręcz oszczędzisz sobie nerwów. Uwierz mi, wiem, co mówię. Widzisz te siwe włosy? To jego zasługa. Pan Massini bywa sarkastyczny, uszczypliwy, a nawet wredny…

– Same superlatywy! A o mnie co powiesz?

Zamrugałam i spojrzałam w kierunku, gdzie zatrzymał się przerażony wzrok Alessia. Dwa stoliki dalej siedział mężczyzna w szarym garniturze oraz krawacie. Jego oczy utkwione były w iPadzie, a kosmyk jasnych, fantazyjnie ułożonych włosów opadł na zmarszczone czoło. W tym momencie zgłupiałam i już miałam się rozejrzeć wokół, bo facet w ogóle nie wyglądał na zainteresowanego, ale wtedy pochwyciłam jego spojrzenie. I chyba westchnęłam, bo nigdy nie wiedziałam tak dominującego, magnetycznego wzroku. I gdyby nie Alessio, który zerwał się jak oparzony, pewnie nadal gapiłabym się na mężczyznę w garniturze.

– Och, pan…! Tak, to co ja miałem zrobić…? Ach! Bella! Nie traćmy czasu i chodźmy do kuchni!

Pokornie ruszyłam w ślad za spłoszonym cukiernikiem i gdy tylko znaleźliśmy się na zapleczu, z dala od tajemniczego mężczyzny, spytałam:

– Kto to był? – Miałam wrażenie, że wyglądał znajomo.

– Ktoś, przy kim powinienem trzymać język za zębami – rzucił Alessio, wyraźnie zaniepokojony swoim gadulstwem.

Nieznajomy ponownie utkwił wzrok w laptopie, a ja czym prędzej udałam się za Alessiem. Jeszcze ostatni raz zerknęłam ukradkiem przez przeszkoloną ścianę i niemal natychmiast odwróciłam głowę. Facet cały czas się we mnie wpatrywał i po mrowieniu na karku poznałam, że śledzi każdy mój ruch. Drugą rzeczą, którą poczułam, był ciepły ciężar w dole brzucha i to natychmiast mnie otrzeźwiło. Zawzięcie pokręciłam głową, jakby to miało mi pomóc w wyrzuceniu z głowy myśli o jakimś bezimiennym Włochu.

Postanowiłam w duchu, że to nie pora na bzdurne oczarowanie, flirt czy, co gorsza, romans, ale za to na myślenie o mojej karierze. Miałam marzenia do zrealizowana i żaden Włoch, nieważne jak gorący i przystojny, mnie od nich nie odwiedzie.

[2] Festina lente – klasyczny oksymoron z łaciny oznaczający „spiesz się powoli” (przyp. aut.).

ROZDZIAŁ 4

LUCA

Kolejne dni upłynęły mi na codziennych zajęciach, kiedy to spełniałem się jako ojciec, a noce na pracy w samotności, kiedy z kolei spełniałem się jako utalentowany cukiernik. Wiedziałem, że nowa stażystka sprawdza się w swojej pracy, tak więc już mniej sceptycznie podchodziłem do pomysłu przyjęcia jej do nas. Dzisiaj rano spotkałem się z Alessiem, który wyjątkowo otwierał kawiarnię, gdyż szalone rodzeństwo miało urodziny babci, więc oboje wylecieli na Sardynię, skąd pochodzili. Mój zastępca pojawił się na zapleczu krótko przed szóstą i od razu zaczął z emfazą opowiadać o naszym nowym narybku.

– Bella jest idealna dla naszego zespołu, zdolna, pracowita, a do tego artystyczna dusza! No jeszcze śliczna z niej dziewczyna – dodał z szerokim uśmiechem.

Kończyłem myć ręce, moje popisowe rogaliki dopiekały się w piecu, a od brzęczenia Alessia zaczynała mnie boleć głowa.

– Jesteś taki zafascynowany, może się zakochałeś? – spytałem, starając się nie brzmieć na mało zainteresowanego, choć tak to wyglądało. Alessio był znany z tego, że zbyt szybko się zakręcał na punkcie nowo poznanych dziewczyn, a po dwóch tygodniach okazywało się, że niestety to nie ta. Wiązało się to głównie z faktem, że potencjalne przyszłe panie Conti nie spełniały oczekiwań jego matki i stąd to wieczne poszukiwanie „tej idealnej”.

– Ech, nie, chociaż śliczna jest ta nasza Bella. Ale w mojej rodzinie tylko Włoszka może zostać moją panią, a Bella jest z Polski, więc… – Alessio rozłożył dłonie i zrobił minę pod tytułem „nic z tego”.

– Nie wiedziałem, że ona jest z Polski… – W tym momencie coś mnie uderzyło, jakaś ulotna myśl, ale szybko o niej zapomniałem, bo nasz stary, ale bardzo wydajny piecyk zaczął wydawać jakieś dziwne dźwięki. Szybko otworzyłem klapkę i w ostatniej chwili uratowałem rogaliki. Niezwłocznie zadzwoniłem do Nicoli. – Bracie, niebawem musimy wymienić Smoczysko. – Tak właśnie nazywaliśmy stary piekarnik, który służył nam od ponad ośmiu lat, ale obaj wiedzieliśmy, że niebawem trzeba będzie zainwestować w nowy sprzęt.

– Zamówimy – odparł Nico ze zwykłą dla siebie beztroską. – Jesteś jeszcze? Może poznasz naszą Bellę? – Brzmiał radośnie jak skowronek, a ja byłem zmęczony.

– Czy ta cała Bella wie, ile osób przyznaje się do jej posiadania? – burknąłem.

– Co tam mamroczesz, panie marudo?

– Nic. Wracam do domu, padam z nóg – odparłem. Tak, czułem zmęczenie, ale nie aż takie, jakie udawałem przed wszystkimi, aby tylko dali mi święty spokój.

– Ona bardzo chciała poznać mistrza Massiniego.

– No to będzie musiała się zadowolić pracą dla niego. Zajmij się piecykiem, Nico.

– Tak jest!

Niemalże widziałem, jak mój zwariowany brat staje na baczność i salutuje.

Przebrałem się, pożegnałem z Alessiem i wyszedłem na osłoneczniony plac przed fontanną. Było chłodno, ale zapowiadał się piękny dzień. W mojej głowie huczało „nasza Bella”. Dziewczyna pojawiła się tydzień temu i już wszyscy wydawali się nią zauroczeni. Ja nie miałem zamiaru znaleźć się w tej grupie. Wiedziałem, że ładna buzia to nie wszystko, a w sidła fałszywych uśmiechów można bardzo łatwo wpaść. Po drodze kupiłem espresso i udałem się do swojego mieszkania, aby odespać chociaż kilka godzin.

Kiedy zasnąłem, znowu miałem ten cholerny koszmar. Jestem w Mediolanie, ona ma pokaz, wychodzę się przewietrzyć, patrzę w przeszklony sufit Galerii Vittoria, wracam, chcę do niej zajrzeć… ale już jej nie ma. Potem dostaję wiadomość, że muszę radzić sobie sam, że tak naprawdę nigdy nie chciała być mamą, że skrzywdzi mnie i dziecko, jeśli zostanie. Że czeka na nią wielki świat mody, a tam nie ma miejsca na rodzinę. Nie każdy jest do tego stworzony, ona na pewno nie.

Tak naprawdę tego dziecka chciałem ja. Urodziła mi je i na tym skończyła się jej rola. Ciao, Luca, ciao, Marco. Tyle.

Obudziłem się jeszcze bardziej zmęczony, niż zanim się położyłem. Postanowiłem pojechać na zakupy, potem odbierałem małego ze szkoły i dzisiaj powinien być u mnie do wieczora. Planowałem, że po tym, jak odwiozę go do Ostii, około dwudziestej drugiej pojawię się w cukierni, w sam raz na zamknięcie.

W szkole nauczycielka Marco, Maria, poprosiła mnie, abym został na chwilę. W tym czasie młody chował swoje rzeczy do szafki. Kazałem mu poczekać i poszedłem do pustej już klasy.

– Panie Massini, Marco ostatnio jest trochę… krnąbrny.

Wiedziałem, że jest żywym dzieckiem, ale to chyba normalne u chłopców, szczególnie z mojej rodziny.

– Co się dzieje? – Spojrzałem w ciemne oczy niewątpliwie atrakcyjnej kobiety.

– Szykujemy przedświąteczne spotkanie uczniów i rodziców. I Marco powiedział, że państwa nie będzie, bo wyjeżdżacie. Jeden z kolegów krzyknął, że chyba jedzie szukać mamy i Marco… rzucił w niego krzesełkiem. Na szczęście plastikowym, ale tamten się rozpłakał, a Marco zawołał, że Felicio jest tak samo głupi jak jego mama. Zrobiła się wielka awantura, dzieci się pokłóciły, a potem popłakały. Wiem, jaka jest sytuacja, może porozmawia pan z synem. Wytłumaczy…

– Marco wie, że jego matka wyjechała robić karierę, widział ją nawet kiedyś w telewizji. – Wzruszyłem ramionami. – Nie zamierzam nigdy przed nim niczego ukrywać. A to, że się złości na matkę, która go zostawiła, jest normalne. Staram się mu ją zastąpić, ale nie jest to takie proste. Pewne rzeczy musi przetrawić sam. Pogadam z nim, żeby nie bił dzieci.

– Będę wdzięczna.

– Coś jeszcze? – Poczułem nagłą złość, choć przecież nauczycielka nie była niczemu winna. Doskonale wiedziałem, na kogo się złoszczę.

– Nie, ogólnie Marco jest zdolnym chłopcem, czyta najlepiej z całej klasy.

– To cieszę się. Dziękuję – odparłem i poczułem nagłe zmęczenie.

– Do widzenia, pani Massini.

– Do widzenia, pani Trianoli.

Z ciężkim sercem wyszedłem z klasy i od razu spojrzałem na Marco. Siedział beztrosko na ławce, machał nogami i coś podśpiewywał. Była to zapewne jedna ze starych piosenkę Drupiego, włoskiego piosenkarza z lat osiemdziesiątych, którego uwielbiała Nana. Często puszczała jego utwory, które znała na pamięć, a Marco z lubością się ich uczył w tempie ekspresowym i śpiewał razem z prababcią. Poczułem ukłucie w okolicach serca. Kochałem to dziecko miłością nieokiełznaną. I tak bardzo chciałem sprawić, aby jego dzieciństwo bez matki było… normalne. Lecz nie mogłem zaklinać rzeczywistości. Tak naprawdę tęsknił za mamą, kochał ją, chociaż praktycznie nie mógł jej pamiętać. Nienawidziłem Aurory. Jak mogła przełożyć karierę, sławę i pieniądze nad miłość tak czystą i bezkompromisową, jaką ofiarował jej syn? Wziąłem głęboki wdech, aby uspokoić szalejące myśli, i podałem małemu rękę.

– Idziemy na lody?

– No jasne! – Jego oczy aż się zaświeciły.

Wsiedliśmy do mojego obdrapanego peugeota i ruszyliśmy w stronę centrum Rzymu. Zatrzymałem się tuż niedaleko placu Weneckiego i udaliśmy się na pyszne lody znajdujące się tuż obok.

Potem poszliśmy na szerokie schody prowadzące do pomnika Wiktora Emanuela II, który przyczynił się do zjednoczenia Włoch. Marco zajadał lody śmietankowe, a ja czekoladowe. Zerknąłem z boku na synka, wydawał się bardzo zrelaksowany, lecz to mnie przybijało. Bo wiedziałem, że tęskni za matką.

– O co chodziło z Felicio?

Wzruszył ramionami.

– O nic.

– Uderzyłeś go. Wiesz, że tak nie załatwia się spraw.

– A wujek Nico opowiadał, że w szkole ciągle się biliście. – Marco spojrzał na mnie z zaciekawieniem.

Serio, mój brat powinien czasami zamknąć twarz!

– Po pierwsze, to było już w liceum. Oczywiście wcale to nas nie usprawiedliwia, nie można przemocą załatwiać własnych problemów. A po drugie, patrząc na to z perspektywy czasu, teraz zachowałbym się inaczej. Po trzecie, lubiłeś bawić się z tym chłopcem, szkoda niszczyć taką przyjaźń.

– Pytał, czy przyjdę z mamą na świąteczne spotkanie. Wkurzył mnie. – Zmarszczył ciemne brwi.

Znowu poczułem to nieznośne ukłucie w sercu.

– Zjawię się ja, wujek Nico, dziadkowie i prababcia. Patrz, jaką będziesz miał obstawę.

– Wiem, fajnie. Ale nie lubię, jak ktoś się pyta.

– O co?

– O nią.

Kurwa… Przełknąłem ślinę i wziąłem głęboki wdech.

– Dzieciaki są ciekawe, Felicio na pewno nie miał nic złego na myśli.

– Może nie.

– Pojedziemy do niego i kupimy jakieś dobre czekoladki, które obaj lubicie?

– Z niespodzianką? – Marco uśmiechnął się szeroko.

– Oczywiście.

– No dobraaaaa.

Po powrocie do mieszkania zadzwoniłem do ojca chłopca i umówiliśmy się na spotkanie u nich w domu. Marco wiele razy u nich był, a Felicio odwiedzał nas w Ostii. Dzieciaki naprawdę się lubiły, tym bardziej zależało mi, aby syn nie tracił bliskiego kumpla, z którym zapewne będzie dalej chodził do szkoły.

Okazało się, że dzieci szybko zapominają. Obaj zgodnie podzielili się czekoladą i zabawkami z jajka niespodzianki, a ja wypiłem z rodzicami Felicia kawę i zaprosiłem ich do mojej kawiarni na degustację, która miała odbyć się w weekend. Jakoś poszło, bez większych zgrzytów.

Wieczorem zawiozłem Marco do Ostii i wróciłem do siebie. Wykąpałem się i poszedłem w stronę fontanny di Trevi, wokół której roiło się od turystów. Robili zdjęcia, rzucali pieniądze, nagrywali storki na tego całego Instagrama lub łączyli się z bliskimi przez FaceTime’a.

Pokręciłem głową i wkroczyłem do cukierni. Santo już kończył, przekazał mi utarg i zniknął, a gdy zamknąłem za nim drzwi, w końcu poczułem się jak u siebie. Wolny, spokojny i sam. Tego było mi trzeba. Puściłem kompozycje Trevora Morrisa i przystąpiłem do pracy. Na sam koniec nocnej zmiany zostawiłem sobie ciasto red velvet, które było na specjalne zamówienie Amerykanina organizującego w Rzymie urodziny swojej matki.

Zdecydowałem się samodzielnie je upiec, bo wzruszyła mnie troska syna o matkę. Ja dla swojej także wypiekałem jej ulubione cannoli, poza tym George specjalnie przyleciał z mamą do Rzymu, aby zjeść ciasto spod mojej ręki, siedząc przy fontannie di Trevi. Wiedziałem, że jestem sławny, a pikanterii dodawał fakt, że unikałem wywiadów, nie prowadziłem social mediów, pilnie strzegłem wizerunku i dlatego w sumie niewiele osób wiedziało, jak wygląda mistrz Luca Massini.

Już świtało, a ja wciąż nie czułem zmęczenia. Gdy kończyłem red velvet i polewałem czerwony wypiek lukrem z masła i serka mascarpone, usłyszałem jakieś stuknięcie. Wcześniej zapewne nie zamknąłem drzwi, ale podejrzewałem, że to Alessio, który miał dzisiaj otwierać lokal. Spokojnie rozprowadziłem lukier i zostawiłem do ostygnięcia. Ciasto wyglądało imponująco. Krwistoczerwony spód i jasna polewa na górze. To podobno ulubiony wypiek Amerykanów.

Zacząłem myć naczynia i gdy sięgnąłem po długi, umazany barwnikiem nóż, usłyszałem cichy okrzyk przerażenia. Odwróciłem się i sam nie mogłem ogarnąć wzrokiem tego, co tak naprawdę widzę.

Niska blondynka, która wyglądała znajomo, zmierzała w moją stronę z mordem w oczach, pięciokilowym worem z mąką w rękach oraz polskim przekleństwem na ustach.

– Ty zboczeńcu i morderco! Nie ze mną te numery!

ROZDZIAŁ 5

IZABELLA

Myślałam, że mój wrzask sparaliżuje kolesia albo zmusi go do ucieczki, ale ten zrobił coś wprost przeciwnego – zaczął się do mnie zbliżać.

– Stój, gdzie stoisz! Nie podchodź!

Mężczyzna zamarł, a jego gęste brwi zbiegły się praktycznie w jedną linię.

– Co proszę?

– Nie waż się ruszyć ani o krok! Policja już jedzie!

– Po zboczeńca i mordercę, jak mniemam?

– Tak! Po ciebie! I rzuć nóż! – zagroziłam i widząc, że znowu robi krok w moją stronę, uniosłam worek najwyżej, jak się dało.

Nieznajomy sapnął ciężko, a jego szczęki zwarły się niebezpiecznie. W końcu powoli odłożył umazany ciemnoczerwoną mazią nóż na metalowy blat i splatając ręce na ramionach, spojrzał na mnie spod byka.

– Może wyjaśnimy sobie jedno – wysyczał przez zaciśnięte zęby. – Dlaczego miałbym kogokolwiek molestować czy mordować w mojej cukierni?

– Co? Twojej? – Zamrugałam gwałtownie i… chyba właśnie przestało mi bić serce. Czy dobrze mi się wydawało i koleś, który kilka dni temu wyciągnął mnie z fontanny, był w rzeczywistości osobą, którą podziwiałam najbardziej na świecie? Moim… szefem?! – Twojej… cu… Cukierni?!

– Tak, mojej. Nazywam się Luca Massini i jestem głównym pâtissierem w cukierni Marconi oraz jej współwłaścicielem.

– O… kurwa… – wyszeptałam po polsku i w następnej chwili poczułam, że spomiędzy zdrętwiałych palców wyślizguje mi się worek z mąką.

Próbowałam go złapać, ale z powodu szoku mój refleks był na poziomie pierwotniaka. Zapewne mózg również uległ zawieszeniu, zwłaszcza po tym, jak worek eksplodował po uderzeniu o podłogę. Potrafiłam jedynie stać i przyglądać się gęstej chmurze pyłu, która w mgnieniu oka wypełniła całą kuchnię.

– Panie Massini! – Kaszlałam, machając ręką, by rozrzedzić mgłę. – Najmocniej przepraszam! Ja nie wiedziałam, że pan to… pan!

Lamentowałam, ale gdy mączny pył zaczął się przerzedzać, zaczęłam modlić się o cud. Wolałam, żeby ta cholerna mąka nigdy nie opadła, a wręcz pochłonęła mnie w całości.

– I pewnie też nie wiedziałaś, że nie należy rzucać workiem z mąką, prawda? – warknął, strzepując gniewnym ruchem biały pył z włosów.

– To był wypadek! Byłam tak zaskoczona, że wypadł mi z rąk…

– Dość. Skoro pracujesz w mojej cukierni, musisz wiedzieć, że nienawidzę dwóch rzeczy. Pierwsza to wtrącanie się w moje życie prywatne, a druga… – Zawiesił głos i wyglądał, jakby ostatkiem sił powstrzymywał się od eksplozji. Na chwilę zacisnął powieki, ucisnął palcami nasadę nosa, a gdy ponownie na mnie spojrzał… Nerwowo przełknęłam ślinę. Miałam przejebane. – Drugą jest dewastacja mojej kuchni.

Poczułam, jak pociemniałe z wściekłości oczy przeszywają mnie na wylot. Natychmiast spuściłam głowę i wykręcając sobie boleśnie palce, nasłuchiwałam cichych kroków mężczyzny.

– Masz to posprzątać – wysyczał ledwo dosłyszalnie wprost do mojego ucha. – Czy wyrażam się jasno?

– Oczywiście – wychrypiałam oszołomiona i dodałam pewniej: – Natychmiast.

Pod czujnym okiem Massiniego przemknęłam do pokoju socjalnego, bo żeby sprzątanie miało jakikolwiek sens, sama musiałam doprowadzić się do porządku. Wciągnęłam na siebie kucharski uniform, a brudne ubranie wrzuciłam do szafy. Nie miałam czasu na umycie włosów, więc schowałam je pod czepcem, a twarz przemyłam z pozostałości białego pyłu.

Porządki zaczęłam od blatów. Skrupulatnie pozgarniałam zalegającą na nim mąkę, później je umyłam. To samo zrobiłam z podłogą. I gdy kolejny raz wymieniałam wodę w wiaderku, zauważyłam ruch po drugiej stronie szatni. Zerknęłam kątem oka i całe szczęście tym razem udało mi się zapanować nad spontanicznymi odruchami i zapobiec temu, by pan Massini myślał o mnie wyłącznie w kategoriach apokalipsy.

Mój szef był w łazience. Jej drzwi pozostawały otwarte na oścież, a wnętrze wypełniała para po niedawnym prysznicu. Stał obrócony do mnie plecami i pochylał się nad umywalką. W ręczniku i tylko ręczniku na biodrach. I… cholera. Na pewno nie dorobił się takiej muskulatury, podnosząc jedynie worki z mąką. Mięśnie ramion miał perfekcyjnie wyrzeźbione, tak samo jak barki i dolną część pleców. No i dobra, to cholernie niestosowne, ale… jego tyłek też był świetny.

I kiedy mój maślany wzrok błądził po tym boskim ciele, delektując się każdym fragmentem oliwkowej skóry, nagle pochwyciłam jego wzrok w lustrze.

Massini patrzył wprost na mnie.

Przyłapana na gorącym uczynku, zachłysnęłam się powietrzem. Gwałtownie złapałam wiaderko i czym prędzej wybiegłam z szatni. Bosko, Izabello, po prostu pięknie! Najpierw dewastujesz kuchnię najbardziej uznanego cukiernika na świecie, a teraz go podglądasz. Tylko że…

No właśnie. Trudno było szukać w spojrzeniu Massiniego nagany. Wiedziałam o tym, bo raptem kwadrans temu dosłownie spalił mnie żywcem. W jego wzroku odnalazłam raczej rozbawienie i może… zainteresowanie?

Za moimi plecami rozległ się szelest i do kuchni wszedł szef. I mowy nie było, żebym po tym, jak przyłapał mnie na bezczelnym gapieniu się na jego półnagie ciało, miała odwagę spojrzeć mu w oczy. Jeśli miałabym być szczera, po tych dwóch wpadkach dosłownie błagałam, by ziemia rozstąpiła się i pochłonęła mnie w całości.

Dokończyłam mycie podłóg i gdy wstawałam z kolan (czyszczenie fug z resztek mąki to dramat w trzech aktach), zauważyłam ciasto w lodówce.

– Red velvet? – spytałam zaskoczona i… natychmiast tego pożałowałam.

Po. Co. Ja. Się. Odzywałam?!

– Tak.

– Nie mamy go w karcie. Czy jest na specjalne zamówienie?

– Tak.

– Więc to prawda – mruknęłam bardziej do siebie, bo pojęcia nie miałam, dlaczego w ogóle ciągnęłam rozmowę z kimś, kto odpowiadając półsłówkami, najwyraźniej próbował mnie zbyć. – Krążą plotki, że pracuje pan tylko pod osłoną nocy.

– Jak widać.

– To pewnie dlatego wszyscy uważają pana za najbardziej tajemniczą osobę na całym świecie.

– I chciałbym, aby tak pozostało. Pamiętasz punkt pierwszy?

Ściągnęłam usta w ciup i zerknęłam na mężczyznę przez ramię.

– W sumie moje stwierdzenie dotyczy pańskiej pracy, a nie życia prywatnego.

Massini, który właśnie wkładał skórzaną kurtkę, zamarł i spojrzał na mnie z góry.

– Więc chyba czas rozszerzyć moją listę o dodatkowy punkt – wycedził ostrzegawczo, ale najwyraźniej już dawno zatraciłam instynkt samozachowawczy, bo burknęłam pod nosem po polsku:

– To cudowne wiedzieć, że byłam dla pana inspiracją.

– Co proszę?

– Pytałam, czy jest pan zadowolony z posprzątanej kuchni – odparłam pospiesznie już po włosku.

Odstawiłam wiaderko w korytarzu i obróciłam się do Massiniego ze sztucznym uśmiechem. Jednak on w ogóle nie zwracał na mnie uwagi, tylko istotnie sprawdzał stan czystości pomieszczenia.

– Względnie dobrze – stwierdził surowo, a mimo to zauważyłam czający się w kącikach jego ust ślad uśmiechu. Nie, z pewnością musiałam się pomylić. Taki typ nie był skłonny do pozytywnych reakcji.

– Uznam to za komplement. – Uśmiechnęłam się szeroko, a mężczyzna spojrzał na mnie wzrokiem pozbawionym jakichkolwiek emocji i ruszył do drzwi. – Wychodzi pan?

Cholera! Czy ja naprawdę nie potrafiłam ugryźć się w język?!

Massini chyba pomyślał o tym samym, bo obrócił się powoli i przeszył mnie swoim stalowym wzrokiem.

– Coś mi umknęło? Jesteś stażystą na stanowisku cukiernika czy kadrowej?

Z całym szacunkiem, szefie, ale jestem podobnego zdania – przyznałam w myślach, a potem powiedziałam:

– Chodziło mi o to, czy coś przekazać Alessiowi.

– Sekretarki też nie potrzebuję – burknął i nie oglądając się więcej za siebie, zatrzasnął drzwi.

– Mnie też było miło pana poznać, panie Massini – westchnęłam, schylając się po wiaderko.

Po chwili myłam je i zastanawiałam się, jak niewdzięczny jest los.

Jakie istniało prawdopodobieństwo, że koleś, którego poznałam pierwszego dnia mojego pobytu w Rzymie, koleś, którego nazwałam zboczeńcem, okaże się moim szefem? W dodatku szefem, który pracował w swojej cukierni, a ja oskarżyłam go o włamanie i morderstwo. No przecież to jakiś nieśmieszny żart! Jak nic Massini zadzwoni do Alessia i powie, żeby natychmiast mnie zwolnił. W sumie już mogłam przebrać się w swoje brudne od mąki ubranie i grzecznie poczekać w szatni na wręczenie wypowiedzenia. Nie zasługiwałam na nic innego, jak na wywalenie mnie ze stażu, i to z hukiem. Mogłam wręcz się założyć, że w historii świata nie było bardziej żenującego zapoznania pracownika z szefem. Popisałam się, nie ma co.

– Bella! Wcześnie przyszłaś! – zawołał Alessio od progu, wyraźnie zaskoczony moim widokiem. Siedziałam z podkurczonymi nogami na ławeczce w szatni i na pewno miałam nietęgą minę.

– Nie mogłam zasnąć i pomyślałam, że przygotuję ciasto na poranne wypieki – odparłam, opuszczając stopy na podłogę.

– To bardzo miłe z twojej strony.

– A poza tym… poznałam naszego szefa – wyznałam ostrożnie, a Alessio zamarł.

– W sensie… Lukę? – dopytał, na co kiwnęłam głową.

Wytrzeszczył oczy i zszokowany bąknął:

– I żyjesz?

– Też się sobie dziwię – przyznałam, uśmiechając się krzywo. – Sądzę, że mój staż skończy się szybciej, niż myślałam.

– Luca nie zwalnia za takie rzeczy. Musiałabyś być nie wiem jak złym cukiernikiem, by mu podpaść, a i tak prędzej kazałby ci upiec tysiąc cannoli, żebyś w końcu się nauczyła. Co się tyczy jego życia osobistego… – Zamilkł nagle. – To tak, tu istnieje ryzyko brutalnego morderstwa.

– Co nie zmienia faktu, że jestem w niełasce.

– Możliwe, ale pozwól, że cię pocieszę. Istnieje niewielka szansa, że zobaczysz go ponownie. Pan Massini pracuje tylko na nocnej zmianie i z tego względu nigdy nie zobaczysz go za dnia.

– Normalnie wampir pełną gębą – burknęłam pod nosem, a gdy spostrzegłam, że Alessio przypatruje mi się z ciekawością, dodałam po włosku: – Pracuje sam, tak? I nie ma żadnych pomocników?

– Uparł się, że nikogo więcej nie potrzebuje.

– Brzmi jak on.

– No właśnie. Także nie przejmuj się. Znany jest ze swoich humorów i dość topornego stylu bycia, dlatego lepiej, gdy tak promienna dziewczyna jak ty, Bella, nie będzie miała z nim styczności. Bierzmy się do roboty.

Doceniałam, że wiecznie optymistyczny Alessio chciał mnie podnieść na duchu, ale i tak czułam, że nad moją głową gromadzą się czarne chmury. Bo który pracownik prawie nokautuje swojego szefa workiem mąki i wychodzi z tego obronną ręką? Podpowiem: żaden. Więc skoro Massini z miejsca mnie nie zwolnił, oznaczało to jedno – do końca stażu będę ucierać cukier z masłem i nic poza tym. Skąd to wiedziałam? Wystarczyło na niego spojrzeć. Nieprzystępny typ z odpychającą osobowością i pozbawionym życia wzrokiem.

I na pewno będzie chciał się zemścić, a przynajmniej mnie ukarać.

ROZDZIAŁ 6

LUCA

Mój brat zasługiwał na cappuccino po południu. Albo na poranną kąpiel w zimnych wodach Tybru. Ewentualnie na pizzę z ananasem polaną ketchupem. Zatrudnił tę dziewczynę z Polski chyba po to, aby zrobić mi złość. Minął tydzień od tamtego poranka i teraz, gdy siedziałem na małym tarasie mojego mieszkania, pijąc czarną jak smoła kawę, cały czas miałem przed oczami drobną blondynkę z wielkim worem mąki w rękach. Musiałem przyznać, że temperament Bella, tfu!, Izabella, miała iście włoski. I powinienem także przyznać sam przed sobą, że to całe zajście, jej okrzyki polsko-włoskie, mąka, błysk w niebieskich oczach… Hm… czy ja naprawdę doświadczyłem jakiegoś poruszenia? Czy ta dziewczyna coś we mnie… obudziła? Przypomniała, że jestem facetem, że mam w sobie emocje i może… wciąż potrafię coś czuć? Nie, nie szalejmy i nie posuwajmy się zbyt daleko. Ale prawda wyglądała tak, że od rozstania z Aurorą z nikim nie byłem, nie licząc niezwykle rzadkich jednonocnych randek, kończących się średnim seksem, który nie dawał mi zbyt wiele satysfakcji. Nie należałem zresztą do gości, którzy lubili chodzić do łóżka z przypadkowo poznanymi kobietami, a na randki typu Tinder zdecydowanie nie miałem ani czasu, ani ochoty. Poza tym w swoim ponad trzydziestoletnim życiu kochałem tylko jedną kobietę, a ona to uczucie zdeptała i zamieniła w nic niewartą przygodę. Przygodę, która, nawiasem mówić, miała pięć lat i była fantastycznym chłopcem. Potrząsnąłem głową, aby wyrzucić z niej poranne zajście z Bellą, tfu!, Złotkiem… a niech to… Izabellą.

A jednak gdy nadszedł wieczór, po tym jak zawiozłem Marco do rodziców, zamiast odpoczywać przed późnonocną zmianą, ruszyłem powoli w stronę mojego lokalu. Wiedziałem, że za dziesięć minut zamykamy i, cholera, byłem ciekaw, czy Be… Zło… Izabella wciąż tam jest. W końcu przyszła wcześnie rano.

Kiedy doszedłem do cukierni, zobaczyłem grupę rozbawionych turystów – około siedmiu wysokich blondynów. Wywnioskowałem, że to Norwedzy. Rozmawiali między sobą, śmiali się, a jeden z nich stał przy ladzie, wybierał cannoli i wyraźnie kogoś czarował. Kiedy podszedłem bliżej, zobaczyłem, że obsługuje go… Izabella. Także wyglądała na rozbawioną.

– Które są najlepsze, według pani? – zapytał facet po angielsku i cały czas zaglądał jej w oczy.

– Moje ulubione to pistacjowe, ale te z owocami i kremem śmietankowym również są przepyszne.

– A które pani przygotowała?

– Wszystkie.

– Jestem w niebie!

Izabella roześmiała się, pokazując równe białe zęby, typ pożerał ją wzrokiem, a ja miałem ochotę wepchnąć mu pudełko cannoli w gębę i patrzeć, jak się dusi.

– Proszę poczekać, zaraz zapakujemy pana zamówienie.

Norweg dalej coś mówił, obrzucając dziewczynę bezczelnym wzrokiem, a ona odpowiadała mu coś z uśmiechem, zbyt szerokim jak na zawodowe podejście. Przynajmniej tak mi się wydawało. Kiedy mnie dostrzegła, zrobiła duże oczy, ale tylko kiwnęła głową w geście powitania. W odpowiedzi burknąłem coś pod nosem i poszedłem na zaplecze.

Zacząłem się przebierać, w międzyczasie Alessio zamknął lokal, bo rozbawieni Norwegowie byli ostatnimi klientami w tym dniu. Po chwili do naszego socjalnego pomieszczenia weszła Bella. Izabella!

– Dobry wieczór, szefie, ja…

– Moja droga panno, musisz sobie uświadomić jedną rzecz! – zacząłem, przepełniony nieokreśloną złością. Sam siebie nie rozumiałem, ale za późno było na jakiekolwiek panowanie nad językiem, który już formułował potężną reprymendę dla mojej pracownicy. Właśnie! Nie zapominajmy, po co się tu znalazła i że to ja jej płaciłem!

– Ale… – Na jej twarzy wykwitł okazały rumieniec, a w oczach rozbłysło zdumienie połączone z brakiem zrozumienia.

Moja irytacja sięgnęła zenitu.

Te zaróżowione policzki, rozchylone usta, błyszczące oczy. Jej drżące dłonie, jej przyspieszony oddech. Poczułem… poczułem… kurwa! Co się ze mną działo, do diabła?! Nie mogąc dłużej analizować dziwnych zachowań własnego ciała i niezrozumiałych emocji, zrobiłem to, w czym byłem najlepszy.

Wybuchnąłem.

– Zostałaś przyjęta na staż do jednej z najbardziej szanowanych i renomowanych cukierni we Włoszech po to, aby się czegoś nauczyć, a nie po to, aby czarować turystów, podrywać cudzoziemców i szukać sobie chłopaka. Od tego jest Tinder, a nie mój lokal, w którym stawiam na najwyższą jakość obsługi klienta.

– To nie tak… – Najwyraźniej chciała coś powiedzieć, ale już byłem w takim stanie, że galopowałem dalej:

– To ostatnie ostrzeżenie, nie będę tolerował umizgów do nikogo, to lokal z historią, a nie klub nocny! – dodałem, a potem objąłem się ramionami i spojrzałem na nią z góry. Byłem niczym szarżujący byk, a ona wydawała się jeszcze mniejsza i drobniejsza niż normalnie. Ogarnęła mnie przemożna chęć wzięcia Belli w ramiona, co oczywiście było niedopuszczalne, a gdy w jej oczach dostrzegłem urazę, poczułem złość, ale tym razem na siebie. Zdecydowanie przesadziłem. Nie powinienem…

– Ale z ciebie kutas – wysyczała po polsku, patrząc na mnie z uśmiechem całkowicie przeczącym słowom, które właśnie wypowiadała. – Każdy sądzi według siebie, panie piękna buźko, zepsuta duszo! To, że jesteś nieziemsko przystojny, idzie w parze z twoim paskudnym charakterem. – A po włosku dodała: – Będę pamiętać na przyszłość, kiedy przyjdzie klient z zamówieniem na trzy kartony cannoli, panie Massini. – I zrobiła ukłon, jakby była moja poddaną.

Kurwa.

Przesadziłem.

Z drugiej strony chciałem jej po polsku odpowiedzieć, że doskonale rozumiem, co do mnie mówi, ale niespodziewanie to wszystko okazało się to dla mnie bardzo zabawne. Mogłem się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy. Na pewno tego, że uważa mnie za nieziemsko przystojnego kutasa. Mimo wszystko cała ta sytuacja wprawiła mnie w bardzo dobry humor, co było naprawdę rzadkością.

Wykorzystałem moment, że Izabella poszła się przebrać, i udałem się na swoje stanowisko. Kiedy usłyszałem, jak żegna się z Alessiem, w pierwszej chwili miałem odruch, żeby podejść do niej i przeprosić za swoje zachowanie, ale powstrzymałem te nieoczekiwane zapędy. W końcu byłem szefem, właścicielem, mistrzem. I nie zamierzałem przyznawać się do tego, że być może, zaznaczam, być może zachowałem się jak… kutas. Przystojny, ale… No właśnie.

Gdy za Bellą… hm, Izabellą zamknęły się drzwi, Alessio wszedł do mojej pracowni. Dostrzegłem jego zmarszczone brwi.

– Muszę być surowy, niech dziewczyna się przyzwyczaja, większość mistrzów jest…

– Nie wtrącam się do twojej pracy, Luca, ale… byłeś bardzo niesprawiedliwy.

Zmarszczyłem brwi i objąłem się ramionami. Moi pracownicy doskonale wiedzieli, co to oznacza. To znak, że Luca Massini jest wyraźnie z czegoś niezadowolony i zaraz da temu wyraz. Ale Alessio wcale nie wyglądał na skruszonego, wręcz przeciwnie, przyjął podobną pozę jak ja i patrzył na mnie z wyzwaniem w czarnych oczach.

– Dziewczyna urządza sobie piknik randkowy z turystami, a tego tolerować nie będę. Poza tym czy ona czasem nie powinna być na zapleczu, a nie obsługiwać klientów? – warknąłem.

– Ta dziewczyna ma na imię Bella.

– Izabella – burknąłem, na co Alessio przewrócił oczami. Serio, naprawdę go zatrudniłem?

– Nieważne. Liczy się to, że upiekła wyśmienite cannoli, które sprzedaliśmy w ciągu jednego popołudnia. A ta grupa wesołych Norwegów zachwyciła się ostatnimi pięcioma sztukami. I przemiły Katnar chciał poznać artystę, który stworzył te wspaniałe wypieki, bo był pewny, że sam mistrz Massini. Jakże wyglądał na zdziwionego, gdy przedstawiłem mu naszą stażystkę. Wówczas zamówił trzy pudełka na pojutrze i wpłacił od razu zaliczkę. Zamierza zabrać je do Norwegii, dla swojej mamy, która jest Włoszką, ale od trzydziestu lat mieszka na północy Europy. Nasza wspaniała Bella porozmawiała z nim, przyjęła zamówienie i zarobiła dla nas kasę. A od ciebie dostała opierdziel. Nie wiem, czy to mądre posunięcie. I z nikim nie flirtowała, była po prostu miła i zabawna. Miła. Zabawna. Powinieneś wygooglować znaczenie tych słów, szef – dodał na koniec, po czym odwrócił się i wyszedł, kręcąc z niezadowoleniem głową.

A ja tylko westchnąłem.

Naprawdę powinienem unikać ludzi. Nie nadawałem się do żadnych interakcji z nimi.

Tej nocy pracowałem bardzo intensywnie, poza tym słuchałem muzyki i czułem się dobrze sam ze sobą. A jednak dziwny niesmak pozostał, jakieś takie poczucie, że nie jestem zadowolony z efektów. Ciasto marchewkowe wyszło bez zarzutu, a kiedy rano na otwarciu pojawiła się Sabrina, kazałem jej próbować, czy jest okej.

– Genialne jak zawsze, szef. – Moja współpracownica patrzyła na mnie zaniepokojona. – Wszystko gra?

– Gra – mruknąłem, a potem umyłem się, przebrałem i wyszedłem na zalany wschodzącym słońcem placyk przed fontanną di Trevi, na której już gromadzili się turyści, niemalże od świtu rozpoczynający zwiedzanie Rzymu.

W mieszkaniu odświeżyłem się, uciąłem sobie drzemkę i pojechałem po Marco. Miał być u mnie do następnego poranka, ponieważ rodzice wybierali się do Toskanii w związku z ich rocznicą poznania się. Właśnie tę datę celebrowali najbardziej – dzień, w którym zobaczyli się po raz pierwszy.

Odebrałem go z przedszkola i wróciliśmy do mojego mieszkania. Widziałem, że chłopak jest nie w sosie, ale ja z kolei byłem zbyt zmęczony, aby dociekać, w czym rzecz.

– Mam carbonarę, będziesz jadł? – Spojrzałem na syna, który oglądał bajkę w telewizji.

– Nie chcę. Jadłem przecież w przedszkolu. Pójdziemy na lody?

– Później.

– Ja chcę teraz.

W jego oczach ujrzałem bunt.

– Teraz chwila odpoczynku, zajmij się swoimi obrazkami. Zamierzałeś skończyć te puzzle i mieliśmy iść po ramki do nich.

Marco uwielbiał sportowe samochody, kupowałem mu układanki z różnymi modelami, on je składał, a potem naklejaliśmy na tekturkę i oprawialiśmy. Miał już kilka takich obrazków w swoim pokoju w moim mieszkaniu.

– Dobra. – Wzruszył ramionami i poszedł do siebie.

Pokręciłem głową. Powinienem się spytać, dlaczego ma taki słaby humor, ale byłem wykończony. Postanowiłem położyć się na chwilę w swojej sypialni, wcześniej zaryglowałem drzwi wejściowe, choć Marco wiedział, że nie można nikomu otwierać bez mojej zgody. Ustawiłem budzik w telefonie na piętnastą i zasnąłem, zanim przytknąłem głowę do poduszki.

Kiedy telefon wybudził mnie ze snu, zerwałem się w poczuciu zagrożenia.

– Marco? Synek? – krzyknąłem, czując nieokreśloną obawę, że coś jest nie tak. – Skończyłeś układ… – Jego pokój okazał się pusty. – Marcooo??? – W salonie i kuchni nikogo nie było, w gabinecie i pokoju gościnnym także. – Marco! – Zajrzałem do łazienki, w której mój zaniepokojony głos odbił się głośnym echem od ścian. Tknięty przeczuciem, pognałem do korytarza. Drzwi miały otwarte zamki. Wypadłem na zewnątrz, krzyknąłem z trzeciego piętra, ale odpowiedziała mi cisza i szczekania psa sąsiada z parteru.

– Kurwa mać! – przekląłem, po czym włożyłem buty, złapałem płaszcz, do tego telefon, klucze od auta oraz od domu i wypadłem z mieszkania.

Rozejrzałem się dookoła, a potem wbiegłem na Schody Hiszpańskie, na których roiło się od turystów, następnie okrążyłem fontannę della Barcaccia, upamiętniającą powódź z końca szesnastego wieku, i wreszcie ruszyłem w stronę mojej cukierni. Jednocześnie wybrałem numer brata.

– Co tam, staruszku?

– Nico, szukam Marco! – wydyszałem, biegnąc w stronę fontanny di Trevi.

– Jak to szukasz? – W głosie Nicoli wybrzmiał niepokój.

Opowiedziałem mu pokrótce, co się wydarzyło – że się zdrzemnąłem i po przebudzeniu zastałem puste mieszkanie i otwarte drzwi.

– Może poszedł do cukierni? Pamiętasz, że raz już wyciął taki numer?

Faktycznie, kiedyś urwał mi się w połowie drogi do cukierni, bo chciał udowodnić, że doskonale zna Rzym, a w szczególności trasę do Marconi.

– Właśnie tam biegnę.

– Dobra, ja jestem niedaleko, już podjeżdżam, dzwoń do Sabriny.

– Zaraz będę na miejscu.

Kiedy znalazłem się przy lokalu, właśnie z drugiej strony nadbiegał Nicola. Widziałem zaniepokojenie w jego ciemnych oczach.

Niemal jednocześnie wpadliśmy do środka. W środku było sporo klientów, niektórzy obrzucili nas zaskoczonymi spojrzeniami. Z takim samym zaskoczeniem popatrzyli Sabrina i Santo.

– Co jest…

– Był tu może Marco? – powiedzieliśmy niemal jednocześnie.

Sabrina zrobiła duże oczy.

– Nie, nie… a co się stało?

– Znowu wycieczka? – Santo skupił na nas zmartwiony wzrok.

Machnąłem ręką i wybiegłem. Nie wiedziałem, co robić, mogłem jedynie lecieć na komisariat, gdzie pracował mój i Nicoli kumpel ze szkoły. Arno Bernadetti był komisarzem i świetnym gościem.

Na zewnątrz ogarnęła mnie panika pomieszana z bezradnością. Brat złapał mnie za ramiona i potrząsnął mną lekko.

– Chodźmy do Arno. Będzie mógł sprawdzić monitoring koło domu, zapewne Marco siedzi gdzieś w pobliżu, zajada lody i dobrze się bawi.

– Jak mogłem zasnąć… – Kręciłem głową, wściekły na samego siebie.

– Daj spokój, Luca, pracujesz po nocach, wciąż myślisz o tym, jak być niezastąpionym ojcem i jesteś po prostu zmęczony.

– Zawiodłem… – szepnąłem.

– Nieprawda. Idziemy do Arno, zaraz znajdziemy młodego, zobaczysz. – Nicola starał się brzmieć spokojnie, lecz słyszałem, jak drży mu głos.

– Jeśli coś… – Nie dokończyłem, bo w tym momencie słowa uwięzły mi w gardle.

Z naprzeciwka, mijając fontannę po prawej stronie, nadchodził swobodnym krokiem mój syn. Jadł lody, a za rękę trzymał…

– Bella? – powiedział zdumiony Nico.

– Izabella? – szepnąłem, czując jednocześnie ulgę i złość.

ROZDZIAŁ 7

IZABELLA

Trzy godziny wcześniej

Dobrze spożytkowałam mój pierwszy od prawie dwóch tygodni dzień wolny. Często miałam popołudniowe zmiany, więc udało mi się częściowo zwiedzić wyłącznie centrum Rzymu, ale miejski gwar powoli zaczynał mi ciążyć. Potrzebowałam odrobiny spokoju, wyciszenia, po prostu relaksu. Zwłaszcza po ostatnim wieczorze, gdy ten cholerny zadzierający nosa Włoch wyładował na mnie swoją frustrację do całego świata. Co z tego, że był przystojny. Luca Massini to dupek, koniec i kropka. I dlatego w ogóle nie powinny mnie fascynować jego błękitne oczy czy też to, jak z pasją zaciskał pełne wargi… Stop, dosyć! Musiałam odciąć się od tych dzikich wizji. Dobrze przecież wiedziałam, co oznaczał ten gorąc, który pojawiał się za każdym razem, gdy widziałam Massiniego. Albo o nim fantazjowałam. Dlatego postanowiłam, że wolny dzień spędzę, oddychając morską bryzą Morza Tyrreńskiego.

Krótko po dwunastej przyjechałam na Roma Termini i kupiłam bilet do Fiumicino. Do pociągu pozostała mi trochę ponad godzina, więc poszłam do dworcowej kawiarni, zamówiłam kawę i zjadłam kanapkę. Wolałam nie napychać się za bardzo, by móc później w pełni rozkoszować się owocami morza serwowanymi przez nadmorskie knajpki. Kwadrans przed odjazdem pociągu przeszłam do głównego holu, sprawdziłam peron i już miałam się odwrócić, kiedy zauważyłam coś niepokojącego – kilkulatka wpatrującego się w tablicę odjazdów. Nie wyglądało na to, by był z nim jakiś dorosły, a jeszcze większe wątpliwości wzbudził we mnie mały plecak z Minecraftem oraz ściskane w dłoni banknoty.

Zanim się obejrzałam, podeszłam do niego i zapytałam:

– Hej, mały. Wszystko gra?

Drgnął na dźwięk mojego głosu, a jego jasne oczy rozszerzyły się w przerażeniu.

– Nazywam się Izabella, a ty?

Zrobił krok w tył. Niedobrze. Byłam daleka od tego, żeby wołać ochronę, bo dzieciak błąkał się sam po zatłoczonym dworcu. Z pewnością widok mundurowych wystraszyłby go jeszcze bardziej. Kucnęłam i spojrzałam na niego z uśmiechem.

– Jesteś tu sam? Mogę ci jakoś pomóc?

– Czy wiesz… Czy wie pani, kiedy odjeżdża pociąg do Mediolanu?

– Do Mediolanu? – powtórzyłam zaskoczona, ale natychmiast się poprawiłam: – Niestety nie. Może pociąg jeszcze nie pojawił się na tablicy, bo odjeżdża później.

– Aha.

– Chcesz kogoś odwiedzić?

– Mamę – odparł natychmiast, a jego oczy rozbłysły nadzieją. – Tata powiedział, że tam pracuje i nie ma czasu mnie zobaczyć. Ale tęsknię za nią.

O cholera, jak to chwyciło mnie za serce. Część mnie była już bliska, by zaoferować, że zabiorę go tam teraz, zaraz, ale ta bardziej racjonalna nakazała mi trzymać emocje na wodzy i wykazać się trzeźwą oceną sytuacji.

– Och, kochanie – wyszeptałam i uśmiechnęłam się do dzieciaka. Wyciągnęłam z torebki papierową torebkę, w której miałam drobną przekąskę na czas podróży do Fiumicino. – Poczęstujesz się? To naprawdę dobre rogaliki.

– Wiem, znam tę cukiernię – zawołał rozpromieniony, wskazując logo Marconi na papierze, po czym gorliwie wepchnął sobie jednego do ust.

– Bardzo mnie to cieszy, bo w niej pracuję – odparłam i podniosłam się z kolan. Zrobiłam krok w stronę wyjścia, a chłopczyk automatycznie ruszył za mną.

– Poważnie?

– Tak. Ale wczoraj kolejny raz podpadłam szefowi, więc kto wie, jak długo będę mogła je zajadać – wyznałam skwaszona.

Dzieciak roześmiał się, ale nie miałam absolutnie nic przeciwko, że bawiła go moja krzywda. Zresztą sama śmiałam się ze swojej głupoty.

– Co zrobiłaś?

– Cóż, nazwałam go włamywaczem.

– Włamywaczem? Ale… jak to? – dopytał, podjadając rogaliki.

Przysiedliśmy na murku przed Roma Termini, słońce przyjemnie ogrzewało nasze twarze.

– Przyszłam do pracy wczesnym rankiem, zobaczyłam w kuchni jakiegoś mężczyznę i spanikowałam. Rzuciłam w niego workiem mąki. Później się okazało, że to mój szef – wymamrotałam zdołowana, a mały zaśmiał się z mojej miny. Miał przyjemny śmiech, taki, od którego łatwo się uzależnić. Wolałam go rozbawiać, niż widzieć smutek w jego oczach.

– Pewnie był wściekły.

– Właśnie nie, pozostawał zadziwiająco spokojny. Nie wywalił mnie, a przecież mógł. Jednak już wiem, dlaczego mnie zatrzymał. Chce się zemścić. Wczoraj na mnie naskoczył, niesłusznie zresztą, i zbeształ jak dzieciaka.

– Nieee, nie ta… – urwał i zerknął na mnie szybko. Zbyt szybko. – To jest… Znam tego pana. Jest fajny.

W ostatniej chwili powstrzymałam się, by nie wybuchnąć gromkim śmiechem. ON? Luca Massini jest fajny? Niby z której strony? Cóż, fizycznie to może i faktycznie był fajny, ale co z tego, skoro charakter miał paskudny, przeżarty pleśnią i innymi grzybami.

– Hm… Naprawdę?

Mały wzruszył ramionami.

– Dla mnie jest miły, ale często kłóci się z moim wujkiem. On to dopiero potrafi go wkurzyć! – dodał ze śmiechem.

– Mówisz, że jego mina zmienia się z takiej – sparodiowałam pokerową twarz szefa – w taką?

– Mniej więcej! – Zachichotał. – Między jego brwiami robią się zmarszczki jak u Nany.

– Nany?

– Mojej babci. Ale… to tym się smucisz? Swoim szefem?

– A ty nie przejmowałbyś się, że twoja nauczycielka jest na ciebie zła?

– No… może trochę.

– Sam widzisz.

– Wiesz, co robi mój tata, kiedy się smucę? Zabiera mnie na lody.

Spojrzałam na dzieciaka z ukosa. Och, dobry był. Udając, że się zastanawiam, splotłam ręce na piersi i wydęłam usta.

– Myślisz, że to i mi pomoże?

– Tak! – Skoczył na równe nogi. – Lody rozwiązują wszystkie problemy. Jak chcesz, możemy to sprawdzić.

– W porządku, ale pod warunkiem, że później pozwolisz odprowadzić się do domu.

Jego szczęka dosłownie gruchnęła o ziemię, a ja tylko uśmiechnęłam się niewinnie.

– No… okej – przyznał markotnie. – Dorośli są tacy obowiązkowi.

– A ty jesteś za młody na ucieczkę z domu. Nie żebyś później, gdy będziesz starszy, był usprawiedliwiony – dodałam pospiesznie, żeby nie zrozumiał moich słów opacznie. – W ogóle nie powinno się uciekać z domu! Twój tata pewnie się martwi.

– Miałem powód! – zawołał wojowniczo, a wtedy przypomniało mi się, że przecież chciał jechać do mamy.

Pochyliłam się nad chłopcem i podałam mu rękę.

– Odprowadzę cię do taty, okej? I po drodze… opowiesz mi o swoim powodzie ucieczki. Ty wysłuchałeś mnie, a ja chcę wysłuchać ciebie. Może razem znajdziemy jakieś rozwiązanie? No i oczywiście zahaczymy też o jakąś lodziarnię. W końcu sam powiedziałeś, że lody rozwiązują wszystkie problemy.

Nie od razu się zgodził. Pewnie trochę zasmuciła go perspektywa, że nie zobaczy się z mamą, ale nie mogłam go tak zostawić. Miał tatę i z tego, co udało mi się wyłowić, wujka oraz Nanę. Z pewnością zamartwiali się jego nagłym zniknięciem. Wcale nie musiałam pytać o to, czy ktokolwiek wie o jego planach. Nikt przy zdrowych zmysłach nie puściłby tak małego dzieciaka samego w podróż do Mediolanu.

Podał adres i jak się okazało, mieszkał niedaleko mnie, koło Schodów Hiszpańskich. Opowiedział mi też, dlaczego podjął decyzję o ucieczce. Dzisiaj w szkole miała odbyć się próba do świątecznego przedstawienia, na które zaproszeni zostali rodzice. A on miał tylko tatę. Zrobiło mi się przykro i zaczęłam współczuć chłopcu. Dobrze wiedziałam, jak brutalne potrafią być dzieci. Komentarze moich kolegów i koleżanek z klasy na temat moich bogatych rodziców towarzyszyły mi przez większość szkoły. Uważali mnie za snobkę, bo chodziłam w lepszych ubraniach, albo gdy dostawałam dobre oceny, a nauczyciele byli dla mnie mili, twierdzili, że to pewnie dlatego, bo moi starzy ich przekupili. Nie obchodziło ich, co czułam ani ile czas spędzałam nad książkami. Uczciwie zdobywałam oceny, a mama i tata pracowali jak każdy i otrzymywali za to wynagrodzenie. Nic dziwnego, że i ten chłopiec czuł ból, gdy jego koleżanki i koledzy z klasy wytykali mu, że jest tylko z ojcem. Przyznał mi się też, że jakiś czas temu pobił się ze swoim przyjacielem, bo ten zasugerował, że mama go nie kocha i dlatego go zostawiła. Co prawda zdążył się z nim pogodzić, ale nie mógł przestać o tym myśleć.

I właśnie dlatego chciał pojechać do Mediolanu – by zaprosić mamę na przedstawienie, w którym zagrałby tak dobrze, że ta na nowo by go pokochała. Pokazał mi też zawartość plecaka. Były w nim rysunki dla niej, laurki oraz kwiatek.

Cholera. Chyba jeszcze nigdy tak bardzo nie starałam się powstrzymać płaczu.

Ten maluch był dzielny. Dzielniejszy niż sądził.

Nie powinien mieć styczności z problemami dorosłych, a został wciągnięty do świata, którego nie rozumiał. Myślał, że wszystko załatwi laurka. Nie znałam motywów, którymi kierowała się kobieta, która go urodziła, ale wiedziałam jedno – straciła miłość tak cudownego dzieciaka.

W drodze powrotnej trochę zboczyliśmy, by odwiedzić najlepszą lodziarnię w mieście, a mieściła się ona koło fontanny di Trevi.

– Tata mówi, żebym się tym nie przejmował, bo przyjdzie on i wujek, i nasza Nana – powiedział, zajadają ze smakiem podwójną porcję lodów.

Może źle zrobił, uciekając z domu, ale mimo to zasłużył na nie.

– Brzmi jak świetna, wspierająca ekipa – stwierdziłam, prowadząc go za rękę przez zatłoczony plac.

– Tak, są świetni – przytaknął, ale jakoś bez większego zapału.

Po chwili kucnęłam przy nim i poprawiłam kurtkę oraz czapkę, która trochę zsunęła mu się na oczy.

– To twoja rodzina, mały – wyszeptałam ciepło. – I bądź z niej dumny. Kochają cię i chcą zobaczyć twój występ. Nie pozwól, by głupie docinki zrujnowały twoje przedstawienie.

Chłopczyk ściągnął usta i widać było, że naprawdę rozmyślał nad moimi słowami. Nie chciałam mu mówić, żeby olał mamę, która najwyraźniej nie zasługiwała na jego miłość, choć to samo cisnęło mi się na język. Ale problemy dorosłych powinny pozostać w świecie dorosłych. Szkoda tylko, że małe, niewinne dziecko nie rozumiało ich decyzji.

– Masz rację – przyznał w końcu i uśmiechnął się do mnie. – Będę najlepszy!

– Jestem pewna, że rzucisz wszystkich na kolana i…

– MARCO!!!

Obejrzałam się za siebie tak szybko, że coś strzyknęło mi w karku.

Rozpoznałam ten wściekły głos i faktycznie ziścił się mój największy koszmar.

Luca Massini przedzierał się przez tłum turystów tłoczących się koło fontanny di Trevi. Biegł w moją stronę, ale nie do mnie. Jego błękitne oczy utkwione były w chłopcu, który starał się schować za moimi nogami. Tuż za nim podążał mężczyzna, w którym rozpoznałam klienta z tamtego popołudnia, gdy odbyłam pierwszą rozmowę z Alessiem.

I wówczas doznałam tak wielkiego olśnienia, że wybuch supernowej to przy tym pikuś.

Chłopiec znał właściciela cukierni Marconi i określił go mianem „fajny”. Miał znajome oczy i zaciekły wyraz twarzy, gdy coś nie szło po jego myśli. Nawet usta zaciskał w podobny sposób jak Luca Massini.

Marco był jego synem.

Synem mojego demonicznego szefa.

Tego samego, na którego raptem dwie godziny wcześniej żaliłam się z powodu niesprawiedliwego traktowania i którego miny parodiowałam.

Cholera. Ja to potrafię wdepnąć…

ROZDZIAŁ 8

NICOLA

Luca wpadł w szał i absolutnie mu się nie dziwiłem. Sam prawie odchodziłem od zmysłów. Marco nie pierwszy raz wymknął się niepostrzeżenie. Odwalał już podobne numery, nieważne –swojemu ojcu, mi czy Nanie, jednak zawsze kręcił się gdzieś w pobliżu. Nie zapuszczał się do centrum, a prawdopodobieństwo znalezienia go w pobliskiej lodziarni czy w sklepie z zabawkami, do którego wstąpił, by pooglądać puzzle i modele, było większe niż to, że będziemy zmuszeni szukać go po całym mieście. Miałem teorię na temat tych jego nagłych zniknięć i zamierzałem poważnie rozmówić się w tym temacie z bratem, bo byłem przekonany, że przez jego gburowate zachowanie dzieciak dawał nogę, jednak wiedziałem, że teraz to nie najlepszy moment. Teraz najważniejsze okazało się to, że mały cały i zdrowy wrócił do domu. I to w towarzystwie pięknej Belli.

– Marco! Gdzie, do diabła, się podziewałeś? – Luca dopadł do syna i z całej siły przytulił go do piersi. Widziałem, że jego twarz znów zaczęła nabierać kolorów, a ręce trzęsły się mniej niż chwilę temu, jednak emocje nadal go nie opuszczały i w pasji cedził przez zaciśnięte zęby: – Co ty sobie myślałeś? Martwiłem się o ciebie. Wszyscy odchodziliśmy od cholernych zmysłów!

Marco przeniósł na mnie swoje niebieskie oczy i wyraźnie szukał poparcia, lecz nie pozostało mi nic innego, jak wziąć stronę mojego porywczego i całkowicie szorstkiego brata.

– Nie najlepsze posunięcie, młody – rzuciłem krótko, a chłopiec winowajczo zwiesił głowę.

– Wiem. Przepraszam.

– W tym wypadku zwykłe „przepraszam” nie wystarczy – zagrzmiał Luca. – Ostatnio ciągle pakujesz się w kłopoty. Masz pięć lat! Pięć! Nie możesz uciekać z domu i wałęsać się po mieście. To niebezpieczne! Rozumiesz?

– Nie słuchałeś! – wybuchnął nagle Marco, a jego policzki poczerwieniały od z trudem hamowanego płaczu. – Nie chciałeś mnie słuchać!

Chyba wszyscy w jednym momencie wstrzymaliśmy oddech. I kilkoro ludzi znajdujących się obok, którzy z zaciekawieniem obserwowali wybuch kilkulatka.

– Może lepiej przejdźmy w jakieś prywatne miejsce, co? – zaproponowałem i lekko pociągnąłem za łokieć zdębiałego brata. – Przyciągamy uwagę – dodałem szeptem.

Roztrząsanie rodzinnych problemów na oczach turystów oraz sąsiadów-sklepikarzy? Cholernie mądre posunięcie. Rozumiałem skalę kłopotu, ale omawianie tematu przy takiej publiczności to chyba nie najlepszy pomysł. Druga sprawa, że w dalszym ciągu musiałem myśleć o naszym biznesie, który utrzymuje wiele rodzin – od pracowników po dostawców – więc wizerunkowo to na pewno nie było nam na rękę. Dramy przyciągają za dużo uwagi.

Liczyłem, że brat pomyśli o tym samym i powściągnie emocje, jednak gorzko się przeliczyłem. Stanął nad skulonym i płaczącym maluchem jak jakiś kat i burknął wściekle pod nosem:

– Do biura.

Udało mi się zachować pokerową twarz, ale mentalnie uderzyłem się ręką w czoło. Co za skończony mruk i idiota.

W tej chwili powinien łagodnie porozmawiać z synem, a nie przybrać pełną wyższości pozę „jestem ojcem”. Nasz nigdy tak się nie zachowywał, a i tak go szanowaliśmy i respektowaliśmy każde jego słowo. I co najważniejsze – nigdy, ani na chwilę, nie odczuliśmy, że nasze zdanie, pragnienia, marzenia, myśli czy czyny są mniej ważne niż jego.

Jak można było się spodziewać, Marco nie miał najmniejszego zamiaru iść gdziekolwiek z Lucą. Zacisnąwszy usta, schował się za Bellą i rzucił zza jej nóg cięte, buntownicze spojrzenie. Cholera, w tym momencie tak bardzo przypomniał swojego ojca.

Widząc, że sytuacja jest patowa, zwróciłem się do dziewczyny:

– Bello? Zechciałabyś do nas dołączyć?

Drgnęła, a jej piękne niebieskie oczy rozszerzyły się w zaskoczeniu. Spanikowana zerkała to na Lucę, to na mnie, aż w końcu na Marco, który delikatnie chwycił ją za rękę. Jej rysy natychmiast złagodniały i uśmiechnąwszy się czule do chłopca, potaknęła.

No proszę… Nigdy wcześniej nie łączyła go taka zażyłość z jakąkolwiek kobietą. No może oprócz Nany. Raczej słynął z tego, zresztą jak jego ojciec, że trzyma wszystkich na dystans.

I właśnie to dało mi do myślenia.

Puściłem chłopca i Bellę przodem i ruszyliśmy w stronę cukierni. Widząc nas, Sabrina odetchnęła z wyraźną ulgą, ale kiedy dostrzegłem, że chce podejść, ledwo zauważalnie pokręciłem głową. Zrozumiała. Bystra dziewczyna. Nie chciałem żadnych świadków, gdy odrobinę będę potrząsał bratem. Bądź co bądź był tu głównym cukiernikiem, więc nie chciałem podważać jego autorytetu przy pracownikach.

Jakież było moje zdziwienie, gdy Luca wyprzedził mnie i zamknął drzwi gabinetu, za którymi zdążyli zniknąć Marco i Bella.

– Po co ją zaprosiłeś? – wyburczał ledwo dosłyszalnie przez zaciśnięte do białości wargi. – Ta dziewczyna nie należy do rodziny. Jest obca.

Złożyłem ręce na piersi i spojrzałem na brata z góry. Może pracownicy czmychali, gdzie pieprz rośnie, widząc to wściekłe spojrzenie rozjuszonego byka, ale na mnie w ogóle nie robiło wrażenia.

– Może i tak, ale faktem jest, że zajęła się twoim synem i jeśli jeszcze tego nie zauważyłeś, on jej zaufał. A nie widziałem, żeby miał wypisane na czole, czyim jest dzieckiem – dodałem dobitnie, na co Luca zaskoczony zmarszczył czoło. Tak jak myślałem. Zbliżyłem się do niego i kładąc mu rękę na ramieniu, dodałem: – Luca, ochłoń. Liczy się tylko to, że Marco wrócił cały i zdrowy. Gdyby nie Bella… Mogło dojść do tragedii. Dlatego uważam, że należy jej się jakaś wdzięczność. Poza tym może okazać się pomocna w dotarciu do prawdy. Może się dowiemy, co kierowało Markiem, że zdecydował się nawiać z domu.

W Luce nadal burzyły się emocje, jednak po moich słowach jakby wrócił mu zdrowy rozsądek. Co prawda na jego twarzy nadal malowało się napięcie, ale rysy już odrobinę złagodniały. Już prawie nie przypominał rozwścieczonego demona wprost z piekielnej otchłani.

– Chyba masz rację – przyznał w końcu.

Prychnąłem, bo przecież nie byłbym sobą, gdybym przegapił okazję do pysznienia się – jak to młodszy brat nad starszym.

– Oczywiście, że mam! A teraz głęboki wdech i długi wyyydech – poinstruowałem i gdy spojrzał na mnie… No, jak na kretyna przystało, otworzyłem drzwi gabinetu.

Pokój nie był duży, gdyż ani ja, ani Luca nie spędzaliśmy tu wiele czasu. Głównie korzystał z niego Alessio podczas układania grafików, zamawiania i fakturowania towaru, czasami też Sabrina i Santo, gdy organizowali pracę sprzedawców oraz sezonową wystawę. Dlatego znajdowało się tu niewielkie biurko, fotel oraz sofa wraz ze stolikiem kawowym. Wszystko w odcieniach głębokiej butelkowej zieleni oraz ciemnego drewna. I musiałem przyznać, że Bella pośród tych barw prezentowała się iście królewsko. Naprawdę do niej pasowały.

Marco, widząc, że wchodzimy, przesunął się na krawędź sofy. Minę miał nietęgą.

– No dobra, Marco – zagadałem wesoło, przyciągając sobie fotel, by nie stać nad dzieciakiem jak jakiś policjant na przesłuchaniu. – Widzę, że poznałeś Bellę. Jest miła?

Bratanek uśmiechnął się automatycznie, co wziąłem za dobry znak.

– Bardzo! Dała mi wasze rogaliki.

– Naprawdę? A gdzie je zjedliście?

– Na tym murku przed Roma Termini…

– GDZIE?!

Wzdychając ciężko, przymknąłem oczy. Mnie też przeraziła ta wizja, ale… Poważnie, brat miał ognisty temperament i zdecydowanie nie wiedział, kiedy ugryźć się w język. Zerknąłem na niego, jednak Luca utkwił wzrok w synu.

– Ja… po prostu – dukał Marco. W tym momencie siedząca obok Bella położyła mu dłoń na ramieniu. Dzieciak uniósł na nią oczy, a dziewczyna uśmiechnęła się zachęcająco i to wystarczyło, by znalazł w sobie odwagę. – Chciałem odwiedzić mamę.

Słowa te, wypowiedziane niewinnym, cichym głosikiem, zawisły w powietrzu.

Miałem nadzieję, że spojrzenie, którym na wskroś przeszyłem Lucę, było dla niego równie straszne jak ból, który w sercu nosił jego syn. To on dorastał bez mamy, bez matczynej miłości, bez uścisków na dobranoc i słodkiego głosu kołyszącego do snu. Marco wiedział, gdzie jest jego matka, czy raczej kobieta, która go urodziła, ale głęboko przeżywał, że nie może o niej rozmawiać, bo tak postanowił jego ojciec. Dla Luki Aurora była bolesnym tematem, przeszłością, z którą będzie połączony na zawsze. Jednak dla jego syna stanowiła tajemnicę, którą ten chciał poznać.

– I sam chciałeś wybrać się w tak długą podróż? – pociągnąłem temat, niby udając urażonego. – A co z nami?

Oczy malca zaświeciły się jak dwie latarnie.

– Pojechałbyś ze mną?

– Gdybyś tylko powiedział słowo!

– O czym ty, do diabła…

– Ale właśnie o to chodzi, Marco. Trzeba rozmawiać – dodałem z naciskiem, zerkając ponad ramieniem chłopca na Lucę. – Rozmawiać i słuchać.

Brat zawarł szczęki tak mocno, że po gabinecie rozniósł się nieprzyjemny dźwięk zgrzytających zębów. Rozumiałem jego irytację, ale naprawdę czas najwyższy się opanować. Marco dorastał i to logiczne, że coraz częściej będzie pytał o Aurorę – czy to się Luce podoba, czy nie.

– Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy, Marco? – usłyszałem pewny siebie, melodyjny głos i podniosłem oczy na Bellę, która czule przegarnęła włosy chłopca z czoła. – Masz rodzinę, która się o ciebie martwi. Gdyby coś ci się stało, kto byłby smutny?

– Nana. Wujek i… I tata – odpowiedział ponuro i w tym momencie dziewczyna zaskoczyła nas wszystkich, łącznie z małym. Wzięła go na kolana i mocno przytuliła.

– Właśnie, to twoja rodzina, która kocha cię najbardziej na świecie. Bo jeśli kogoś kochasz, Marco, martwisz się o bezpieczeństwo tej osoby. Dzisiaj twój wuj i tata pokazali, jak bardzo zabolała ich twoja ucieczka. I wiem, że tęsknisz za mamą. Ja za swoją także. Ale jest tu twój tata i mogę się założyć, że kocha cię najbardziej na całym świecie.

Marco niepewnie przygryzł usta, po czym zerknął na Lucę. Wstał z kolan Belli i podszedł do niego.

– Tato, ja… Ja przepraszam.

Luca westchnął.

– Nie będę mówił o tym, że źle zrobiłeś, bo to już wiesz, ale… – Klękając przed chłopcem, uśmiechnął się kącikiem ust. – Martwiłem się. Potwornie. Oszalałbym, gdyby coś ci się stało, synku.

– Przepraszam, tato… – Marco chlipnął i padł mu w ramiona. – Przepraszam.

– Ja też przepraszam. Obiecuję, że zawsze znajdę czas, żeby z tobą porozmawiać.

– A ja obiecuję, że jeśli będziesz zmęczony po pracy, to poczekam, aż się wyśpisz.

Och, ten maluch był stanowczo zbyt dojrzały jak na swój wiek.

Odsunąłem się na bok, bo wiedziałe, że to chwila wyłącznie dla mojego brata i jego syna. Na niezbyt dojrzałe docinki i żarciki nie było już miejsca. Może na takiego nie wyglądałem, ale miałem w sobie odrobinę delikatności.

– Uwielbiam szczęśliwe zakończenia – westchnąłem sentymentalnie.

– Ja także – odparła cicho Bella i spojrzała na mnie roześmiana. – Cieszę się, że Marco pogodził się z tatą.

Kiedy jej wzrok ponownie spoczął na przytulającej się i szepczącej coś do siebie dwójce, zauważyłem w nim czułość oraz łagodność. Najwyraźniej właśnie to ujęło mojego bratanka i sprawiło, że pozwolił Belli się do siebie zbliżyć. A nawet przytulić. I chyba jej słuchał…

W mojej głowie rozbłysła lampka.

Musiałem tylko dobrze to rozegrać.

– A propos szczęśliwych zakończeń. Lubisz operę, Bello? – zagadnąłem, a dziewczyna spojrzała na mnie, jakby nagle wyrosła mi druga głowa.

– Preferuję przestawienia teatralne. Nigdy nie byłam w operze.

Idealnie!

– W takim razie trzeba to jak najszybciej naprawić! – powiedziałem entuzjastycznie. – Mam dwa bilety na sobotnie przedstawienie. Sen nocy letniej. Czy zrobisz mi ten zaszczyt i zgodzisz się mi towarzyszyć? – spytałem i szarmancko wysunąłem w jej stronę dłoń.

I chyba posunąłem się odrobinę za daleko, a Bella musiała z miejsca wziąć mnie za wariata. W sumie absolutnie się temu nie dziwiłem, bo kto po wymianie zaledwie kilku słów proponuje kobiecie randkę? Ach, no tak, tylko ja!

– Przepraszam, ale nie umawiam się z nieznajomymi.

– Och, nie jesteśmy sobie aż tak obcy. Jestem Nicola Massini – przedstawiłem się, a wtedy jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki.

– Nicola. Massini. Jasne. Wujek Marco – dukała, a ja ledwo wstrzymałem śmiech, bo jej twarz doznała jakiegoś dziwnego paraliżu.

– I brat pewnego zadzierającego nosa pâtissiera, który ma drobny problem z interakcjami społecznymi – dodałem z przekąsem. I to był klucz do rozluźnienia atmosfery.

Bella, prychając cicho, zasłoniła dłonią usta.

– Tylko drobny?

Uśmiechnąłem się radośnie i mrugnąłem do niej.

– Mam wrażenie, że dobrze się dogadamy.

– Ale to żadna randka, tak? – dopytała, natychmiast poważniejąc.

– Zwykłe przyjacielskie wyjście. Pokażę ci miejsca w Rzymie, które są magiczne, a o których nie piszą w żadnym przewodniku. To jak? Widzimy się w sobotę?

– Wyjście z szefem? No nie wiem… – Wahała się, ale nie mogłem pozwolić, by taka dziewczyna przeszła mojemu ślepemu bratu koło nosa.

– Dołożę wszelkich starań, by była to najbardziej niezwykła noc w twoim życiu. I obiecuję, nie zrobię niczego niestosownego. Potraktuj to jako wyraz mojej wdzięczności za pomoc w odnalezieniu Marco.

Po chwili wydającej się trwać wieczność Bella w końcu skinęła głową. Całe szczęście, że byłem dobrym biznesmenem i zachowałem pokerową twarz, bo w środku cieszyłem się jak diabli. Wiedziałem że to miła, czarująca dziewczyna i tak, spodobała mi się – ale nie w romantycznym sensie. Czułem, że bardziej pasuje do mojego brata, a sądząc po tym, jak łypał na nas ukradkiem, również nie była mu obojętna. A jako że najpewniej nie zdawał sobie z tego sprawy… od czego miał mnie! Młodszego, spostrzegawczego i piekielnie inteligentnego brata!

Bella podała mi adres i umówiliśmy się, że przyjadę po nią wcześniej, a po operze pójdziemy na kolację i spacer. W głowie miałem już ściśle opracowany plan mający na celu zeswatanie tej dwójki i nie zamierzałem odpuścić. Później pożegnała się z moim bratankiem, któremu najwyraźniej nie było w smak rozstanie, bo uparł się, że odprowadzi ją do drzwi cukierni. Mając młodego na oku, stanęliśmy z Lucą w drzwiach gabinetu, a ja w duchu cicho odliczałem.

Jeden. Dwa. Trzy. Czte…

– Co ty, do diabła, wyprawiasz?

Bingo! Żaden facet nie zareagowałby w ten sposób, gdyby chodziło o dziewczynę, na której mu nie zależy. A już zwłaszcza nie patrzyłby tak, jakby chciał człowieka spopielić wzrokiem, a szczątki zatopić na dnie Tybru.

– Masz dość ubogi zasób słownictwa, braciszku. Zauważyłeś, że się powtarzasz?

– Przystawiasz się do mojej pracownicy? – ciągnął, niewzruszony faktem, że strugam głupka.

– Pracownicy…? Och! Chodzi ci o Bellę, tak?

– IZABELLĘ!

No i tu cię mam, złociutki. Ta furia w oczach, ta zazdrość… Sama radość widzieć, że mój gruboskórny brat zdolny jest do okazywania takich emocji.

– A, tak. Izabellę – powtórzyłem z kpiącym uśmieszkiem, po czym zwyczajnie wzruszyłem ramionami. Widząc, że Sabrina zajęła się Markiem, cofnąłem się do biura, by pozgarniać swoje rzeczy. – Ale ja i tak wolę mówić do niej „Bella”. Jest tak samo urocza jak jej imię.

– Urocza? – wypluł Luca, a potem ruszył za mną i nie odstępował mnie na krok. – Chyba mówimy o różnych osobach. Izabella, którą JA znam, jest niesubordynowana, arogancka i…

– I niesamowicie piękna – wciąłem się, udając romantyczne westchnienie. – To musisz przyznać. Jest prześliczna. Swoją drogą, nieźle zaszła ci za skórę.

Luca przybrał ofensywną postawę i spojrzał na mnie spod byka.

– Dobrze ci radzę, Nico. Zostaw dziewczynę w spokoju. Nie mąć jej w głowie.

– Przykro mi, ale to chyba niemożliwe. – Skrzywiłem się, a brat łypnął na mnie podejrzliwie. – Zaprosiłem ją do opery w tę sobotę.

Tak bardzo próbowałem nie eksplodować śmiechem na widok jego zdębiałej miny, że za swoje wysiłki powinienem dostać co najmniej Oscara. Dłuższą chwilę zajęło mu przeanalizowanie moich słów. Gapił się na mnie z rozdziawionymi ustami, podczas gdy ja zupełnie naturalnie kręciłem się po biurze i porządkowałem rzeczy. W końcu włożyłem płaszcz i gdy już miałem wychodzić, zastanawiając się przy tym gorzko, czy umiejętność łączenia faktów to zbyt wiele dla skołowanego Luki, kiedy ten gruchnął nagłe:

– COOO?! Randka? Ty i Izabella? I ona… Zgodziła się?!

Tylko się na to uśmiechnąłem.

– Dobrego wieczoru, bracie. Życz mi szczęścia.

Po jego spojrzeniu wiedziałem, że mimo iż byliśmy cholernie zgranym rodzeństwem, to w tym momencie w wyobraźni wyrywał mi nogi z tyłka i wsadzał tam, gdzie słońce nie dochodzi.

ROZDZIAŁ 10

IZABELLA

Co. Ja. Najlepszego. Zrobiłam?!

W ogóle powinnam zgłosić się do biura rekordów Guinnessa, bo odkąd przyjechałam do Rzymu, zaliczałam wtopę za wtopą, a moje pozornie spokojne życie zaczęło przypominać rollercoaster, i to w wersji bez systemu bezpieczeństwa czy awaryjnego hamowania. Naprawdę nie wiedziałam, co to instynkt samozachowawczy. Nie dość, że zadarłam z moim superseksownym szefem (mam na myśli Lucę), to jeszcze mój gorący szef (Nicola) zaprosił mnie na randkę.

Randkę, która nie była randką, ale wyrazem wdzięczności za to, że przyprowadziłam Marco całego i zdrowego do domu. Chłopca, który był synem mojego szefa (Luki) i mogłam iść o zakład, że nosił w sobie geny rodziny Massini i za dwadzieścia lat zamieni się w klona swojego ojca. Albo wuja, bo bracia byli do siebie cholernie podobni. Tylko że podczas gdy Luca przez większość czasu miał twarz pozbawioną wyrazu, Nicola w pełni wykorzystywał hojność matki natury i czarował otoczenie. Tak, tylko w ten sposób umiałam sobie wytłumaczyć, że dałam się namówić na tę nieszczęsną randkę.

Randkę, która NIE BYŁA randką!

Wściekła na samą siebie parskałam wkurzona i jednocześnie próbowałam zrobić cokolwiek z włosami – upiąć, zaczesać, zakręcić. Wypadałoby dobrze wyglądać w tak światowym miejscu jak rzymska opera, o ciuchach nie wspominając. A tak… przywiozłam z sobą jedynie małą czarną, która i tak odrobinę zbyt mocno opinała moje ciało. Zwłaszcza tyłek. Oczywiście dwa dni to szmat czasu i powinnam zdążyć ogarnąć coś lepszego, zwłaszcza że w Rzymie na każdym kroku można natknąć się na sklep z kieckami, ale najwyraźniej mój demonicznie seksowny szef Luca postawił sobie za punkt honoru odpowiednio „wynagrodzić” mnie za znalezienie jego syna.

Dostałam tyle nadgodzin, że w drodze powrotnej z pracy mogłam co najwyżej pooglądać sobie sklepowe wystawy. Tak wygląda wdzięczność wedle słownika Luki Massiniego. Listę wypieków, które musiałam przygotować na dany dzień, podawał mi Alessio na porannej odprawie. Sam nie krył zdziwienia, że jest tego więcej niż normalnie. Zarówno on, jak i ja doszliśmy do cichego porozumienia, że najlepiej będzie nie dyskutować, tylko pokazać Massiniemu, na co mnie stać. A rzeczony światowej sławy główny pâtissier, perła w koronie naszego lokalu, zaszczycił nas swoją obecnością w sobotę, dwie godziny po tym, jak miałam skończyć pracę, a nadal wypełniałam cannoli kremem pistacjowym. I już sama nie wiedziałam, kto wygląda na bardziej wściekłego – ja czy Luca.

Nie musiałam podnosić głowy, by wiedzieć, że na mnie patrzy. Dosłownie czułam na sobie jego spojrzenie. To, jak pełznie po moich palcach, napiętych ramionach, odkrytym karku… a także w dole pleców, bo przecież pochylałam się nad ladą, gdy szczodrze obsypywałam cannoli cukrem pudrem. Byłam pewna, że Luca Massini gapi się na mój tyłek. Powinnam być zła, bo te rejony ciała w ogóle nie powinny interesować mojego szefa… Zasadniczo ŻADNE rejony nie powinny go interesować! No dobrze. Kłamałam. Cholernie mi się to podobało, a także fakt, że dwa razy przyłapałam go na gorącym uczynku. Za pierwszym speszył się i pospiesznie odwrócił do Alessia, z którym coś omawiał, a za drugim… Za drugim już tego nie zrobił.

Spoglądał wprost na mnie. Prosto w oczy. Tak intensywnie, jakby pragnął dotknąć mojej duszy… Albo zrobić inne, niezbyt etyczne rzeczy, których szef nie powinien zrobić swojej pracownicy. Jednak, do diabła, pragnęłam tego! Czułam suchość w ustach, a moje głośno bijące serce zagłuszało myśli. Byłam niemal pewna, że przestałam oddychać, co gorsza – pracować, ale za nic nie chciałam odwrócić wzroku pierwsza – przerwać tego pobudzającego, namiętnego kontaktu, tej jedynej w swoim rodzaju pieszczoty, która powoli rozpalała we mnie ogień. Jednak w pewnej chwili usta Luki drgnęły i pojawił się na nich pewny siebie, pyszałkowaty uśmieszek.

Wiedział… Cholera, wiedział, jak na mnie działa, i mimo to bawił się moimi uczuciami!

I tak, nie byłabym sobą, gdybym OSOBIŚCIE nie zaniosła mu ostatniej partii, by ocenił moją pracę. Niech wie, że potrafię zapanować nad reakcjami ciała. Byłam cholerną perfekcjonistką.

Uważnie obejrzał moje cannoli, wziął pod lupę dosłownie każdą sztukę, a nawet… zmierzył je i zważył! I kiedy wszystko mieściło się w normie, a nawet rozłożenie orzeszków okazało się nienaganne, przytaknął z ociąganiem.

– Jeszcze jedno, Izabello – powiedział, nim odeszłam, by posprzątać swoje stanowisko. Mentalnie witałam się już z prysznicem i główkowałam, czy uda mi się jednocześnie wykonać makijaż i wysuszyć włosy. Może dlatego początkowo nie przywiązywałam wagi do słów szefa, co było gigantycznym błędem. – Tylko nie zakochuj się w moim bracie. Nie jest dla ciebie odpowiedni.

– Tak? – prychnęłam. – A znasz kogoś lepszego?

O. Kurwa.

Nie… Nie!!! Nie powiedziałam tego!

Ale wystarczył rzut oka na Massiniego i już wiedziałam, że wcale nie rzuciłam tego w myślach.

– Znaczy… Ma się rozumieć! Alessio? Tak, już idę! – zawołałam i natychmiast ruszyłam w stronę zastępcy głównego pâtissiera, który wyglądał, jakby nagle zaczął się mnie bać.

Za plecami usłyszałam coś, co brzmiało bardzo podobnie do „masz mnie”, ale… przecież musiałam się przesłyszeć. Język polski w Marconi? Jedynie wśród turystów, a i tak była niewielka szansa, że cokolwiek dotarłoby z sali na kuchnię. Wariowałam od tych nadgodzin, słowo daję!

I właśnie w ten sposób skończyłam w łazience w swoim mieszkaniu, próbując zrobić z udręczonej porażkami dziewczyny coś, co chociaż minimalnie przypominałoby pełną życia młodą kobietę. Z marnym skutkiem.

O osiemnastej, trzy godziny przed umówionym spektaklem, zeszłam do lobby, gdzie czekał na mnie Nicola z bukietem białych róż. Przysięgam, było ich tak dużo, że ledwo mieściły mi się w ramionach.

– Och, dziękuję… Są przepiękne, ale nie trzeba było – wyznałam zakłopotana, tym bardziej że nie miałam żadnego na tyle dużego wazonu, który pomieściłby taki bukiet… No, chyba że wiadro.

– Zasługujesz na to, co najlepsze, Bella. Piękne kwiaty dla pięknej kobiety.

Nicola był prawdziwym dżentelmenem, ale też czarusiem. Czyli typowym Włochem.

Z pomocą przyszedł mi burkliwy portier, który obiecał zająć się różami do mojego powrotu. Warto dodać, że w tym konkretnym momencie wcale nie wydawał się aż tak burkliwy, raczej wylewny, gdy mógł pomóc swojemu pracodawcy (tak, niedawno się dowiedziałam, że nie tylko przydzielone mi mieszkanie pracownicze należało do Massinich, ale też cała zabytkowa kamienica), a za swoją pomoc otrzymał ukradkiem sowity napiwek. Obstawiałam, że do mojego powrotu rozłoży czerwony dywan, a później osobiście eskortuje mnie do drzwi.

– Wyglądasz oszałamiająco, Bello – skomplementował Nicola niskim szeptem, gdy prowadził mnie do samochodu. Była to cholera czarna limuzyna. Oczywiście, jak już szpanować i uwodzić, to na całego.

Ukradkowo łypnęłam na mężczyznę, a później tym samym krytycznym spojrzeniem powiodłam po sobie. Nico prezentował się oszałamiająco w czarnym trzyczęściowym garniturze, podczas gdy ja miałam na sobie niedopasowaną sukienkę. Dodać do tego limuzynę i kwiaty… Ech, co tu dużo mówić, pasowałam jak kwiatek do kożucha.

– Szefie…

– Mówi mi Nico.

W ostatniej chwili powstrzymałam się od wywrócenia oczami. Otworzył dla mnie drzwi i gdy już wsiedliśmy do samochodu, powiedziałam stanowczo:

– Nico, dziękuję ci za kwiaty, a także za ten komplement, ale to stara sukienka. Tak stara, że ledwo dopięłam zamek – mruknęłam, czując, że z zażenowania płoną mi policzki.

– Co nie zmienia faktu, że wyglądasz w niej oszałamiająco. I uwierz mi, cholernie kobieco.

– Czułabym się lepiej, gdybym miała czas kupić coś bardziej odpowiedniego. W końcu idziemy do opery – westchnęłam, a wtedy Nico zmarszczył brwi.

– Jak to nie miałaś czasu? Myślałem, że pracujesz na dzienną zmianę.

– W tym tygodniu tak.

– Nadgodziny? – spytał i momentalnie spoważniał. – Jesteś stażystką. Nadgodziny w ogóle nie powinny cię dotyczyć. Nie dzień w dzień. Przynajmniej taka jest polityka naszej firmy.

– No popatrz – rzuciłam żartobliwym tonem. – A Luca o tym wie?

Nico zastukał niecierpliwe palcami o kolano, po czym wypiął się z pasów, by wyszeptać kilka słów do kierowcy. Nie dosłyszałam, o co chodziło, jednak kiedy z powrotem opadł na siedzenie, samochód zawrócił.

Kurczę… czyżbym powiedziała słowo za dużo?

– O co chodzi? Nicola?

– Mamy jeszcze sporo czasu do rozpoczęcia spektaklu – odparł i widząc, że odrobinę się zaniepokoiłam, mrugnął do mnie tajemniczo. – Zabieram cię na przejażdżkę.

Cóż… w zasadzie wspomniał coś o nocnym zwiedzaniu miasta, więc pewnie o to chodziło. Kilka minut później wjechaliśmy do dzielnicy, którą bardzo dobrze kojarzyłam. Znajdowaliśmy się na Via dei Condotti. Jednej z najbogatszych ulic świata.

Wysiedliśmy z limuzyny i zrobiłam kilka kroków.

– Schody Hiszpańskie – westchnęłam w podziwie. Teraz były romantycznie podświetlone na fioletowo i różowo. – Tak, są piękne o każdej porze dnia. Ale wiesz, mijam je codziennie w drodze do pracy – dodałam żartobliwie i obejrzałam się na Nicolę, jednak ten nadal stał przy samochodzie.

– Nie po to tu jesteśmy – powiedział, wyciągając dłoń z kieszeni spodni, po czym podał ją mnie. – Chodź.

Czyli jednak odwiedzimy jakieś ciche, nieznane turystom miejsce, które zresztą mogliśmy znaleźć na każdym kroku. Oczami wyobraźni widziałam, jak zbaczamy z głównej ulicy, mijamy pełne blichtru wystawy domów mody, zostawiamy za sobą wszechobecny gwar i dosłownie zanurzamy się w cichych zaułkach Rzymu. Dlatego też ostro zahamowałam, widząc, gdzie ciągnie mnie Nico.

Dior. Staliśmy przed sklepem Diora.

– Ty… Nico. Ty chyba żartujesz.

– Jestem śmiertelnie poważny, Bella.

Już chciałam powiedzieć, że cofam swoje słowa i moja sukienka to szczyt marzeń, jednak nagle w przeszklonych drzwiach pojawił się ochroniarz i szarmanckim gestem zaprosił nas do środka.

O tak światowych markach wiedziałam jedno – są koszmarnie drogie i dlatego zdecydowanie nie dla mnie. Samo wnętrze ociekało luksusem. Na marmurowej podłodze dostrzegłam mozaiki wzorowane na tych, które znałam z muzeów z wystaw o starożytnym Rzymie. Ciepłe oświetlenie podbijało złoty blask dodatków i wydobywało piękno z torebek, butów oraz ubrań, a te były tak wyeksponowane, jakby same stanowiły obiekty muzealne. Drewniane wykończenia, kryształowe żyrandole, stonowana muzyka fortepianu sącząca się z głośników… To wszystko wydawało się tak piękne, że aż nierealne.

– Nico – wyszeptałam speszona do mężczyzny. – To naprawdę piękne miejsce, ale chodźmy już stąd.

Nie krył zaskoczenia.

– Bella – zaczął, jakby upominał niesforne dziecko. – Przecież mówiłaś, że chciałaś kupić sukienkę.

– Ale nie tu – uściśliłam dobitnie. – Nie stać mnie.

Zamrugał zaskoczony moimi słowami, po czym… roześmiał się, szczerze ubawiony, jakbym właśnie opowiedziała całkiem niezły dowcip. Tyle że mi absolutnie nie było do śmiechu.

– Chyba nie myślisz, że pozwolę ci zapłacić? Za kogo mnie masz? – Mrugnął, a ja (jak to ja) cała się najeżyłam. Splotłam ramiona i spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek.

– Chyba nie sądzisz, że się na to zgodzę. Za kogo mnie masz?

Znów dostrzegłam w oczach mężczyzny ten tajemniczy błysk.

– Nieźle – wymruczał z uznaniem i ułamek sekundy później złapał mnie za dłoń i uniósł ją do swoich ust. – Ale, Bella, dzisiejszego wieczoru pragnąłbym ze wszystkich sił, byś poczuła się tak wyjątkowo, jak na to zasługujesz.

Ucałował ją. Cholera. Nicola, on… Pocałował moją dłoń!

To wytrąciło mnie z równowagi jak nic innego. I wcale nie chodziło o to, że nie pamiętałam, kiedy ostatni raz ktoś był wobec mnie tak czarujący i szarmancki, lecz o fakt, który uświadomiłam sobie niemal natychmiast – nie poczułam nic romantycznego. W samym sercu Rzymu, w jednym z najdroższych butików świata, przystojny Włoch całował mnie w rękę, a ja nie czułam dosłownie NIC. Żadnych wybuchów gorąca czy nerwowego podrygiwania serca. Odczucia na poziomie cannoli. Nie to, co z Lucą.

Cholera… Naprawdę było ze mną coś nie tak.

– Okej. Ale potrącisz mi to z pensji. W ratach – dodałam, pospiesznie zabierając dłoń.

Nicola nie krył zadowolenia i wtedy jak na pstryknięcie palcami zjawiła się osobista asystentka. Wybrała dla mnie kilka kreacji, a później rozpoczął się niekończący się maraton przymierzania zjawiskowych sukni. Słowem… przeżycie nie do opisania.

Przez tę godzinę czułam się jak prawdziwa księżniczka. Podano nam szampana i w ogóle atmosfera zrobiła się bardzo przyjemna – jakbym wybrała się na zwykłe zakupy z przyjacielem. Jedynym problemem było to, że za cenę ciuchów, które przymierzałam, mogłabym ułożyć sobie życie od nowa… a przynajmniej otworzyć własną cukiernię w Polsce. Nie kłamię ani nie fantazjuję, bo później Nico zaciągnął mnie do innych sklepów, gdzie dobrał mi dodatki, jak buty, torebkę czy (o zgrozo) biżuterię. A na koniec zabrał do salonu piękności, gdzie cały sztab ludzi zajął się każdym centymetrem mojego ciała.

Po wszystkim stanęłam przed lustrem i ledwo potrafiłam rozpoznać prawdziwą Bellę. Nie miałam na sobie dżinsów i zwykłej bluzki, a moje włosy nie były zebrane w niedbały kok. Stałam się… piękna. Może brak mi skromności, ale właśnie to słowo przychodziło mi na myśl, kiedy patrzyłam na swoje odbicie. Długa ciemnozielona suknia idealnie podkreślała moje kształty i spływała luźną kaskadą aż do ziemi. Mimo że za diabła nie potrafiłam chodzić w szpilkach, stylistka w sklepie Jimmy Choo dobrała mi złote sandałki, w których o dziwo czułam się dobrze i stawiałam kroki nadzwyczaj pewnie. Włosy zostały splecione na karku w romantyczny kok, a wieczorowy makijaż podkreślił migdałowy kształt moich oczu. Złote kolczyki o prostym splocie eksponowały linię szyi oraz ramion i były do kompletu z bransoletką, którą zapięłam na lewej ręce.

Obróciłam się jeszcze raz czy dwa… No dobra, wiele, wiele razy, ale naprawdę – zabijcie mnie – nigdy w życiu nie czułam się tak pięknie.

Stylistka, która w głównej mierze była odpowiedzialna za mój ostateczny look, co chwila wzdychała rozmarzona.

Szkoda, że Luca nie może mnie teraz zobaczyć – pomyślałam i natychmiast mentalnie uderzyłam się w czoło.

Skąd, do diabła, przyszło mi to do głowy! Po maratonie, który zafundował mi w ostatnich dniach, w ogóle na to nie zasłużył!

– I oto ona! – Głos Nicoli sprowadził mnie z powrotem na ziemię. Zauważyłam mężczyznę w lustrzanym odbiciu i okręciłam się w miejscu, a długa suknia zatańczyła wokół moich nóg. Nico, zbliżając się, nie potrafił oderwać ode mnie oczu. – Bella, wyglądasz oszałamiająco.

Tym razem pokornie przyjęłam komplement, bo naprawdę czułam się piękna i wyjątkowa. Jak można się domyślić, nie byłam fanką luksusowych ciuchów, nie podążałam ślepo za modą, jednak teraz uznałam, że to naprawdę miła odmiana. Raz na jakiś czas nie zaszkodzi zaszaleć.

Gdy szliśmy w stronę limuzyny, Nico jak prawdziwy dżentelmen trzymał mnie pod ramię. I w sumie dobrze się stało, bo kilka razy zachwiałam się na nierównym bruku. Może te sandałki nie były aż tak wygodne, jak wcześniej mi się wydawało. Obcas to obcas. Nie przepadałam za nimi.

– Zdaje mi się, że nie lubisz się z butami na wysokim obcasie – wymamrotał ukradkiem mój towarzysz. Wystarczył rzut oka, by odgadnąć, że ze wszystkich sił próbuje opanować śmiech.

– Och, błagam, tylko nie mów nikomu! – zawołałam z udawanym przerażeniem. – To tajemnica.

– Będę milczał jak grób.

Ponownie wsiedliśmy do limuzyny i tym razem pojechaliśmy prosto do opery.

– Będę z tobą szczera. To nie mój styl. Ale to wspaniała odmiana i bardzo ci za nią dziękuję. Czuję się trochę jak Kopciuszek.

– Cieszy mnie to. A róże? Podobały ci się?

– Są przepiękne.

Nico spojrzał na mnie pobłażliwie. Cholera. Czyżby mnie przejrzał?

– Ach tak? A jakie kwiaty wolisz? – spytał, a wtedy westchnęłam pokonana.

– Polne maki, bzy i konwalie.

– Gdy tak o nich mówisz, aż czuję ich woń. Więc… – kontynuował, a sposób, w jaki na mnie spoglądał, podpowiedział mi, że dopiero teraz przechodzi do sedna rozmowy – …przyjechałaś na staż do Marconi. Co cię skłoniło do aplikowania do cukierni tak daleko od domu?

To mnie zaskoczyło. W zasadzie spodziewałam się wszystkiego, ale nie pytania rodem z rozmowy kwalifikacyjnej. Jednak szybko przegnałam te myśli, bo co z tego, że pracowałam dla Nicoli, skoro w zasadzie po raz pierwszy spotkaliśmy się zaledwie kilka dni wcześniej. No może nie do końca, bo pamiętałam, że widzieliśmy się przypadkiem podczas mojego pierwszego dnia stażu, gdy rozmawiałam z Alessiem, ale nie można tego liczyć.

– Warto podkreślić, że jesteście światowej sławy cukiernią – odpowiedziałam swobodnie, z uśmiechem. – Marką, gigantycznym holdingiem, który cały czas się rozwija. To chyba marzenie każdego cukiernika, móc przez chwilę pracować pod waszym szyldem.

– Miło mi to słyszeć, Bello. A jak oceniasz pracę z głównym pâtissierem?

No dobra, i jak to rozegrać? Nico był moim szefem. Luca był moim szefem. Obaj byli braćmi. Balansowałam na bardzo cienkiej linie pomiędzy przyjacielską relacją a zachowaniem należytego szacunku dla pracodawcy.

– Jest… intensywnie – wydukałam naprędce.

– Intensywnie? – powtórzył i roześmiał się bezceremonialnie. – Znam mojego brata od prawie trzydziestu lat i „intensywnie” to najbardziej łagodne ze wszystkich słów, jakich bym użył.

– Doprawdy? Tylko jak sam zauważyłeś, jesteście braćmi, a ja stażystką. Nie wypada mi mówić źle o własnym mistrzu.

– Przysięgam, będę milczał jak grób – mruknął ubawiony. – Jak w przypadku twojego braku koordynacji.

Nie ma takiej opcji! Nie dam się podpuścić. Zamknę sobie usta, a klucz wrzucę do Tybru! Za nic w świecie nie powiem, że Luca jest…

– Jest chamem. Gburem. Nie potrafi rozmawiać z ludźmi i dlatego empatii nie ma za grosz. Więc w sumie to dobrze, że pracuje nocami, bo przynajmniej nie zmusza nas do znoszenia swoich humorów. I naprawdę przykro mi to mówić, ale twój brat to arogancki dupek.

Zerknęłam na Nicolę i… zdecydowanie za późno złapałam się za swoje niewyparzone usta. Co mnie, co cholery, podkusiło?!

– I pewnie wszyscy, którzy go znają, potwierdzą twoje słowa – powiedział, a ja z najwyższym zdziwieniem zrozumiałam, że nie ma mi za złe szczerości. – Ale wiesz, to dobrze. Poznałaś go od tej gorszej strony i teraz nadszedł czas, by dostrzegła tę dobrą.

Spojrzałam na niego pytająco, bo nie rozumiałam, do czego zmierza.

– Pomijając incydent sprzed kilku dni, Luca to odpowiedzialny, troskliwy ojciec. I masz rację, jest tak samo arogancki i wredny, jak wielki jest jego talent. A wybujałe ego to już domena mężczyzn z rodu Massinich. Jednak musisz wiedzieć, że stawia rodzinę na pierwszym miejscu. To nigdy się nie zmieni. To on założył Marconi i mimo że mam wyłącznie podręcznikową wiedzę w temacie cukiernictwa, wciągnął mnie do biznesu. Nasza cukiernia przy fontannie di Trevi była pierwszą, którą udało mi się wypromować, a za nią poszły kolejne. Tu, w Mediolanie, we Florencji i Wenecji oraz na Sycylii. Dopiero wtedy pomyśleliśmy o ekspansji na zagraniczne rynki. Nie udałoby się to gdyby nie niezrównany talent mojego brata. Jego autorskie przepisy, dbałość o szczegóły, kunszt. Zwykłe cannoli zostaje podane jak najsmaczniejszy na całym świecie deser. Luca otrzymał wiele propozycji zatrudnienia na dworach królewskich, na przykład w Wielkiej Brytanii czy Tajlandii, a także od prezydentów czy miliarderów, jednak zawsze odmawiał. A to dlatego, że rodzina była i jest dla niego priorytetem.

– Dobrze opiekuje się synem? Wiem, to nie moja sprawa, ale… Marco mówił, że dla niego najważniejsze są trzy osoby. Ty, Nana i tata.

Nico spojrzał na swoje dłonie i uśmiechnął się ciepło.

– Luca nie zawsze pracował na nocnej zmianie, zmieniło się to, kiedy na świat przyszedł Marco. Chce spędzić z nim każdą chwilę i kocha go najmocniej na świecie.

– To dobrze słyszeć. To bystry dzieciak, jest bardzo wyrozumiały dla Luki. Jestem pewna, że wcale nie chciał go zranić swoją ucieczką, tylko… Tylko po prostu tęskni za mamą.

Mężczyzna zmarszczył brwi, po czym poruszył się nerwowo. Najwidoczniej temat matki Marco był tabu.

– Nie chcę i nie będę usprawiedliwiać zachowania mojego brata. Sam nie do końca rozumiem niektórych z jego dziwactw, ale dawniej był inny. Był lepszym człowiekiem.

– Ma to związek z mamą Marco? – wypaliłam i natychmiast pożałowałam swoich słów.

W tym momencie przypomniałam sobie, co Luca powiedział mi podczas pierwszego spotkania – gdy wzięłam go za włamywacza i mordercę.

Nienawidził, gdy ktoś wtrącał się w jego prywatne sprawy.

– Bystra jesteś – odparł Nico, a w jego ciemnych oczach dostrzegłam coś na kształt smutku. – I dlatego jedyne, co mogę ci powiedzieć, to… Nie mnie o tym mówić. To przeszłość mojego brata.

Teraz już zupełnie nic nie rozumiałam.

– Więc? Po co to wszystko? – spytałam, zanim zdołałam ugryźć się w język. – O co mnie prosisz, Nico?

Spojrzał na mnie z powagą.

– Proszę, abyś nie skreślała mojego brata. On… zasługuje na szczęście jak nikt inny.

– Zaraz… Nie skreślała? – powtórzyłam skołowana. – Ale my… Znaczy między nami nic nie ma. Absolutnie nic!

– Och, doprawdy? – dodał złośliwym tonem. – Bo ja zauważyłem potężną dawkę chemii.

– A mówił ci ktoś, żebyś zbadał sobie wzrok?

– Chociaż może ci się to teraz wydawać nierealne, to najwyraźniej nie jesteś mu obojętna. Kiedy poinformowałem go o naszym spotkaniu, był wobec ciebie bardzo zaborczy, a to już niebywałe osiągnięcie, zwłaszcza dla kogoś takiego jak Luca.

Sama nie wiem, co się stało. W ułamku sekundy całe moje ciało stanęło w ogniu tak potężnym, że nieświadomie zaczęłam wachlować się dłońmi, próbując ostudzić rozgrzane policzki.

– Co? Ale… Jak to? Luca miałby być o mnie zazdrosny? – jąkałam się skołowana, po czym zauważyłam, co wyprawiają moje ręce. Wciąż poprawiałam włosy i w ogóle wierciłam się jak jakaś rozmarzona, zauroczona pensjonarka. Natychmiast zaczerpnęłam powietrza, próbując przywołać się do porządku. – Wybacz, Nicola, ale coś sobie uroiłeś, a ja nie mam zamiaru brać udziału w tej twojej gierce…

– To żadna gra, Bello – wszedł mi w słowo. Byłam zaskoczona jego poważnym tonem, jak i wyrazem twarzy, który jasno mówił „wcale nie żartuję”. – Jestem uważnym obserwatorem i szybko kalkuluję, ale nie bawię się uczuciami ludzi, a zwłaszcza brata. Przez to jestem w stanie dostrzec więcej niż inni. Zwłaszcza sami zainteresowani. Więc? Jak jest? Czujesz coś do Luki?

Cholera… Dobry był. Zanim się obejrzałam, przyparł mnie do niewidzialnego muru.

– No dobra. Powiedzmy, że Luca mi się podoba. Ale zanimbym się z nim umówiła, musiałbyś zakleić mu usta taśmą klejącą. Albo mnie.

Sądziłam, że moje słowa ostudzą zapał Nicoli, ale… bardzo się pomyliłam.

– Kochana Bello, najwidoczniej nie wiesz, jak takie uszczypliwości działają na nas, Włochów! – zawołał, puszczając mi swawolne oczko. – Jest takie przysłowie: kto się czubi, ten się lubi. Prawda?

– Prawda – przyznałam oszołomiona faktem, że zna polskie przysłowie.

– Mam propozycję. Po spektaklu zabiorę cię do zaprzyjaźnionej restauracji, a później na spacer. W dalszą część planu wprowadzę cię później. Jesteśmy.

Zaskoczona rozejrzałam się wokoło. Faktycznie, limuzyna zatrzymała się przy gmachu opery na Piazza Beniamino Gigli. Nico jako pierwszy wysiadł z samochodu, obszedł go i otworzył dla mnie drzwi. Podając mi rękę, powiedział:

– Zapraszam, mój Kopciuszku. Twój bal dopiero się zaczyna.

*

Następnego dnia zaczynałam pracę tuż przed południem. Była to tak zwana międzyzmiana, gdyż w przeciwieństwie do innych cukierni Marconi gościło wielu turystów i przez to pozostawało otwarte do późnych godzin wieczornych. Tym gorzej dla mnie. Do tego czasu któreś z rodzeństwa Bennini zauważy mój post na Instagramie. I niezależnie od tego, czy będzie to Sabrina, czy Santo, wszyscy pracownicy zaraz będą wiedzieć, jak spędziłam wczorajszy wieczór.

Właśnie z tego względu moja międzyzmiana była dziś dla mnie prawdziwym przekleństwem.

Jakim cudem dałam się namówić na te zdjęcia?! I co w ogóle mnie podkusiło, by oddać Nicoli mój telefon?! Teraz wszyscy zaczną podejrzewać, że jestem w jakimś dziwnym związku z jednym z szefów – albo, co gorsza, częścią jakiejś historii z trójkątem romantycznym w tle!

Czy panikowałam? To chyba oczywiste! Chciałam jedynie zaliczyć staż w najlepszej cukierni na świecie, a nie zostać uwikłana w miłosne gierki!

Co do jednego miałam pewność – wczorajszy wieczór przypieczętował moje dalsze losy w Marconi. W ten lub inny sposób.

Jeszcze żywiłam małą, mikroskopijną wręcz nadzieję, że uda mi wślizgnąć niepostrzeżenie, ale jak na złość to był ten jeden wyjątkowy, zdarzający się raz na milion moment, gdy nie było ruchu i Sabrina oraz Santo stali za ladą. Mówiłam już, jak gigantyczne mam szczęście? Gdyby istniała szansa wejścia od zaplecza… Jednak klucze posiadał jedynie Alessio, który przyjmował tam dostawy. Pogodzona z losem, z nisko zwieszoną głową pchnęłam drzwi i pozwoliłam, by rozpętało się piekło.

Dosłownie, bo rodzeństwo natychmiast mnie zauważyło.

– Dziewczyno! Dziewczyno!

– To. Jest. Hoooot!

– Byłaś na randce i nic nie mówiłaś?

– Na początku myślałem, że wyrwał cię jeden z tych Norwegów, ale później…

– Później zobaczyliśmy TO! – wcięła się Sabrina i podsunęła mi pod nos swój telefon.

„Dziękuję za cudowny wieczór, Bella” – od NicoMassini. No tak, w końcu Nicola był autorem tych fotek i sam mnie namawiał, żebym wrzuciła je na Instagram. Miała to być pamiątka z magicznej nocy w Rzymie, a także… sposób na dowiedzenie się, czy mój szef reaguje na mnie tak jak ja na niego. W sensie Luca, a nie Nicola.

Westchnęłam i w końcu na nich spojrzałam. To, że byli podnieceni do czerwoności, można uznać za niedopowiedzenie roku. No cóż, kto by się spodziewał, że ich koleżanka z pracy wrzuci na Instagram zdjęcie w zjawiskowej sukni, gdy stoi na romantycznie oświetlonym balkonie restauracji, a za plecami ma najpiękniejszy z możliwych widoków na Rzym nocą. No i że jej randką-nie-randką będzie jeden z szefów.

Ja – nigdy.

– Więc widzieliście? – rzuciłam głupio, a Sabrina zaśmiała się w głos.

– Z tego, co udało mi się przetłumaczyć, to nie tylko my to widzieliśmy, ale twoi bliscy również. O zobacz, jakaś Natalia pisze, że oczekuje od ciebie pełnej relacji, bo to zakrawa na pogwałcenie przepisów przyjaźni.

– Natalia? – powtórzyłam zdezorientowana, czym prędzej wzięłam od niego telefon i weszłam w post. – O kurczę!

– Ha ha, to się nazywa spam!

– Lawina serduszek. No i ten komentarz od Nicoli… – powiedział Santo.

– Ale czego tu zazdrościć? – odparłam, wachlując niewinnie rzęsami. – Zwykły komentarz od szefa.

– Komentarz dotyczący waszej randki.

– To nie była randka! To tylko… – urwałam, widząc, jak rodzeństwo przygląda mi się w napięciu. – To tylko przyjacielskie wyjście. Nic więcej.

Santo zachwiał się, jakbym co najmniej uderzyła go w twarz.

– Moja Bello, czy ty właśnie starasz się wywyższyć?

– Ha ha, robi to i jest w tym niezła – odparła Sabrina i mrugnęła do mnie porozumiewawczo.

– Spędzasz ze mną za dużo czasu. I sam nie wiem, czy mam być z tego dumny, czy raczej… Eee, Bello? Co ty wyrabiasz?

No właśnie. Co ja najlepszego wyprawiałam?

Dałam takiego nura za kontuar, że równie dobrze mogłaby być to scena z jakiegoś filmu akcji. Ale tylko jedna osoba potrafiła wprawić mnie w taki popłoch. Ktoś, kogo nigdy w życiu nie spodziewałam się zobaczyć o tej porze.

– Co? Czy ja widzę Lucę? – sapnął zaskoczony Santo.

– Faktycznie! Ale co on tu robi o tej godzinie?

Czy cały wszechświat zmówił się, by obarczyć mnie najgorszym w życiu pechem?

– Zasadniczo to jego cukiernia, ale… Bardziej zastanawia mnie, czemu Bella się przed nim chowa – powiedziała podejrzliwie Sabrina, a ja natychmiast się spociłam w wielu niekomfortowych miejscach.

– Ostatnim razem, jak przyłapał mnie tu za ladą, zebrałam ochrzan życia – odparłam i oczywiście było to częściowe kłamstwo. Wcale nie chodziło o to, że Luca zobaczy mnie w sklepie, ale że zobaczy mnie w ogóle.

A tego wolałam uniknąć i odwlec w czasie wątpliwą przyjemność stanięcia z nim twarzą w twarz. Może Nico palił się, żeby przetestować uczucia brata, ale ja w żadnym razie nie chciałam z nim pogrywać.

– Słyszałam o tym. – Sabrina wyglądała na zmartwioną. Najwyraźniej połknęła haczyk. Było mi głupio jak diabli, ale zdecydowałam, że okłamanie rodzeństwa to na tę chwilę najlepsze wyjście. – Leć, leć, najwyżej trochę go zagadamy.

– Okej, dzięki!

Migiem, o ile tak można powiedzieć, skoro nadal byłam w kuckach, pognałam na zaplecze i przebrałam się w uniform. Później przekradłam się do swojego stanowiska. Pozostali cukiernicy wcale nie wyglądali na zaskoczonych moim niecodziennym zachowaniem. Wystarczyło, że rzucili okiem na wnętrze lokalu i już wiedzieli, w czym rzecz. Pojawienie się głównego pâtissiera nie było częstym zjawiskiem, ale jeśli już do niego dochodziło, to właśnie w ten sposób pozostali pracownicy ukrywali się przed sądnym wzrokiem szefa. Cóż rzec, Luca Massini nie był tak wyrozumiały jak Alessio.

Jak gdyby nigdy wyprostowałam się i zaczęłam porządkować stanowisko do przygotowania cantuccini. I oczywiście, że moje zdradzieckie oczy co rusz zerkały w stronę Luki, który nadal rozmawiał z Sabriną i Santem.

Jego osobowość przyciągała mnie jak magnes, a moje ciało dosłownie stawało w ogniu. Niecierpliwiłam się. Pragnęłam, by mnie przyłapał na tym nerwowym zerkaniu, a jednocześnie chciałam tego uniknąć. Po słowach Nicoli miałam mętlik w głowie. Z jednej strony nie mogłam uwierzyć, że wzbudziłam zainteresowanie Luki, bo najpierw musiałabym się przebić przez naprawdę gruby pancerz gburowatości, jednak… co, jeśli naprawdę na niego działałam? A on na mnie? W tej chwili jeszcze byłam w stanie opanować emocje i porywy serca, czy też ciała, ale co, jeśli kiedyś dam się im ponieść i… Cholera, byłam pewna, że usta Luki smakują jak grzech. Tak łatwo mogłam sobie wyobrazić, jak całuje mnie z pasją, jak rozbudza namiętność, jak… Jak zaciska je wściekle, wbijając we mnie zimne spojrzenie.

To natychmiast mnie otrzeźwiło i brutalnie sprowadziło na ziemię wprost z różowych obłoczków. Obiekt moich fantazji właśnie patrzył na mnie, jakby chciał mi dać bolesną nauczkę.

No wiedziałam!

ROZDZIAŁ 11

LUCA

Wciąż miałem przed oczami tamte zdjęcia z jej Instagrama. Roześmiana, radosna, taka piękna. Musiałem to przyznać sam przed sobą – była prześliczna. Delikatna, ale jednocześnie bardzo kobieca. Widać, że w towarzystwie Nicoli bawiła się wspaniale. Poczułem ukłucie w okolicach serca. Dlaczego nie mogłem być bardziej… przystępny? Otwarty…

Aurora zabiła we mnie całą radość życia, a przecież już wyleczyłem się z uczucia do matki Marco. Nastąpiło to zaraz po tym, jak nas zostawiła. Zresztą… czy to naprawdę była jakaś wielka miłość? Raczej fascynacja. Z jej strony na początku też, ale nie aż tak duża, aby wyparła chęć robienia kariery, pragnienie sławy i blichtru. To wszystko, co przeżyłem i wciąż przeżywałem z synem, sprawiło, że zamknąłem się na świat i ludzi, a w szczególności na kobiety. Nicola stanowił moje przeciwieństwo – zabawny, wesoły, miał poczucie humoru i z łatwością nawiązywał kontakty. I na pewno nawiązał kontakt z Izabellą. Dlaczego tak bardzo mnie to irytowało? Kochałem brata, a ona była mi zupełnie obojętna.

Tak, tak właśnie to wyglądało.

Kolejne kilka dni minęło mi jak w transie. Jedynie patrzyłem na Izabellę i wiedziałem, że dostrzega mój wzrok i bardzo się denerwuje. I bardzo dobrze!

Dzisiaj jechaliśmy do szkoły Marco. W oddziale przedszkolnym organizowano przedstawienie świąteczne dla rodziców i dziadków dzieci z ostatniej grupy. Marco także występował. Śpiewał kolędę, którą ćwiczyła z nim Nana. Babcia miała świetny głos, mój syn również. Pojechałem z nim i rodzicami, bo Nana trochę słabo się czuła. Życzyła prawnukowi powodzenia i kazała nagrać występ na komórkę. Nico wysłał mi wiadomość, że też się pojawi. Był naprawdę świetnym wujkiem dla małego.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, Marco od razu poszedł ze swoją wychowawczynią i innymi dziećmi za scenę, gdzie mieli się przygotować do występu. Wraz z rodzicami usiadłem w pierwszym rzędzie. W tym czasie dostałem SMS-a od brata – poprosił o zajęcie dwóch miejsc. Zdziwiłem się, ale przekazałem to mamie. Także wydawała się zaskoczona, bo przedstawienie bratanka to chyba kiepskie miejsce na randkę. Nagle uderzyła mnie pewna myśl, ale zanim zdołałem ją sobie w ogóle uświadomić, na salę gimnastyczną wszedł Nicola, a obok niego szła… Izabella. Serce zabiło mi dziko i jednocześnie ogarnęła mnie złość. To, co działo się między nimi, stało się już na tyle poważne, że przyprowadził ją na rodzinne wydarzenie?

– Dzień dobry, mamo, tato. – Przywitał matkę pocałunkiem w policzek, z ojcem wymienił uścisk dłoni. Do mnie także wyciągnął rękę, więc ją ująłem.

– Dzień dobry. Miło mi państwa poznać. – Izabella z nieśmiałym uśmiechem patrzyła na wszystkich, tylko nie na mnie. Ja za to piorunowałem ją wzrokiem.

– To Bella, moja koleżanka.

– Koleżanka? – Mama spojrzała na nią z uśmiechem, a ja zastanawiałem się, co ta blondynka ma w sobie takiego, że we wszystkich od razu wzbudza sympatię. We mnie nie wzbudzała. Tylko…

– Tak, w sumie to koleżanka Luki. – Nicola spojrzał na mnie ze złośliwym uśmiechem. Rzuciłem mu ostrzegawcze spojrzenie.

– Raczej pracownica. To nasza nowa stażystka – burknąłem.

– Dlaczego nie mówiłeś, że to taka przemiła i śliczna dziewczyna. Skąd jesteś, moje dziecko?

– Z Polski, mieszkam we Wrocławiu.

– Och, z Polski! Wspaniale, my także… – zaczęła mama, ale przerwałem jej, łapiąc Izabellę za rękę.

– Pozwól na chwilę, ważna sprawa służbowa. – Pociągnąłem dziewczynę za sobą. Zaskoczona wymamrotała przeprosiny do moich zdumionych rodziców. Nico patrzył na to wszystko z rozbawieniem. Utwierdziłem się w przekonaniu, że mój młodszy brat nadal jest tak samo upierdliwy jak prawie trzydzieści lat temu.

Kiedy znaleźliśmy się w korytarzu, jedyne, co widziałem, to przepiękne błękitne oczy wpatrzone we mnie. Dostrzegłem w nich nieme pytania i odrobinę strachu… który bardzo szybko zaczął przeradzać się w irytację. Ta zmiana podziałała na mnie bardzo dziwnie. Teraz już myślałem jedynie o tym, aby wziąć w ramiona tę wkurzającą dziewczynę i dotknąć ustami jej…

– W czym jest znowu problem? – Izabella prychnęła jak rozjuszona kotka i przewróciła oczami. Musiałem przełknąć ślinę i zacisnąć z całej siły dłonie w pięści, aby zapanować nad odruchem i niemożebną chęcią objęcia jej.

– Nie wiem, w co grasz z moim bratem, ale nasza rodzina… ja i Marco, wiele przeżyliśmy. Wolałbym, aby żadna kobieta znowu nas nie zraniła.

– Dlaczego sądzisz, że ma to związek z tobą? Twój brat, zdaje się, jest dorosły?

Teraz to ja byłem wkurzony. I nie wiedzieć czemu też urażony.

– Chronię rodzinę. Dla nas, Włochów, rodzina to świętość.

– Wyobraź sobie, że dla nas, Polaków, też! – odparła, jej oczy ciskały gromy. – Nic nie rozumiesz, jesteś ślepy jak kret! – dodała po polsku, a ja zmarszczyłem brwi. Rzuciła mi zaskakujące spojrzenie, ale szybko przybrałem neutralny wyraz twarzy, bo nie chciałem, aby się zorientowała, że rozumiem, co do mnie mówi.

– To impreza dla rodzin – dodałem, świadom, jak słaby, beznadziejny i kurewsko obraźliwy jest to argument.

Na jej ślicznej twarzy wykwitł rumieniec. A w oczach pojawił się bezbrzeżny żal. Poczułem się jak ostatni kutas.

Chciałem coś powiedzieć, coś w stylu „to już jak przyszłaś, to zostań”, ale w tym momencie w korytarzu pojawili się mój brat i syn. Pierwszy rzucił mi ostrzegawcze spojrzenie, na twarzy drugiego wykwitł szeroki uśmiech. Marco ruszył w naszym kierunku i pochyliłem się, chcąc go przytulić, ale ominął mnie, jakbym był przezroczysty, i przywarł do Izabelli.

– Bella! Przyszłaś! Fajnie, że wujek pozwolił mi do ciebie zadzwonić i zaprosić na moje przestawienie!

– Musiałam przyjść i posłuchać, jak śpiewasz, Marco. – Przytuliła go i mały wyglądał na bardzo zadowolonego.

W tym momencie poczułem się gorzej niż jak ostatni kutas. Poczułem się jak skończony idiota.

Nico podszedł do nas, spojrzał na mnie znacząco tymi swoimi czarnymi gałami i powiedział:

– Tak właśnie było. Marco sam zadzwonił do Belli i zaprosił ją na dzisiejsze przedstawienie. Zaprzyjaźnili się podczas ostatniej małej… wycieczki. Marco uznał, że to impreza dla rodziny, ale i przyjaciół. Prawda, Luca?

Pokiwałem głową i spojrzałem na Bellę. Rozmawiała z moim synem, śmiała się i w ogóle nie zwracała na mnie uwagi.

– Prawda – burknąłem pod nosem i głęboko westchnąłem, myśląc jednocześnie, że po raz kolejny zachowałem się jak gnojek w stosunku do tej dziewczyny, która przecież była… przemiła. I przepiękna.

Izabella i Marco poszli w stronę sali, a ja z bratem ruszyliśmy za nimi. Starałem się nie patrzeć na zgrabne nogi stażystki, na jej długie, jasne, gęste włosy i ponętne biodra. Była bardzo kobieca, wcale się nie dziwiłem, że Nico się nią zainteresował. Może da mu dużo szczęścia, może sprawi, że jego niespokojna dusza nieco się uspokoi i w rezultacie brat przestanie co tydzień wozić się z inną dziewczyną.

– Mam nadzieję, że dobrze wam będzie razem – powiedziałem, kiedy Izabella i mój syn zniknęli nam z oczu, bo zaprowadziła go aż za kulisy.

Nicola parsknął i pokręcił głową.

– Taki jesteś mądry, a taki ślepy – rzucił wyraźnie rozbawiony. Nie zdążyłem zapytać, co ma na myśli i dlaczego po raz kolejny zostałem wyzwany od ślepców, bo w tym momencie Izabella pojawiła się koło nas i usiadła obok mojego brata. Dostrzegłem jeszcze, że matka wygląda na bardzo zadowoloną, jednak w tym momencie zgasły światła i rozległa się muzyka. Mali śpiewacy zaczęli wychodzić na scenę.

Dzieci na początku były nieco nerwowe, ale po pierwszej kolędzie napięcie już opadło i przedstawienie toczyło się bez żadnych pomyłek. Kiedy Marco zaśpiewał swoją, z trudem panowałem nad wzruszeniem. Miał naprawdę świetny głos. Nie należałem do zwariowanych rodziców zachwycających się potomkiem nawet zupełnie pozbawionym słuchu. Pojąłem, że mój syn jest po prostu utalentowany.

Zebrał wielkie owacje i widziałem szczęście i dumę w jego oczach. Poczułem ogrom radości, a jednocześnie niesamowitą złość na matkę tego wspaniałego chłopca, która przedłożyła karierę nad takie właśnie momenty z życia dziecka.

Szybko otrząsnąłem się z negatywnych emocji, bo teraz nie była na nie pora. Zauważyłem, że ojciec wyciera ukradkiem oczy, mama otwarcie płacze, a brat klaszcze jak na koncercie rockowym, wydaje z siebie okrzyki i gwiżdże na palcach. I wówczas spojrzałem na Izabellę. Także klaskała z zapałem, śmiała się i machała do Marco, a on energicznie jej odmachiwał. Po chwili zerknęła na mnie i uśmiechnęła się nieco nieśmiało, a wówczas również posłałem jej coś na kształt uśmiechu.

Brat pochylił się do mnie.

– Nie uśmiechaj się lepiej, wyglądasz jak psychopata.

Nie zwróciłem uwagi na tę uszczypliwość. Teraz, w tym momencie… czułem się naprawdę cholernie szczęśliwy.

Kiedy synek w końcu zszedł ze sceny, od razu mocno go uściskałem.

– Byłeś rewelacyjny!

– Dzięki, tato. Udusisz mnie!

Zaśmiałem się i postawiłem go na podłodze, ale chyba tylko po to, aby zaraz znalazł się w objęciach babci i dziadka. W tym czasie Nico i Izabella podeszli do mnie.

– Zrobiłem rezerwację u Karoliny. Zabierzemy staruszków na dobre jedzenie.

Karolina Madera była właścicielką świetnej restauracji na Zatybrzu. Kiedyś przez pół roku próbowałem coś z nią zbudować, ale ostatecznie nie wyszło. Rozstaliśmy się w zgodzie. Z tego, co mówił Nico, teraz Karolina miała chłopaka i było to na poważnie. Wtedy od rozstania z Aurorą minął ledwo rok i nie umiałem oderwać się od tego, co przeżyłem, wciąż tkwiłem głową w tamtym związku. A teraz upłynęło ponad pięć lat. Nie licząc przypadkowych spotkań z kobietami, wciąż byłem sam. Lecz w tym momencie zrozumiałem, że to już koniec, że muszę coś zrobić ze swoim życiem. Tylko dlaczego taka myśl dopadła mnie właśnie w chwili, gdy patrzyłem w niebieskie oczy blondynki, z którą od samego początku miałem na pieńku? Nie zamierzałem teraz tego roztrząsać.

– Okej, zatem pojedziemy do Karoliny.

– Ja dziękuję za zaproszenie. – Izabella zwróciła się do Nicoli i spojrzała szybko na mnie. – Luca… znaczy pan Massini ma rację, to przyjęcie rodzinne…

– Zaprosił cię Marco – wtrąciłem sucho, chociaż starałem się nie brzmieć jak dupek. – Dzisiaj to on jest najważniejszy, więc wybierzesz się z nami.

Nico przewrócił oczami, a ja zmarszczyłem brwi.

– Poza tym… mów mi Luca, w końcu pracujemy razem. – I tak wiele razy wyzywałaś mnie po polsku, dodałem w myśli i się uśmiechnąłem. Znaczy próbowałem. – No i mój brat byłby rozczarowany, gdybyś…

– Dobra, dobra, jedziemy! – Nicola przerwał moje nieudane dukanie, a Izabella zamrugała zdezorientowana, ale nie skomentowała tej idiotycznej przemowy.

W tym momencie podeszli do nas rodzice i Marco. Wkrótce razem znaleźliśmy się na parkingu. Mały uparł się, że pojedzie z moim bratem i Izabellą, więc zabrałem mamę oraz tatę i ruszyliśmy na Zatybrze.

Zaparkowaliśmy i piechotą ruszyliśmy w stronę Piazza di San Calisto, gdzie mieściła się CaroRome[3], czyli restauracja Karoliny.

Izabella cały czas szła z Markiem i Nicolą. Rozmawiali, śmiali się i wyglądali na wyluzowanych oraz szczęśliwych. Mama zerknęła na mnie z boku i powiedziała cicho:

– Wspaniała ta Bella, prawda?

Westchnąłem ciężko.

– Tak, jest miła.

– Jest między wami dziwne napięcie.

– Mamo, proszę cię… – westchnąłem.

– Mama chce powiedzieć, że Bella cały czas na ciebie zerka – wtrącił się ojciec.

– Nie dam rady – mruknąłem, ledwo panując nad chęcią złapania się za głowę.

– Synku… – Wiedziałem, że gdy mama tak zaczyna, nic dobrego mnie nie czeka. – Minęło pięć lat, a my przez ten czas czekaliśmy, aż się otrząśniesz i zrozumiesz, że to była jedna wielka pomyłka. Przyniosła cud w postaci Marco, ale nic więcej. Jesteś jeszcze młody, musisz żyć, a nie chować się w tej swojej skorupie.

– Boże, mamo, teraz nie czas na takie dyskusje – burknąłem.

– Nigdy nie jest czas. Wiem jedno: przy tej dziewczynie – wskazała idących przed nami Izabellę, mojego brata i syna – oczy błyszczą ci się tak jak nigdy do tej pory.

– Proszę cię…

– Przemyśl to, kochanie. Życie jest zbyt krótkie. Pamiętaj o tym.

Nic już nie odpowiedziałem, bo wchodziliśmy właśnie do restauracji. Po chwili zjawiła się Karolina, by nas przywitać. Nadal wyglądała pięknie. Miała naturalnie rude włosy i zielone oczy. Była wysoka, smukła i bardzo elegancka, wręcz niezwykle efektowna. Kiedy spojrzałem na nią i na Izabellę, zrozumiałem, dlaczego nam nie wyszło. Po pierwsze, zbyt mocno przypominała moją eks. A po drugie… moje serce wykonywało dzikie koziołki, kiedy mój wzrok spoczywał na drobnej blondynce. No nic, musiałem to w końcu przyznać. Wszystko, co do tej pory wydarzyło się pomiędzy mną a Izabellą, było spowodowane jednym: moim strachem przed zaangażowaniem się na sto procent. W momencie gdy spotkałem kogoś, kto naprawdę na poważnie mnie zainteresował, zacząłem zachowywać się irracjonalnie.

Po powitaniu Karolina ujęła mnie pod ramię i poprowadziła wraz z resztą gości do zarezerwowanego stolika.

– Dawno się nie widzieliśmy, Luca. Wciąż grzesznie przystojny.

– To samo mogę powiedzieć o tobie. – Uśmiechnąłem się.

– Widzę, że twój brat znalazł damę serca. Czy to tylko chwilowa podrywka?

Karolina znała Nicolę i wiedziała, jak wygląda jego życie osobiste. I doskonale znała też mnie. Jednak jej pytanie nieco mnie zirytowało.

– A jak u ciebie? Słyszałem, że masz zamiar się zaręczyć? – odbiłem szybko piłeczkę.

Zmarszczyła brwi i potrząsnęła głową.

– To już nieaktualne. Ja i Rio mieliśmy… różne oczekiwania. Niestety całkiem inne.

– Rozumiem, przykro mi – rzuciłem beznamiętnie, bo tak naprawdę wcale nie było mi przykro. Uznałem to za zupełnie obojętne.

– Ale mi nie. Za to bardzo się cieszę, że znowu cię zobaczyłam. – Jej dłoń mocniej zacisnęła się na moim ramieniu. – Muszę przyznać, że tęskniłam za naszymi gorącymi rzymskimi nocami, Luka – wyszeptała mi do ucha, a potem złożyła na nim ciepły pocałunek.

Odsunąłem się gwałtownie. Tego zupełnie się nie spodziewałem i też w żadnym stopniu nie potrzebowałem. Szczególnie teraz, gdy poczułem na sobie wzrok niebieskookiej blondynki.

Zajęliśmy miejsca przy stole – ja obok mamy i Marco, tato po drugiej stronie wraz z Izabellą, a Nicolas z boku. Taki układ sprawił, że miałem Izabellę naprzeciwko i w tej konfiguracji nie mogłem unikać jej spojrzenia. A dosyć często na mnie zerkała. A może tylko mi się wydawało, może po prostu była uprzejma i podtrzymywała konwersację?

Po chwili na stół wjechały przystawki, czyli aromatyczne focaccie z pastą z wątróbki i bazylią, bruschetta z posiekanymi pomidorami, prosciutto, sery, talerze oliwek i wyśmienite carpaccio. Do tego białe wino i woda oczywiście. W Rzymie brano ją prosto z kranu, ponieważ mieliśmy doskonałą kranówkę, a w całym mieście znajdowało się mnóstwo punktów, w których mieszkańcy i turyści mogli czerpać życiodajny napój prosto do butelek.

Kiedy już zaspokoiliśmy pierwszy głód, w oczekiwaniu na danie główne mama spojrzała na Izabellę i już wiedziałem, że zacznie się inwigilacja.

– Jak ci się, kochanie, pracuje z naszym Luką? Pewnie nie jest zbytnio miłym szefem? – spytała, zajadając oliwki, i uśmiechnęła się do siedzącej naprzeciwko mnie dziewczyny.

Naprawdę… dzięki, mamo.

– Wręcz przeciwnie. – Izabella upiła łyk białego wina i spojrzała na moją rodzicielkę. – Jest świetnym, sprawiedliwym i wymagającym szefem. Czyli posiada wszystkie te cechy, które cenię. Poza tym umie nad sobą panować, nie wpada łatwo w złość i nie wydaje błędnych osądów.

Niestety w tym momencie piłem wodę i zachłysnąłem się tak, że niemalże zafundowałem prysznic siedzącej naprzeciwko mnie kobiecie.

– Luca, nic ci nie jest? – Nico walnął mnie w plecy tak mocno, że prawie zapadłem w bezdech. – Też bym się dławił, całe szczęście nic nie jadłem. – Z wielkim trudem tamował gromki wybuch śmiechu. Posłałem mu mordercze spojrzenie, to znaczy zapewne takie by było, gdybym nie wyglądał jak po spotkaniu z gazem pieprzowym. Wytarłem załzawione oczy i popatrzyłem na Izabellę.

A ona…

Uśmiechała się.

Cholernie złośliwie.

I wówczas zdałem sobie sprawę, że… niesamowicie mi się podoba. I pociąga mnie jej… całokształt.

Kiedy po tym w sumie udanym obiedzie wychodziliśmy z restauracji, miałem wielką ochotę sam odwieźć Izabellę, bo w sumie mieszkaliśmy blisko siebie, ale musiałem odstawić rodziców. Zresztą wyglądałoby to co najmniej dziwnie. Jeszcze podeszła do nas Karolina z pytaniem, czy wszystko było okej i czy smakowało. No oczywiście nie mogło być inaczej.

W pewnym momencie zbliżyła się do mnie, ujęła moje ramię i powiedziała na tyle głośno, że chyba wszyscy słyszeli:

– Desery też mam dobre, dzwoń w każdej chwili.

Nicola uśmiechnął się pod nosem, moja matka coś wymamrotała, niekoniecznie miłego, a ojciec udał, że nie słyszy. Marco już stał na zewnątrz, na szczęście, a Izabella… No cóż. Wściekły błysk w jej niebieskich oczach niewątpliwie wprawił mnie w doskonały humor.

Tym razem już nie byłem ślepy. I na szczęście zobaczyłem to, co powinienem ujrzeć.

Tak więc musiałem obmyślić plan, który pozwoli mi zbliżyć się do tej szalonej, złośliwej i pięknej dziewczyny, którą przeznaczenie ewidentnie postawiło na mojej drodze.

W domu, kiedy Marco w końcu padł zmęczony, usiadłem przed laptopem i wszedłem na ten cały Instagram. Od razu zacząłem przeglądać zdjęcia Izabelli, jeszcze te z Polski. Na jednym z nich była z ładną brunetką o pełnych kształtach, z oznaczenia wynikało, że to Natalia, chyba jej przyjaciółka. Siedziały nad rzeką w jej mieście i unosiły dwa pełne kielichy z aperolem. Podpis brzmiał dla mnie nieco niejasno: „Na pohybel kłamliwym f…om. Italio, przybywam!”.

Z kontekstu wywnioskowałem, że było to skierowane raczej do przedstawicieli rodzaju męskiego. Panna Izabella lubiła w mało przyjazny sposób wyrażać się o facetach. Być może któryś gnojek ją zranił. Poczułem nieodpartą chęć dowiedzenia się czegoś więcej o jej przeszłości.

W tym momencie zawibrowała moja komórka.

Sięgnąłem po aparat i odczytałem SMS-a z nieznanego numeru:

Dobry był deser u pani Karoliny? Moje cannoli zwaliłyby cię z nóg.

Telefon prawie wypadł mi z ręki. Otworzyłem plik chmury naszej cukierni i wszedłem w dane osobowe pracowników. Podświadomie wiedziałem, czyj to numer, ale musiałem się upewnić. Nie myliłem się. Oparłem się o skórzany zagłówek fotela i uśmiechnąłem szeroko.

A więc to tak.

Wziąłem komórkę i dopisałem niegrzecznej… Izabelli.

Nie mogę się doczekać. Obiecuję, że zjem wszystko do ostatniego okruszka.

[3] Nie ma takiej restauracji na Zatybrzu, ale za to jest mnóstwo innych, równie wspaniałych (przyp. aut.).

ROZDZIAŁ 12

IZABELLA

Kiedy otrzymałam wiadomość zwrotną od Luki, dobrze, że akurat nic nie piłam, bo niechybnie wszystko byłoby zalane. Nie spodziewałam się, że mi odpisze. Sama nie wiem, co we mnie wstąpiło i dlaczego właściwie ośmieliłam się wysłać do niego SMS-a. Numer jego komórki dostałam od Nicoli (czy raczej sam mi go wpisał do książki telefonicznej), ale zdziwiłam się, że odpowiedział. I to jeszcze w takim tonie. Hm. Okej. Możemy zagrać w tę grę, w sumie nie mam nic do stracenia.

Poza tym chyba nigdy w życiu nie czułam się tak… żywa. Nieustannie przypominałam sobie wydarzenia z ostatniego tygodnia. I złapałam się na tym, że podczas naszego pobytu w restauracji tej całej Karoliny, kiedy patrzyła na Lukę w sposób świadczący o tym, że marzy, aby stać się jego ulubionym deserem, naszła mnie ochota, by wcisnąć jej twarz w stojącą na stole tartę cytrynową. Było to trochę słabe i głupie z mojej strony, bo przecież nie miałam do niego żadnych praw i nic nas nie łączyło, nic oprócz zależności zawodowej. Poza tym był niesympatycznym facetem, który mnie irytował. Ale jednocześnie, co chyba można uznać za najgorsze, niesamowicie też pociągał. Jak nikt nigdy w życiu. Taka była prawda i nie zamierzałam się jej wypierać. Dlatego siedząc przy oknie mojego małego mieszkanka, patrząc na oświetlone na różowo Schody Hiszpańskie i mając świadomość, że Luca jest gdzieś po drugiej stronie tego okazałego placu, wzięłam telefon do ręki i wysłałam mu kolejną wiadomość.

Nie wyglądasz na łakomczucha. Chociaż może się mylę.

Nie czekałam zbyt długo, ale kiedy do moich uszu dotarł dźwięk przychodzącego SMS-a, prawie wywichnęłam sobie kciuk, odblokowując ekran.

Luca odpisał:

Jeśli chodzi o słodkości, to jestem bardzo łakomy. Ale tylko te z najwyższej półki.

– Ale z ciebie snobisko, pięknisiu – mruknęłam pod nosem i ochoczo przystąpiłam do odbijania piłeczki.

Nie wiem, czy na moją półkę sięgniesz, panie wybredny.

Zanim zdołałam odłożyć komórkę, ta już wibrowała w moich dłoniach. Wyobraziłam sobie, jak Luca siedzi z telefonem i z uśmiechem odpisuje na moje wiadomości. Chociaż nie, on i uśmiech? Coś tam próbował się kiedyś uśmiechnąć, ale nie wyglądało to zachęcająco. Jednak wolałam go poważnego, z tymi niepasującymi do włoskiej urody niebieskimi oczami, wpatrującego się we mnie z zagadkowym wyrazem twarzy. Od samego jego wzroku robiło mi się gorąco w różnych miejscach i to było niesamowicie pociągające.

Nie wahając się ani chwili, zajrzałam do kolejnej wiadomości od Marudnego Lucka, jak go zapisałam w iphonie.

Mam metr osiemdziesiąt siedem i całkiem sprawne dłonie. Sięgnę wszędzie, jeśli będę chciał.

O cholera!

No proszę, pan sztywniak umiał we flirt i to bardziej, niż mogłam przypuszczać. Poczułam, że parują mi policzki i zrobiło mi się jeszcze bardziej gorąco. No, no, nieźle, naprawdę. Okej, spokojnie…

Położyłam nieco drżące dłonie na udach i wzięłam głęboki wdech.

Czy naprawdę byłam gotowa w to iść?

Już raz mocno się sparzyłam. Luka wydawał się nieco nieprzewidywalny, no i w sumie niewiele o nim wiedziałam, mimo iż poznałam jego syna i prawie całą rodzinę. Jednocześnie coś kazało mi uwierzyć, że należy do szczerych facetów, bo jego obcesowość nie byłaby tak bardzo… obcesowa, gdyby posiadł umiejętność kłamania lub czarowania oraz mówienia ludziom tego, co chcą usłyszeć. O, nie, nie! Luca Massini mówił ludziom to, co chciał powiedzieć, nie przejmując się konsekwencjami. W sumie nie było to takie złe, chociaż niejednokrotnie można to uznać za wkurzające, zwłaszcza jeśli się stoi po tej drugiej barykady. Dlatego stwierdziłam, że może i Luca jest irytujący (w równym stopniu co przystojny), ale na pewno też prawdziwy. A to jest warte wszystkiego, bo już raz spotkałam kłamliwego, zdradliwego kutafona, więc nie zamierzałam wchodzić ponownie do tej samej rzeki.

Szczerząc się w idiotycznie szerokim uśmiechu, ponownie sięgnęłam po telefon i napisałam:

Duże dłonie? Podobno gdy mężczyzna ma duże dłonie, to także…

I zanim zdołałam samą siebie powstrzymać, nacisnęłam wyślij.

Odpowiedź nie nadchodziła, chociaż wyświetliła się na ekranie jako odczytana. Moje serce biło nadzwyczaj szybko, a po chwili zaczęłam odczuwać strach. I złość na siebie, że nie potrafiłam odczytać do końca sygnałów, że przekroczyłam pewną granicę, że zachowałam się jak idiotka. I kiedy zrozpaczona zamierzałam schować nieszczęsną komórkę do szuflady, jak gdyby to miało w czymkolwiek pomóc, dźwięk przychodzącej wiadomości wybrzmiał tak głośno, jakbym miała nastawioną głośność na full. Czując, jak dziko dudni moje serce, otworzyłam SMS-a od tego obezwładniającego i… cholernie niegrzecznego faceta. Napisał tak:

Duże mam wszystko, a najbardziej ochotę na twoje… cannoli. Izabello

Mój uśmiech nie mógłby być szerszy.

Kiedy kładłam się spać, po raz setny czytałam tę naszą korespondencję. Nie odpisałam już na ostatnią wiadomość, uznając, że mogłoby to pójść… w zbyt niepokojącym kierunku i na pewno za szybko. Kiedy zasypiałam, otrzymałam jeszcze jedną, krótką. Gdy tylko rzuciłam na nią okiem, wiedziałam, że to będzie wspaniała noc. Luca przysłał im to:

Słodkich snów, mia cara[4].

Kolejny dzień przyniósł małe rozczarowanie, bo nie spotkałam mojego szefa, ale za to wieczorem ponownie otrzymałam od niego życzenia spokojnej nocy. Następny wieczór skończył się tak samo, kolejne też. Kiedy kładłam się spać, z niecierpliwością wyczekiwałam mojego „dobranockowego” SMS-a. Za to przed weekendem otrzymałam coś innego. Mianowicie zdjęcie ciasteczek cantuccini, czyli tradycyjnych włoskich wypieków z migdałami, które są zbyt twarde do jedzenia na sucho, dlatego moczy się je w kawie lub mleku. I dopisek:

Te ciasteczka idealnie do ciebie pasują, Izabello.

Uśmiechnęłam się i od razu odpisałam:

Jestem taka nie do ugryzienia?

Odpowiedź przyszła niemalże natychmiast:

Owszem, jesteś trudna do odczytania. A co do gryzienia… muszę się skupić na pracy, a teraz będzie to trudne.

Moje policzki przypominały rozgrzany piec w cukierni Marconi. Zagryzając wargę, odpisałam błyskawicznie:

Nie było moją intencją cię rozpraszać, szef. To ty zacząłeś mówić o twardych orzechach.

Przez chwilę widziałam migające kropki na komunikatorze. Po chwili pojawiła się treść:

Jeśli chodzi o twardość… tak, to też twoja wina, Izabello.

O kurwa…

Całe moje ciało pulsowało.

W życiu, nawet podczas nocy z moim byłym zdradliwym, beznadziejnym narzeczonym, nie czułam się tak jak w tym momencie.

Wiedziałam, że muszę to zakończyć teraz, bo inaczej wybiegnę z mieszkania, pomknę w stronę di Trevi, wparuję do cukierni, w której zapewne samotnie pracował Luca i…

Proszę namoczyć w mleku, będzie prościej – odpisałam i uśmiechnęłam się sama do siebie. Jednocześnie wachlowałam serwetką rozpalone policzki.

Odpowiedź przyszła po chwili:

Potrafisz mnie rozpalić i rozbawić. Jestem stracony. Dobranoc, Izabello. Zobaczymy się jutro, pracujemy razem.

– O cholera jasna! – krzyknęłam, czując kolejną falę gorąca przebiegającą przez moje ciało. No to ładnie, ale się władowałam!

Zupełnie nie wiedziałam, jak spojrzę Luce Massiniemu w oczy.

Następnego dnia wchodziłam do pracy z dziko bijącym sercem. Sabrina stała za ladą, a Santo podawał kawę rozchichotanym turystkom z Czech. Oboje pomachali do mnie, a Sabrina zrobiła krzywą minę, wskazując na pracownię. Wiedziałam, że Luca tam jest. Wnioskując z gestu koleżanki, nie był w humorze.

– No tak, jakby to było coś dziwnego – mruknęłam do siebie, wzięłam głęboki wdech i wkroczyłam do środka.

Albo do jaskini smoka.

Luca miał na sobie czarne dżinsy, równie czarny T-shirt, wokół pasa zawiązany błękitny fartuch z logo Marconi, a na kruczoczarnych, lekko kręconych włosach sięgających ramion zawinął czarną bandamkę. Wyglądał tak gorąco, a jednocześnie onieśmielająco. Alessio rozmawiał z jakimś mężczyzną, a drugi, młodszy, grzebał w piecu. Luca spojrzał na mnie. Jego wyraz twarzy się nie zmienił, nadal wydawał się wkurzony.

– Co się stało?

– Piec się zepsuł – powiedział szybko Alessio.

– Ktoś nie wymył po ostatnim pieczeniu. Zapchały się wentylatory. – Massini patrzył na mnie ze zmarszczonymi brwiami.

Od razu poczułam się tak, jakby to właśnie mnie oskarżał o to zaniedbanie. Wszyscy wiedzieliśmy, że wiekowy piec cukierni to oczko w głowie szefa i że ostatnio coś się z nim działo. Z piecem, nie z Luką. Chociaż… Do obowiązków ostatniego używającego go piekarza należało wyczyszczenie go, aby był przygotowany do pracy na kolejnej zmianie. Wczoraj Luca nie pracował w nocy, a ostatnią osobą, która używała pieca, był…

– Nie wiem, co się mogło stać. – Alessio powiedział to głośno, patrząc na mnie błagalnie. Wzięłam głęboki wdech.

– Wczoraj piekłam rożki z mozzarellą. Może… może doszło do sytuacji, że nie do końca wyczyściłam…

– To jest poważne zaniedbanie. – Luca zmarszczył ciemne brwi i przeszył mnie chłodnym spojrzeniem. W takim anturażu wyglądał jak demon.

– Tak, bardzo przepraszam.

Alessio głośno wypuścił powietrze.

Kiedy już fachowcy od pieca opuścili cukiernię, uprzednio informując Lukę, że i tak prawdopodobnie będzie musiał zakupić nowe urządzenie, Alessio w przelocie uścisnął mi rękę i wyszeptał podziękowanie. Nie wiedziałam, o co chodzi, ale uznałam, że wezmę to na siebie. Lubiłam tego śmiesznego Włocha i nie chciałam, aby miał kłopoty.

Kiedy wyszedł, zajęłam się przygotowywaniem swojego stanowiska pracy, ale po chwili poczułam na sobie uporczywy wzrok Luki.

– Izabello, chcę przetestować twoje wypieki. Przynieś je do biura.

I tyle go widziałam. Cholera. Miałam iść za nim, czy tak? Znaczy… Na pewno wzywał mnie do biura na rozmowę w cztery oczy. Niby chodziło o test, ale sposób, w jaki to powiedział… Cholera. Cholera, cholera, cholera…!

Wytarłam dłonie i czym prędzej pognałam do głównego pâtissiera. Massini stał za biurkiem i przyglądał mi się z zagadkowym wyrazem twarzy. Przełknęłam ślinę, uniosłam głowę i śmiało spojrzałam w przenikliwe niebieskie oczy.

– Proszę. Oto ciastka.

Objął się ramionami, uwydatniając w ten sposób apetyczne bicepsy, i podszedł bliżej. Musiałam zadrzeć głowę, aby nadal utrzymać z nim kontakt wzrokowy.

– O co chodzi? A może będziesz wykorzystywał to, że jestem… – Sama nie wiedziałam, co chciałam powiedzieć. Że jestem stażystką flirtującą z szefem, który śni mi się po nocach, a za dnia udajemy, że się nie znamy?

– Że jesteś kłamczuchą? – dokończył, a jego spojrzenie przeszyło mnie na wskroś.

Po moich plecach przebiegł lodowaty dreszcz.

– S… słucham? – wydukałam.

Przysunął się bliżej, ja zrobiłam krok do tyłu, a gdy poczułam drewniany rant biurka, odetchnęłam gwałtownie. Luca pochylił się nade mną i oparł o blat. W ten sposób uwięził mnie pomiędzy swoimi ramionami.

– Znam dobrze Alessia. Poznał nową dziewczynę i znowu jest zakochany – mówiąc to, przewrócił oczami. – Kiedy hormony biorą go we władanie, zapomina o bożym świecie, a także o tym, co należy do jego obowiązków. Przerabiałem to już dwa razy. Za pierwszym dodał soli do ciasteczek z migdałami, za drugim spalił croissanty. Wybaczam mu, bo jest naprawdę zdolnym cukiernikiem i pracuje u mnie długo. W przeciwnym razie doprowadziłby mnie do bankructwa. Ale chciałbym usłyszeć od ciebie kilka słów wyjaśnienia. Dlaczego wzięłaś jego winę na siebie? – Uniósł znacząco brew, a ja próbowałam poskładać myśli, bo obecność tego mężczyzny, i to tak blisko, jego zapach, te piękne lazurowe oczy, te usta… Ja pierdzielę… To wszystko zaczynało mnie przerażać. Chyba wolałam, kiedy się kłóciliśmy.

– Wolałam, kiedy się kłóciliśmy – wymamrotałam po polsku, a wtedy w jego oczach coś błysnęło. Sprawiał wrażenie, jakby zrozumiał, co powiedziałam, choć to oczywiście niemożliwe. Potrząsnęłam głową i stwierdziłam zgodnie z prawdą: – Lubię go i uważam, że zespół powinien się wspierać.

– Aha… i okłamywać szefa? – Luca oczywiście musiał odbić piłeczkę.

Przewróciłam oczami, a w tym momencie zmarszczył brwi jeszcze mocniej.

– Przewracasz na mnie oczami? – spytał niskim głosem.

– Ale masz z tym jakiś problem? Greya się naoglądałeś? – parsknęłam.

– Czego?

– Niczego, boomerze.

– Chyba mnie obrażasz, Złotko. – Przysunął się jeszcze bardziej. Błękit jego spojrzenia niemalże całkowicie mnie pochłonął. Z ciała Luki biło gorąco, które przenikało też mnie. Zaczęłam szybciej oddychać, a moje piersi prawie dotykały jego torsu.

– Ale nie jesteś pewien? – spytałam śmiało, chociaż w środku cała buzowałam. – I co ma znaczyć to „złotko”?

– Jestem pewien tego, co chcę teraz zrobić – powiedział cicho i przybliżył się jeszcze bardziej. Wciągnęłam powietrze i przymknęłam powieki. On mnie zaraz pocałuje. Zaraz mnie pocałuje… Och, tak bardzo tego chcę! On…

Poczułam, że sięga po coś za moimi plecami, po chwili usłyszałam chrupanie tuż nad uchem.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak Luca zajada ze smakiem chrupiące migdałowe ciasteczka. Kiwa przy tym głową i robi zadowoloną minę.

– O tak, tego mi było trzeba. Doskonałe! – Zrobił ruch w moją stronę, jakby chciał, żebym i ja także ugryzła kawałek.

Rzuciłam mu ponure spojrzenie i wywinęłam się z jego objęć.

– Zarozumiały dupek. Wcale nie zamierzałam cię całować – mruknęłam po polsku, a Luca w tym momencie się zakrztusił i zaczął kaszleć. Odwróciłam się i walnęłam go z całej siły w plecy, co zapewne nie było mu potrzebne. Bo ten dupek się śmiał. Ciekawe z czego?!

– Żyjesz? – spytałam, patrząc na niego krytycznie.

– Owszem. Dopiero teraz – odparł, a ja zupełnie nie wiedziałam, o co mu chodzi.

– Pracujemy dzisiaj razem czy się wygłupiamy? – westchnęłam.

Wyprostował się, wykonał gest zapraszający do stołu i podał mi fartuch.

– Pani przodem. Zrobimy dzisiaj moje ulubione ciasteczka amaretto.

Kiedy Luca zamieniał się w mistrza cukiernictwa, świat jakby od razu zaczynał inaczej funkcjonować. Wszystko grało mu pod rękami niczym wytrawnemu wirtuozowi. Polecenia, które mi wydawał, może były mało czytelne, ale nauczyłam się odgadywać jego intencje i szło mi naprawdę nieźle.

Okazało się, że idealnie się zgrywamy podczas pracy i w pewnym momencie wszystko funkcjonowało jak w świetnie działającej maszynie. Nie rozmawialiśmy, tylko dzieliliśmy się uwagami dotyczącymi wykonanych zadań, a ja się zorientowałam, że w pewnym momencie Luca całkowicie się wycofał, oddając mi pole do popisu. Kiedy ciasteczka w liczbie stu dwudziestu były już w piecu, poszliśmy umyć ręce i twarze, a Luca zawołał, by Santo zrobił nam kawę. Potem zamoczyliśmy twarde jak kamień cantuccini w naparze i po chwili oboje rozkoszowaliśmy się smakiem czekolady i migdałów. Staliśmy w oknie cukierni i patrzyliśmy na fontannę di Trevi, wokół której oczywiście roiło się od turystów.

– Kochasz to miasto? – spytałam, patrząc na skrzącą się wodę.

– Jest kilka miejsc, które kocham. – Spojrzał na mnie z nagłym zainteresowaniem, a potem zerknął na zegarek. – Mamy trzy godziny do zamknięcia. Dzisiaj ja zamykam, więc jeśli masz ochotę, możemy pojechać w jedno z moich ukochanych miejsc.

Nie zastanawiałam się zbyt długo. Odstawiłam filiżankę na stolik i zaczęłam rozwiązywać fartuch.

– Nie traćmy czasu!

A wtedy Luca roześmiał się w głos.

W głos!

Wyglądał olśniewająco – białe równe zęby, śniada twarz, lekki ciemny zarost, czarne kręcone włosy i lazurowe oczy. Doprawdy, moje serce trzepotało na równi z motylami w brzuchu. W tym momencie z zaplecza wybiegli Santo i Alessio z przerażonymi minami. Santo dzierżył w dłoni ubijak do piany, a Alessio wielką drewnianą deskę do wyciągania ciast.

– Kogo mordują?

– Bella, jesteś cała?

– Słyszeliśmy coś niesamowicie podejrzanego!

– Szef się śmiał!

Teraz to ja wybuchnęłam śmiechem, a Luca uniósł oczy ku górze i objął się ramionami, zaraz jednak obrzucił swoich pracowników pełnym lekceważenia spojrzeniem.

– Już? Skończyliście? Czy może potrzebujecie jeszcze trochę czasu, na przykład w postaci niepłatnych nadgodzin? – spytał uprzejmie, ale w jego głosie słychać było pobłażliwość.

Santo szybko czmychnął za ladę i zaczął z wielkim zapałem wycierać filiżanki. Alessio z kolei z godnością wycofał się na zaplecze, ale puścił mi oczko tuż przed drzwiami. Uśmiechnęłam się pod nosem.

– Czasami dochodzę do wniosku, że gdzieś popełniłem błąd w zarządzaniu personelem.

– Radzisz sobie doskonale – zapewniłam.

– Powiedzmy, że ci wierzę.

Kiedy wyszliśmy, słońce już powoli chyliło się ku zachodowi. Mimo grudniowego popołudnia w Rzymie było około piętnastu stopni, ale wiedziałam, że kiedy słońce całkowicie zajdzie, od razu zrobi się o wiele chłodniej.

Poszliśmy do samochodu Luki i po chwili już jechaliśmy zatłoczonymi ulicami Wiecznego Miasta.

– Gdzie mnie zabierasz? – spytałam, patrząc na szalony ruch wokół.

– Tam, gdzie moja rodzina ma dom. I gdzie się wychowaliśmy z Nicolą, spędzaliśmy każde wakacje i robiliśmy mnóstwo głupich rzeczy.

– O, zaczynasz ciekawie mówić. Jednak wielki Luca Massini ma jakieś głupotki na koncie.

– Sporo. Nie należeliśmy do zbytnio grzecznych dzieciaków. Mnie na szczęście to przeszło, ale nie mogę powiedzieć tego samego o bracie.

– Nico jest bardzo wesoły. Lubię go.

– No jasne – mruknął Luca pod nosem.

Zaśmiałam się.

– Nie tak jak myślisz.

– Nic nie myślę.

Prychnęłam.

– Kłamać też nie umiesz. Mówię to tylko dlatego, żebyś się nie boczył. Z Nicolą to nie była randka, a przyjacielskie wyjście.

Luca przytaknął z kamienną twarzą, ale uchwyciłam błysk zadowolenia w jego oczach.

– Powiedz mi lepiej, dlaczego wyjechałaś ze swojego kraju.

– To była szansa jedna na milion. – Wzruszyłam ramionami.

– A twoja rodzina? – Luca zgrabnie omijał samochody, wciskając się w luki pomiędzy nimi. Przyprawiało mnie to o lekkie zawroty głowy.

– Mam rodziców, świetną ciotkę, to siostra ojca, i to wszystko. No i szaloną przyjaciółkę, Natalię.

– A życie osobiste?

Zerknęłam na niego rozbawiona. Trzymał jedną rękę na kierownicy, a drugą swobodnie zmieniał biegi. Powoli wyjeżdżaliśmy z Rzymu, kierując się na południe, co wywnioskowałam po drogowskazach na trasie.

– A co to za przesłuchanie?

– Po prostu… poznajemy się.

– Raczej ty mnie – zripostowałam. – Niech ci będzie, nie mam nic do ukrycia. Miałam narzeczonego, który okazał się zdradliwym szkodnikiem. Jego zdrada ułatwiła mi podjęcie decyzji o wyjeździe. To tyle, nic specjalnego.

Przez moment poczułam na sobie uważny wzrok Luki.

– Jeśli cię zdradził, to był słaby.

– Raczej kłamliwy – odparłam szybko.

– Słaby. Bał się ciebie, bo jesteś silna i nieustępliwa. Bardzo dobrze zrobił. Jego strata, twój zysk – dodał cicho. Nie skomentowałam tego, tylko uśmiechnęłam się pod nosem, by ukryć dumę i radość, które mnie przepełniały.

– Poza tym byłam dla niego mało… atrakcyjna – powiedziałam po polsku, a wówczas Luka chyba zazgrzytał zębami. Spojrzałam na niego zaskoczona. Jego szczęka pulsowała, a dłonie zacisnęły się w pięści. – Wszystko okej? – spytałam już po włosku.

– Tak. Okej – stwierdził, jednak jego zachowanie pozostawało dla mnie całkowicie niezrozumiałe.

Kiedy nieco później wjechaliśmy do małego willowego miasteczka, już wiedziałam, dokąd zmierzamy.

– Ostia. – Pokiwałam głową.

– Owszem. – Luca uśmiechnął się lekko. – Lido di Ostia. Zabiorę cię w moje ulubione miejsce.

Zaparkowaliśmy naprzeciwko restauracji serwującej steki, jak głosiła reklama. Minęliśmy Piazza dei Ravennati i weszliśmy na szerokie eleganckie molo.

– A oto Pontile di Ostia. – Luca patrzył na lazurowe morze ze spokojem. – Stare eleganckie molo wybudowane w latach czterdziestych ubiegłego wieku. Gdy dojdziemy do końca, zobaczysz coś fajnego. – Niespodziewanie złapał mnie za rękę i pociągnął, a ja posłusznie ruszyłam za nim, oszołomiona zarówno pięknym widokiem, jak i tym niespodziewanym zachowaniem. Wszystko we mnie szalało, miałam wrażenie, że unoszę się nad ziemią. To było cudowne, nowe i takie… niebezpieczne. Doskonale zdawałam sobie z tego sprawę, ale nie zamierzałam się powstrzymywać. Chciałam tylko iść z tym przystojnym mężczyzną po murowanym molo, wdychać świeże powietrze i czuć na twarzy morską bryzę i ostry podmuch wiatru. Gdy doszliśmy do końca, okazało się, że znajduje się tam okrągły taras wchodzący głęboko w Morze Tyrreńskie. Odnosiło się wrażenie, że jest się niemalże na środku wody.

– Jak tu pięknie – powiedziałam ze szczerym zachwytem.

– Prawda? To moje ulubione miejsce. Nicoli też, a także Marco. Idealne do tego, aby mały chłopiec mógł się czuć jak zdobywca świata.

– Dziękuję, że mnie tu zabrałeś – odparłam, wpatrując się w morską toń i słońce znikające za horyzontem.

– Mama Marco zostawiła nas zaraz po jego urodzeniu. Jest znaną modelką i robi karierę. Pracuje w Mediolanie, Paryżu, Nowym Jorku. Gdy mały miał dwa miesiące, wyjechała na pokaz do Stanów i już więcej jej nie widzieliśmy. Zrzekła się praw, wychowuję więc Marco sam. Oczywiście pomagają mi rodzice, babcia, Nicola.

Jego niespodziewane wyznanie całkowicie mnie zaskoczyło. Poczułam radość, dumę, że postanowił mi się zwierzyć, i złość na tę małostkową kobietę, która przełożyła karierę ponad syna i chwilę z nim spędzone. Nie mogłam tego zrozumieć, szczególnie że Marco był takim wspaniałym chłopcem.

– Nie wiem, co mam powiedzieć, bo nie pojmuję tego po prostu. Ale jesteś dla niego świetnym ojcem, macie wspaniałą rodzinę, więc może dobrze, że tak się stało.

– Wiem. Lepiej, że jest z nami, ludźmi, którzy go kochają i chcą tworzyć dla niego dom. Ale i tak nieustannie czułem złość na Aurorę. Dopiero niedawno odpuściłem, gdy w końcu ułożyłem sobie wszystko w głowie. Bo nie można nikogo do niczego zmuszać. A ona, choć go urodziła, nie chciała być jego matką.

– Jej strata – odparłam, nieświadomie używając słów, którymi Luca wcześniej zwrócił się do mnie.

Zerknął w moim kierunku i spoważniał. Nagle poczułam gorący dreszcz i wzięłam szybki wdech, a morskie powietrze wdarło się do moich płuc. Luca stanął tuż przede mną i delikatnym gestem ogarnął mi kosmyk włosów z policzka.

– Wierzysz w przeznaczenie?

– Pewnie tak. W końcu jesteśmy tutaj, ty i ja. A wszystko zaczęło się pod fontanną di Trevi, kiedy nawet nie wiedzieliśmy, kim jesteśmy, i nie przypuszczaliśmy, że kiedykolwiek się spotkamy.

– Wiesz, że wtedy żałowałem, że nie wziąłem twojego numeru? – Uśmiechnął się kącikiem ust.

– Żałowałam tego samego. Ale nadal się boję.

Pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Wiem. Ja w sumie też. Po tamtym… po tym wszystkim nie umiałem zbudować niczego stałego. Dajmy sobie po prostu…

– Czas? – dokończyłam za niego.

– I szansę. Ale bądź pewna, że cię nie skrzywdzę. Wiem, jak to jest być po tej drugiej stronie, Izabello.

– Dobrze – odpowiedziałam cicho.

– I jeszcze jedno: cholernie mocno na mnie działasz, Złotko. – Pociągnął mnie za pukiel włosów, a w jego oczach dostrzegłam prawdziwy żar, od którego gorąco przetoczyło się przez moje ciało i umiejscowiło w dole brzucha. Jęknęłam cicho, a wtedy Luca przygarnął mnie do siebie mocniej, wsunął jedną dłoń pod moje włosy, lekko muskając kark, a drugą objął mnie w pasie. Czułam ciepło jego ciała, delikatne perfumy i widziałam błysk w jego ślicznych oczach. Był tak blisko i w końcu chciałam poczuć jego usta na swoich. I wtedy powiedział tym swoim cudownym włoskim, który uwielbiałam:

– Sei così bella, Bella[5].

Zadrżałam, a wówczas przytulił mnie jeszcze mocniej i w końcu pocałował. To był wspaniały, namiętny pocałunek, od którego zakręciło mi się w głowie.

I już wiedziałam, że w tym momencie przypieczętowałam swój los. Już nic nie będzie takie jak wcześniej. Luca Massini naznaczył mnie i sprawił, że nie przestanę o nim myśleć.

Potem wróciliśmy do samochodu, a on przez cały ten czas trzymał mnie za rękę. Podczas drogi do Rzymu rozmawialiśmy na luźne tematy i pierwszy raz zobaczyłam w tym oschłym dotąd mężczyźnie faceta z poczuciem humoru, który potrafi być doskonałym towarzyszem i rozmówcą. Moje serce, które i tak całe już było w motylach, teraz biło jeszcze mocniej za każdym razem, gdy Luca zwracał się do mnie albo posyłał mi ten swój krzywy uśmiech.

Gdy dojechaliśmy do celu i doszliśmy do cukierni, naszym oczom ukazał się Nicola. Rozmawiał ze śliczną dziewczyną o pełnych kształtach, długich, ciemnych włosach, brązowych oczach i ślicznych ustach, które teraz rozciągały się w uśmiechu. Luca mruknął:

– Nico znowu czaruje, ale ona nie…

– Natalia?! – krzyknęłam, a wtedy brunetka odwróciła się gwałtownie. – Co ty tutaj robisz?!

[4] Moja droga (z wł.).

[5] Jesteś taka piękna, Bello (z wł.).

ROZDZIAŁ 13

IZABELLA

Na mój widok Natalia pisnęła radośnie i z prędkością światła wpadła mi w ramiona. Jak na taką drobną osóbkę miała sporo siły i gdyby nie stojący za mną Luca pewnie upadłabym na tyłek.

– Teleportowałam się, a jak ci się zdaje? – odparła cała roześmiana.

– Pisałam do ciebie przez cały tydzień, a ty…!

– Och, dużo by opowiadać – ucięła i machnęła niby od niechcenia ręką, ale moje radary natychmiast wyłapały kłamstwo. Spojrzałam podejrzliwie, na co wywróciła oczami i w końcu wydusiła: – Można powiedzieć, że straciłam dostęp do swojego telefonu. Ale nie o tym, nie o tym! Iza! Wyglądasz kwitnąco! – Ucałowała mnie w policzek. – To cukier puder? Przysięgam, kiedyś cię zjem.

– Izabello? Kto to?

Obejrzałam się na Lucę, który teraz wyglądał trochę jak cerber.

– Och, to Natalia, moja przyjaciółka – odpowiedziałam po włosku i zaraz poczułam lekkie szarpnięcie w okolicy łokcia.

– E… – bąknęła dziewczyna, zwracając na mnie swoje ogromne oczy. – Ni w ząb rozumiem po włosku, tak że wybacz. Bondziorno?

Luca podał jej dłoń i wymamrotał ciche powitanie, po czym Natalia ukradkiem zerknęła za siebie. Na… Nicolę?

– Eeee… Ten koleś nie chce przypadkiem naciągnąć mnie na jakieś ubezpieczenie albo założenie konta w ich banku? Cały czas gadał jak najęty i chciał mnie zaciągnąć do cukierni.

Prychnęłam. Cała Natka. Brakowało mi jej humoru.

– Spokojnie, są niegroźni. To Luca Massini, szef cukierni Marconi i mój bezpośredni przełożony. A to Nicola Massini, jego młodszy brat. Zajmuje się papierkową robotą i trzyma pieczę nad zagranicznymi filiami.

– O, kurde, ale wtopa! Jednak dobrze, że nie mówię po włosku.

– Ach, więc to twoja przyjaciółka! – Tuż obok nas rozległ się ociekający magnetyzmem głos i nim się obejrzałam, Nico odepchnął swojego brata i zajął jego miejsce. Ujął dłoń Natalii i szarmancko ucałował. – To wiele tłumaczy. Była zagubiona, a ja zaproponowałem, że jej pomogę.

– Si. Si – odparła nieco skrępowana Natka.

– Poznała już panienka Rzym? Bella jest niezwykle utalentowanym cukiernikiem, ale przez to jest też niezwykle zapracowana. Jeśli panienka zechce, ofiarowuję swoje towarzystwo.

– Eeee… Izka? – Przyjaciółka spojrzała na mnie w poszukiwaniu ratunku. – Czego on chce?

– W zasadzie… sama chciałabym wiedzieć – przyznałam, patrząc znacząco na mężczyznę, dla którego bariera językowa najwyraźniej nie stanowiła żadnego problemu.

Jednak zanim zdążyłam rozeznać się w sytuacji, a przede wszystkim w zamiarach młodszego z braci Massini (bo to, że Nico podbijał do Natki, było ewidentne, natomiast ciekawiło mnie, jakie naprawdę miał zamiary wobec niej), sprawy zapętliły się jeszcze bardziej, gdyż dołączyło do nas rodzeństwo Bennini. Sabrina przywitała się ze mną, natomiast Santo… w całości skupił się na Natalii.

– Dobry wieczór, piękna pani. Czy mogę zaproponować ci filiżankę dobrej czekolady oraz rogalika? A także… swoje towarzystwo?

– Santo – warknął Nico ostrzegawczo.

Wybałuszyłam na niego oczy, jednak ani trochę nie wydawał się zawstydzony z powodu tej nagłej sceny zazdrości. Chyba warto dodać, że dosłownie nie potrafił oderwać od Natalii wzroku. No może odwrócił go tylko na chwilę, by spróbować spopielić nim Santego. Okej, z jednej strony rozumiałam, co się święci. Natka była apetycznie zaokrągloną tu i ówdzie śliczną dziewczyną, do tego z najbardziej roześmianymi oczami, jakie kiedykolwiek widziałam. Nic dziwnego, że przyciągała mężczyzn, a zwłaszcza przystojnych Włochów, jak magnes.

– A to Sabrina i Santo. Również rodzeństwo – przedstawiłam.

– Jejku, nieźle się urządziłaś. Przystojni szefowie, przyjacielska ekipa kelnerów. Gniazdko wijesz czy co?

– Ponosi cię wyobraźnia, Natka.

– Wolę bujać z głową w chmurach, niż stąpać po twardej ziemi. Przekaż, że miło mi ich poznać.

Zrobiłam, jak prosiła, po czym nastąpiła uprzejma wymiana gestów i uśmiechów, a na koniec Santo nagle klasnął w ręce.

– Bella! Mam genialny pomysł!

– Czyżby? – mruknęła z przekąsem Sabrina.

– Jutro wybieramy się do klubu. Znaczy ja, Sabrina i nasi znajomi. Może dołączycie do nas z Natalią?

– Cofam to. To akurat całkiem niezły pomysł! Bella, zgódź się!

– Klub? – powtórzyłam niepewnie, automatycznie zerkając na Lucę. Nie żebym prosiła go o zgodę, bo byłam kobietą niezależną, ale tak jakoś chciałam wiedzieć, co myśli. – Dawno nie wychodziłam na żadną imprezę…

– No widzisz! To idealna okazja. No i okazja do pokazania Natalii Rzymu nocą.

Przekazałam przyjaciółce propozycję rodzeństwa i o dziwo nie miała nic przeciwko, a wręcz przeciwnie – zapaliła się do tego pomysłu. Inaczej niż Luca i Nico, którzy wyglądali raczej na skwaszonych. No cóż, będą musieli to jakoś przełknąć.

Wspólnie z Sabriną i Santem ustaliliśmy miejsce zbiórki przy jednym z budynków uniwersytetu i uzgodniliśmy, że razem pójdziemy do klubu, w którym czekać już będą znajomi rodzeństwa. To była najlepsza opcja, gdyż nie znałam jeszcze tej części Rzymu, a nie chciałam błądzić nocą z Natalią po nieznanych uliczkach.

– Uważaj na siebie w tym klubie – wyszeptał ukradkiem Luca.

Wykorzystał okazję, że Santo próbował zagadać do Natalii po angielsku, a Nicola przedrzeźniał go bezlitośnie. Jakbym widziała dzieci w przedszkolu Marco. Ale to może i lepiej, że nikt nie zwracał uwagi na szefa i praktykantkę, którzy pochylając ku sobie głowy, rozmawiali przyciszonymi głosami. Jedyne, co zdradzało Lucę, to oczy.

Jasnoniebieskie, roziskrzone, przesycone pożądaniem oczy.

No i może jego palce, które nie tak do końca niewinnie sunęły po moich opuszkach.

– W sensie… Nie rozmawiaj z nieznajomymi i nie spuszczaj wzroku z drinka? – odpowiedziałam.

Luca przymknął powieki, a jego nozdrza zadrgały groźnie.

– Nie przeginaj, mała.

– Bo co?

– Bo… – zaczął i niespodziewanie przysunął się tak blisko, że poczułam, jak jego rozgrzane wargi muskają płatek mojego ucha. – Bo następnym razem na naszym cukierniczym blacie nie wyląduje ciasto, ale twój śliczny tyłeczek.

Z całej siły zacisnęłam zęby na dolnej wardze, by w ten sposób powstrzymać lubieżny jęk. O cholera, Luca Massini pociągał mnie coraz bardziej, bardziej i bardziej…

– W takim razie… – wymruczałam, unosząc się na palcach, a potem z premedytacją musnęłam ustami jego szczękę. – Chcę przegiąć. Po całości – dodałam.

Z gardła Luki wydobył się przytłumiony dźwięk, a gdy na mnie spojrzał, jego oczy były drapieżne, nienasycone.

– Prosisz się o kłopoty.

– Powinieneś mnie poznać na tyle dobrze, by wiedzieć, że kłopoty i ja to jedność. Dobranoc, szefie!

Na pożegnanie posłałam mu jeden z najbardziej szerokich uśmiechów, chociaż tak naprawdę to niczego nie pragnęłam bardziej, niż pocałować Lucę tu i teraz, mając w głębokim poważaniu, że prawdopodobnie niechcianymi świadkami tego zaskakującego czynu będą jego brat, moja przyjaciółka i pracownicy Marconi. Lecz powinniśmy zachować pozory… przynajmniej przez jakiś czas. Dlatego w grę nie wchodziło nic poza ukradkowymi pieszczotami dłoni czy czułymi spojrzeniami. I jeśli mam być szczera, brzmiało to niezwykle ekscytująco.

*

Do mojego mieszkania pojechałyśmy taksówką. Wprawdzie Natalia nie miała dużo bagażu, raptem jedną większą walizkę, plecak oraz przewieszoną przez ramię listonoszkę, jednak wiedząc, jak wyboiste są rzymskie chodniki oraz miejski bruk, wolałam postawić na odrobinę komfortu. I poza tym paliłam się, by poznać powód jej nagłego pojawienia się w mieście. Ja także za nią tęskniłam, jednak czułam, że kryło się za tym coś jeszcze.

Przyjaciółce ogromnie spodobało się moje lokum, a raczej dosłownie się w nim zakochała. Mówiła, że wręcz nie może się doczekać, aż zobaczy je za dnia, gdy słońce przedostanie się przez drewniane okiennice, gdy dojrzy grę cieni i drobinek kurzu tańczących w ciepłych promieniach. Odkąd pamiętam, miała artystyczną, marzycielską duszę i łatwo dawała się ponieść wyobraźni.

Zostawiłyśmy jej bagaż w przedpokoju, zrobiłam nam herbatę i podałam słodkości z Marconi. Słowem przygotowałam grunt idealny. Przyjaciółka relaksowała się, przygryzając orzechowe ciasteczka, a ja mogłam w końcu zapytać:

– Natalia? Co się stało?

– Pfff, też mi przyjaciółka. Mogłabyś chociaż odrobinę poudawać, że cieszysz się na mój widok.

– Ależ cieszę się, i to ogromnie, tylko że… Wspomniałaś coś, że nie masz telefonu. Co się stało?

Natka na ułamek sekundy przestała żuć, zupełnie jakby ciasteczko nagle stanęło jej w gardle.

– Nic takiego, nie zawracaj sobie głowy – powiedziała, jednak pozornie beztroski ton był tak sztuczny, że moje zmysły zostały postawione w stan najwyższej gotowości. – Po prostu cholernie się stęskniłam i pomyślałam, że zrobię ci niespodziankę…

– Natka.

Zerknęła na mnie ponuro, jednak dołożyłam wszelkich starań, by moja mina jasno mówiła: mała, nie przeginaj. Cholera, chyba za dużo cech przyjmowałam od Luki.

Natalia ze skwaszoną miną odłożyła ciasteczko na talerzyk i zlizała okruszki z palców.

– No dobra. Ale zastanów się raz jeszcze… Nie chcę psuć nam wieczoru.

Tym razem nie udało mi się utrzymać powagi i wywróciłam oczami.

– Kochanie – zaczęłam i przesiadłam się na sofę, by znaleźć się bliżej przyjaciółki. Ujęłam jej dłonie i mocno ścisnęłam, by nie miała absolutnie żadnych wątpliwości, że mówię poważnie. – Jesteś cholernie dla mnie ważna i jeśli masz kłopoty, to chcę pomóc ci je rozwiązać. Więc nie pleć głupstw, tylko mów, co się dzieje.

Nie chciałam, by płakała. Nie chciałam, by było jej przykro. Ale czułam jej ból skrywany pod maską pozorów i dlatego nie mogłam pozwolić, by przechodziła przez to sama.

– Nic, po prostu… Rodzice się dowiedzieli. No wiesz… o TYM.

Opadła mi szczęka. Poważnie. To znaczy obie doskonale wiedziałyśmy, że nadejdzie kiedyś taki dzień, gdy Natka będzie musiała im powiedzieć, że wcale nie chce przejąć ich firmy holdingowej, że korporacyjny świat nie jest dla niej, że ma artystyczną duszę i jest zdolną fotografką, jednak… Nigdy w życiu nie przypuszczałabym, że nadejdzie tak szybko.

– O kurde.

– No, lepiej bym tego nie ujęła – przyznała. – Chociaż nie. Ciśnie mi się na usta kilka innych, mniej cenzuralnych zwrotów. Jakieś dwa tygodnie temu dostałam zlecenie. Miałam być fotografką na ślubie. Przyjęłam je i jak się później okazało, to było wesele córki znajomego mojego taty. Pochwalił się mu zdjęciami i padło: „A wiesz, że fotografka ma takie samo nazwisko jak ty? Może to twoja rodzina?”. No, nawet nie spodziewał się jak bliska.

– I co było dalej?

– Tego chyba możesz się domyślić – westchnęła, wstając z sofy. – Burza, awantura, bo jak mogłam tak zszargać rodowe nazwisko. Wiesz, ich nazwisko, nie moje. Fotograf… też coś. Ojciec zablokował mój numer, a swojemu informatykowi kazał też poblokować moje strony oraz profil na Instagramie.

Słowo daję, czułam, że gotuję się od środka.

– Nie wierzę… Przecież tak ciężko pracowałaś na swoje portfolio! Nie da się nic zrobić?

– Nic a nic. Usunięto wszystkie moje konta w mediach. Moim jedynym ratunkiem jest to, że zdjęcia mam na dysku, o którym ani ojciec, ani jego informatyk nie wiedzą. Jednak odbudowanie sociali i bazy klientów trochę mi zajmie – dodała zmartwiona.

– A co na to twoja mama?

Natka prychnęła i spojrzała na mnie pobłażliwie.

– A myślisz, że znalazła chociaż odrobinę czasu na utemperowanie niepokornej córki? Piłowanie paznokci i zabiegi w spa są znacznie ciekawsze.

No tak, Natalia nigdy nie miała z nią dobrego kontaktu, o ojcu nie wspominając. To przykre, ale wszystko można sprowadzić do jednej konkluzji: jej rodzice to kobieta, która ją urodziła, oraz mężczyzna, który wymagał bezwzględnego podporządkowania się. Ach, i warto dodać, że na każdym kroku wytykał brak męskiego potomka. Jakby to była wina Natalii, że jest kobietą. Jednak to nie przeszkodziło ojcu w kreowaniu wizji jej przyszłości. Miała skończyć studia, które dla niej wybrał, i tuż po obronie rozpocząć pracę w firmie, której był prezesem. Oczywiście nie na długo, gdyż miał swojego wiernego pracownika, dyrektora departamentu finansowego, którego widział w roli zięcia i jednocześnie następcy. Warto dodać, że gość wiekiem bardziej pasował do ojca niż do samej Natalii.

Czy jeszcze się dziwiłam, że Natka spakowała walizkę i przyjechała do mnie, do Rzymu? Absolutnie nie! I byłam cholernie dumna z tej decyzji. Nie ugięła się przed despotycznym ojcem, postawiła wszystko na jedną kartę. Żałowałam tylko jednego – że jej rodzice wcale nie byli rodzicami, a jedynie ludźmi, z którymi dzieliła nazwisko. A zasługiwała na to, co najlepsze. Robiło mi się cholernie przykro na myśl, że tyle musiała przez nich wycierpieć.

– Przykro mi, Natka. Naprawdę – powiedziałam, przytulając przyjaciółkę, a ona roześmiała się smutno.

– Nic z tego, co się stało, nie jest twoją winą. Już dawno powinnam im powiedzieć, że wcale nie chcę przejąć firmy, a wolę podążać własną drogą. No i przecież z góry wiedziałam, jak zareaguje tata. Znam go bardzo dobrze. Artysta w naszej rodzinie równa się wieczny utrzymanek. Cóż, w jego ocenie właśnie taka jestem: nieodpowiedzialna i egoistyczna.

– Bo chcesz spełniać marzenia i żyć po swojemu?

– Nie każdy ma tak wyrozumiałych rodziców jak ty, Izka. Czasami trafiają się właśnie tacy, którzy zrobią wszystko, by ich dziecko realizowało skrzętnie ułożony plan – wyznała z goryczą i… tak, jej brązowe oczy zaszkliły się od wstrzymywanych łez.

Cholera… Już postanowiłam, że nie pozwolę jej wrócić do rodziców. Nie będzie przez nich więcej cierpieć!

– Jeśli chcesz, możesz się u mnie zatrzymać – powiedziałam, a Natalia spojrzała na mnie z wdzięcznością. I oczywiście rozpłakała się wzruszona.

– Naprawdę? Mogę?

– No jasne! Wprawdzie to mieszkanie pracownicze, ale pogadam z Lucą i na pewno się zgodzi. Może jest trochę na bakier z normami społecznymi i może się wydawać, że jest arogancki i butny… Nie, w zasadzie taki jest, ale to dobry człowiek i nigdy nie odmówi nikomu w potrzebie. No co?

Za późno…

Za późno zorientowałam się, że powiedziałam o kilka słów za dużo. A Natalia to cholernie bystra dziewczyna i od razu pojęła, w czym rzecz.

– Z Lucą, mówisz? – rzuciła, a przegarniając z kącików oczy resztki łez, uśmiechnęła się przebiegle. – To ten cichy, nieprzystępny typ, tak?

– To mój szef, który nie przebiera w słowach i ma problem z wyrażaniem emocji, więc uważaj, co przy nim opowiadasz – powtórzyłam, ale Natka nie dała się zwieść.

– Ale nie ma tego problemu przy tobie, prawda? Widziałam, jak na ciebie patrzy. A ty na niego.

– A na ciebie patrzył Nicola i jakoś nie robię z tego afery! Nie mówiąc już o Santo, który wychodził z siebie, żeby ci zaimponować.

– Nicola? Ach, to ten twój drugi szef? No… słodki jest.

Byłam przekonana, że moje oczy wyszły z orbit. Czy ja widziałam dokładnie to, co widziałam?!

– Natalia! Ty się czerwienisz!

W odpowiedzi machnęła ręką na odczepnego, ale wypadło to niesłychanie blado i absolutnie niewiarygodnie w zestawieniu z jej zaognionymi policzkami.

– Och, spadaj! Po prostu stwierdzam fakt. Teraz żadne romanse mi nie w głowie. Muszę skupić się na swojej pracy i odbudowaniu firmy. Może w Rzymie znajdę jakieś zlecenia? Przynajmniej to tymczasowy plan do momentu, dopóki nie skończysz praktyk i nie wrócimy do Polski.

Już miałam prychnąć, bo przecież przyjechałam do Rzymu z identycznym założeniem, ale… No właśnie. Stało, jak się stało, i chyba… zakochiwałam się w swoim szefie. Kto byłby obojętny wobec takiego porywu serca, płomiennego uczucia, które rosło dzień za dniem, podsycane każdym, nawet ukradkowym spotkaniem czy drobną, acz ognistą wymianą zdań. Nikt, a ja tym bardziej.

Jednak Natalia zwróciła mi uwagę na ważną i szalenie istotną rzecz. Taką, przez którą moje serce na moment zamarło. W przyszłym miesiącu kończyłam praktyki w Marconi, a to oznacza, że będę musiała wrócić do Polski.

Czułam się tak, jakbym doznała cholernego olśnienia. Właśnie po to przyjechałam do Rzymu – po wiedzę i by zdobyć doświadczenie. Tak od początku wyglądał plan. Staż w Marconi, a później powrót do Wrocławia, znalezienie pracy w cukierni, bym za kilka lat czuła się na tyle pewnie, by otworzyć własny biznes. To było moje marzenie. To był mój cel.

Miłość… Miłość nigdy nie stanowiła części tego planu.

I co teraz? Czy naprawdę chciałam pchać się w relację z Lucą, wiedząc, że niebawem będziemy musieli się rozstać? Bo o związku na odległość to raczej mogliśmy zapomnieć. Nie mają racji bytu, a już w ogóle w przypadku, gdy dzieli nas prawie tysiąc siedemset kilometrów. Płomienny romans to wszystko, co mogliśmy sobie dać. Tak, to jedyne rozsądne rozwiązanie… Jedyne.

– …prawda? Izka? Izka, jesteś ze mną? Haaaaaalo?

Natka pomachała dłonią tuż przed moją twarzą. Cholera, musiałam wziąć się w garść.

– Co…? Tak, wszystko gra – zapewniłam, chociaż nadal mrugałam w otępieniu. Dobra, przyjdzie jeszcze czas na refleksje nad moim życiem, a teraz trzeba zająć się Natalią. To ona potrzebowała mnie najbardziej. – Pewnie jesteś zmęczona. Weź prysznic, a ja w tym czasie zrobię kolację. Możesz włożyć swoje ciuchy do szafy w sypialni. Mam tam sporo miejsca.

Przytuliła mnie ciepło.

– Dzięki, Izka. Jesteś aniołem.

– Nie, po prostu jestem twoją przyjaciółką.

– Najlepszą!

Pomogłam jej zanieść rzeczy do drugiego pokoju, a sama wróciłam do kuchni. Otworzyłam lodówkę i… po prostu gapiłam się w jej wnętrze jak sroka w gnat.

Co chciałam zrobić…? Ach, kolacja. No tak, miałam zrobić kolację…

Cholera, nie mogłam pozbierać myśli. Odczuwałam niepokój, i to tak głęboki, że graniczył z bólem. Nie wiedziałam, czy to, co czułam do Luki, było warte poświęcenia marzeń. A co, jeśli głupie serce znów mnie oszuka? Co, jeśli połączy nas wyłącznie ognisty romans i nic więcej? I nie mogłam zapomnieć o Marcu. To cudowny maluch, złakniony matczynej miłości. Co, jeśli pomyśli, że będzie miał szanse na pełną rodzinę, bo spotykam się z jego ojcem? Lubił mnie, to fakt, ale za nic w świecie nie chciałabym złamać jego niewinnego serduszka. Więc co zrobić?

Co zrobić…

– Iza…? IZA?!

Krzyk Natalii poderwał mnie co najmniej metr nad ziemię. Zatrzasnęłam drzwi lodówki i czym prędzej pognałam w stronę sypialni.

– Cholera, co się stało?!

– Co. To. Jest?!

– Och… – Kurde. Na śmierć o niej zapomniałam. Natalia tymczasem gapiła się na mnie jak ciele na malowane wrota i drżącą ręką wskazywała wnętrze szafy. – To sukienka.

– No przecież widzę, że nie worek po ziemniakach! Ale może wyjaśnisz mi, skąd w twojej szafie kreacja od Diora?

– Widzisz… To długa historia – powiedziałam wymijająco, jednak Natka była równie uparta jak ja.

Po prostu złożyła ręce na ramiona i unosząc znacząco brew, rzuciła twarde:

– Mamy całą noc. Nawijaj.

*

Do sobotniego wieczoru Natalia wiedziała już o wszystkim. Dosłownie o wszystkim. Opowiedziałam jej, jak prawie zostałam aresztowana za kąpiel w fontannie di Trevi (niecelową oczywiście), o tym, jak wyciągnął mnie koleś, którego wzięłam za zboczeńca, a który okazał się moim szefem. Oraz że później tego zboczeńca nakryłam szwendającego się po Marconi nad ranem z nożem umazanym czerwonym barwnikiem – i tak oto poznałam sławnego szefa Lucę Massiniego. O spotkaniu Marco, małego uciekiniera, czyli syna mojego szefa. O tym, że Nico, brat Luki, w ramach wdzięczności zabrał mnie do opery i na nocne zwiedzanie miasta, a w cenie atrakcji była metamorfoza godna prawdziwej księżniczki. O tym, że Luca był zazdrosny o brata, z którym łączy mnie wyłącznie przyjaźń. O naszych SMS-ach, wyjeździe, pocałunku…

Natka, mimo że uważała to za szalenie romantyczne, a nawet nazwała moim rzymskim zimowym romansem, jednak rozumiała moje obawy, a nawet je podzielała.

Nie mogłam postawić wszystkiego na jedną kartę i dać sobie zwrócić w głowie. Miałam plany, marzenia, byłam ambitna i pewna siebie. Może „zakochanie się” to bardzo przyjemne uczucie – sprawia, że hormony buzują i w ogóle wszystko widzi się przez różowe okulary, ale nauczona doświadczeniem powinnam zachować zdrowy rozsądek. Jasne, nie wszyscy faceci to zdradzieckie świnie jak mój eks, ale odrobiłam lekcje i wiedziałam, ile dobrego może przynieść dystans. A koniecznie musiałam zdystansować się od Luki Massiniego. Dla dobra nas obojga.

Szykując się z Natalią na sobotnią imprezę, postanowiłyśmy, że zaszalejemy jak jeszcze nigdy. Zrobiłyśmy się na bóstwo, każda z nas założyła seksowną sukienkę i szpilki (o zgrozo do kwadratu). Wyglądałyśmy jak grzech. Nie chodziło nam o to, by zapolować na faceta, ale by poczuć się kobieco. Seksownie. Nieprzystępnie.

Na spotkanie z Sabriną i Santem stawiłyśmy się punktualnie. Przyjechałyśmy taksówką. Raz, że miałam kiepską orientację w terenie, a w szczególności jeśli dotyczyło to linii metra, a dwa… miałyśmy szpilki, więc to chyba logiczne, że chciałyśmy zrobić jak najmniejszą ilość kroków podczas przemieszczania się z punktu A do punktu B. Obie cenimy swoje stopy i dlatego jak najrzadziej mordujemy się w butach z obcasem powyżej trzech centymetrów.

Widząc nas, Sabrina głośno pisnęła. Ona także się wystroiła. Włożyła obcisłą czarną sukienkę, zrobiła mocny wieczorowy makijaż, a włosy zakręciła w seksowne loki. Była nieziemsko piękna. Zachowywałyśmy się trochę jak licealistki, które wyrwały się na upragnioną imprezę, ale co tam. Byłyśmy piękne, młode i nic nas nie powstrzymywało. Nawet Santo, który mimo bariery językowej nie odstępował Natalii na krok.

Gdy dotarliśmy do klubu, okazało się, że znajomi rodzeństwa – dwie pary, dwie koleżanki Sabriny i kilku kolegów Santego – zarezerwowali vipowską lożę. To ewidentnie był wieczór na „podryw”. Poświęcali nam dużo uwagi (czasami za dużo), a w szczególności pilnowali, byśmy zawsze miały przed sobą drinki.

I tak, dużo piłyśmy, jeszcze więcej tańczyłyśmy i śmiałyśmy się w głos. Słowem czerpałyśmy z życia garściami i korzystałyśmy z tego wieczoru bez granic. Jutro będziemy srogo cierpieć, ale dzisiaj… dzisiaj szalałyśmy!

Cóż, a przynajmniej do momentu, gdy tańcząc wśród anonimowych ludzi, nagle poczułam uścisk ciepłych dłoni na swojej talii, a przy moim uchu rozległ się niski szept:

– Miałaś rację, Złotko. Ty i kłopoty to jedność. I aż się prosisz o wymierzenie kary.

ROZDZIAŁ 14

LUCA

Nie wiem, jak przetrwałem tę cholerną sobotę. Cały czas myślałem o tym, że Izabella wieczorem pójdzie do cholernie szalonego rzymskiego klubu, który nosił nazwę Neron. Mało wyszukane, ale nie w tym rzecz. Miejscówka była bardzo modna, Nicola robił za jej stałego bywalca, a przeczuwałem, że jeśli podoba się mojemu bratu, to mnie na pewno nie. Znałem jego upodobania: dużo bitów, dymu, świateł, ludzi, prochów, alkoholu i włoskich podrywaczy pozujących na amantów lub mafiosów. Nico oczywiście nikogo udawać nie musiał, miał w sobie coś takiego, że dziewczyny leciały do niego jak pszczoły do miodu. Z uwagi na to wszystko jakoś ciężko przyszło mi się pogodzić z tym, że…

Kiedy rozbrzmiał dzwonek mojej komórki, właśnie się zastanawiałem, czy byłoby przesadą, gdybym także pojawił się w Neronie. Przecież miałem prawo bawić się w sobotni wieczór tam, gdzie chciałem. Przecież to nie będzie wyglądało podejrzanie, gdy przypadkiem spotkam tam Izabellę. I resztę towarzystwa. Taaak. Mogłem już sobie wyobrazić minę Sabriny i Santego, gdyby zobaczyli mnie w modnym rzymskim klubie. Mnie, który uważał takie miejsca za wylęgarnię przestępstw. Nie, wcale nie byłoby to podejrzane. Już słyszałem milion komentarzy w Marconi o tym, że pojawiła się Izabella i odmieniła bestię, albo coś w tym rodzaju. Pełen rezygnacji odebrałem połączenie od brata. Jeśli zamierzał mnie zirytować…

– Ubierz się jak człowiek, jedziemy do Nerona. – Nicola walnął od razu z grubej rury.

– Słucham?

– Chyba nie pozwolisz, aby twoja dziewczyna bawiła się sama w tej wylęgarni zła?

– To nie jest… – Potrząsnąłem głową. – Przepraszam, wylęgarni czego? Przecież zawsze mówisz, że Neron to dystyngowany modny klub.

– Bo taki jest. Pod warunkiem, że nie bawią się tam ważne dla mnie osoby.

– Tak się przejmujesz Izabellą? – zapytałem podejrzliwie.

– Owszem. Przecież jest twoją…

– Nie jest… – Wziąłem głęboki wdech. – No jest… – dodałem zrezygnowany. Chyba czas dorosnąć i nazywać rzeczy po imieniu.

– No właśnie.

– A tylko o nią chodzi? – rzuciłem.

– A o kogo? – Nico się uniósł, co było do niego zupełnie niepodobne.

– Widziałem, jak czarowałeś tę jej koleżankę. Zdziwiłem się, bo wcale nie jest w twoim typie.

– A skąd ty wiesz, jaki mam typ? – Brat chyba po raz pierwszy w życiu brzmiał na urażonego.

– Wnioskując po twoich dotychczasowych wyborach… – Rozłożyłem dłonie, mimo że mnie nie widział.

– To nie były moje wybory, to były nagłe… sytuacje.

– Ach tak! – parsknąłem.

– Nieważne. Podjadę po ciebie około dwudziestej pierwszej.

– Niech ci będzie. Dzisiaj Marco nocuje u rodziców, to możemy się wybrać do tej wylęgarni zła. Jak ci tak bardzo zależy.

Nico zaśmiał się głośno.

– Jasne, braciszku, bo tobie to wcale. Szykuj się! – uciął i rozłączył się, nie czekając na moją reakcję.

Przewróciłem oczami i nagle poczułem się tak, jakbym miał zamiar podskakiwać i unosić się nad ziemią. Był to u mnie zupełnie nieznany objaw.

Kiedy nadszedł wieczór, czekałem na sygnał od Nicoli niczym dziewczyna przed swoją pierwszą randką. Dziwnie podekscytowany złapałem się na tym, że bardzo dawno tak naprawdę się nie bawiłem. Od narodzin syna na pewno, a i wcześniej niezbyt często. Wcześniej była praca, potem fascynacja Aurorą, która przyniosła i wielkie rozczarowanie, i cud w postaci Marco. A potem, gdy zostałem sam, a na głowie miałem dziecko i firmę, nie znalazłem czasu na myślenie o klubach, tańcach i rozrywkach. Ale ostatnio moje życie w miarę się wyprostowało, a teraz jeszcze pojawiła się w nim ta dziewczyna. Nie wiedziałem, do czego to prowadzi, ale zdawałem sobie sprawę, że fascynuję się nią coraz mocniej, że dobrze się czuję w jej towarzystwie, że mnie rozbawia, szczególnie gdy wyzywa mnie po polsku (swoją drogą, gdy się dowie, że znam jej rodzimy język, to pewnie wkurzy się na mnie okrutnie), a do tego… Pociągała mnie cholernie i teraz przypomniałem sobie, jak to jest kogoś pragnąć do szaleństwa. Ten pocałunek na molo w Ostii… Oj, tak, mocno siedział mi w głowie i sprawiał, że moje zmysły szalały. Dlatego teraz czekałem z mocno bijącym sercem, a gdy Nico wysłał mi strzałkę oznaczającą, że mam zejść na dół, zbiegłem po schodach zabytkowej kamienicy tak szybko, jakbym unosił się w powietrzu.

Brat siedział w swoim snobistycznym porsche, z którego dobiegał głośny bit. Swoje jasne włosy miał idealnie ułożone i ubrany był w białą koszulę, kamizelkę oraz garniturowe spodnie. Przypominał bohatera jakiegoś filmu w klimacie Ojca chrzestnego.

– Cześć. – Wyciągnąłem prawą dłoń i uścisnąłem jego rękę. – Przebrałeś się za mafijnego bossa? – parsknąłem.

– A ty za bezdomnego? – Spojrzał na mnie zza opuszczonych na czubek nosa czarnych raybanów.

– Czego ode mnie chcesz?? – Zapiąłem pasy, i to w samą porę, bo dodał gazu tak mocno, że dosłownie wbiło mnie w fotel.

– Te spodnie to jakieś wiekowe. Jak i ty. I te buty.

Włożyłem swoje ulubione wytarte dżinsy, wysokie skórzane buty, T-shirt z logo Scorpionsów i ramoneskę.

– Odczep się, wyglądam jak zawsze.

– No właśnie.

– Patrz na drogę, nie muszę ci się podobać.

– W sumie. – Nico wzruszył ramionami. – Bella ma dziwny gust.

– Idealny.

– A tak w ogóle ona wie, że rozumiemy, co mówią? Ona i ta jej przyjaciółka… Natalia. – Imię tej dziewczyny wypowiedział tak, jakby miał coś słodkiego w ustach.

– Oczywiście, że nie. – Uśmiechnąłem się.

– Ależ ty sprytny, bracie. – Nico parsknął. – Gwarantuję, że jak Bella się o tym dowie, to sprzeda ci piękną słowiańską wiązankę.

– Wiem, liczę się z tym. Ale to jest warte tego, że obecnie niezwykłą przyjemność sprawia mi słuchanie rzeczy, które chce przede mną ukryć.

– A co takiego ci powiedziała? – Nico zerknął na mnie. Zbliżaliśmy się do Koloseum, zaraz obok w kazamatach znajdował się klub Neron.

– Wiele rzeczy. Ale na pewno wiem, że już od dawna się jej podobam. Poza tym jestem dupkiem i takie tam.

– No, nieźle, nieźle. Zatem ja także nie uświadomię jej przyjaciółki, że rozumiem, co do mnie mówi. A nawet przeciwnie, zachęcę ją, aby powiedziała coś po polsku.

– Ty mistrzu przebiegłości.

– Prawda?

Kiedy dojechaliśmy na miejsce, Nico zostawił swoją Strzałę w sekcji vipowskiej i kiedy rzuciłem mu zdziwione spojrzenie, wyciągnął czarną kartę i pomachał mi nią przed nosem.

– Cesarz przybył, braciszku.

– Snob.

Do klubu weszliśmy w bardzo dobrych humorach. Impreza trwała w najlepsze. Patrzyłem na światła, lasery, półnagie kelnerki i kelnerów, dym. Nie przepadałem za takim klimatem, ale Nicola czuł się tu jak ryba w wodzie. Teraz skupiony już byłem jedynie na tym, aby odnaleźć w tym tłumie Izabellę. Nico poruszał się tutaj jak u siebie w mieszkaniu na Zatybrzu, więc szedłem za nim. Wyraźnie wiedział, w której części klubu i w której loży bawią się nasze dziewczyny i… Chwila, pomyślałem „nasze”? Nie mogłem jednak dłużej tego analizować, bo stanęliśmy przed drugim parkietem i brat wskazał mi tańczące osoby. Mój wzrok przyciągnęła niezwykle ponętna blondynka ubrana w nader krótką sukienkę na niebotycznie wysokich obcasach. Poruszała się w rytm głośnego bitu, a ten widok szarpnął we mnie najdziksze struny.

Nico szturchnął mnie i wskazał głową Izabellę i Natalię tańczące razem z Sabriną. Kiwnąłem głową, że widzę, i wszedłem w pląsający tłum. Ocierałem się o obcych ludzi, czego nie cierpiałem, ale przed oczami miałem tylko jeden cel: Izabellę, której rozkołysane biodra robiły papkę z mojego zdrowego rozsądku.

Stanąłem tuż za nią i powiedziałem, co myślę na temat jej tutaj… takiej… I że zasługuje na karę.

Drgnęła zaskoczona i przestraszona, odwróciła się gwałtownie i krzyknęła po polsku:

– O Boże, to ty?

Chciałem jej odpowiedzieć, że Boga będzie wzywać w innych okolicznościach, ale oczywiście w porę ugryzłem się w język. Jednakże i tak pewnie nie mógłbym wykrztusić nic ponad to, co właśnie wyskoczyło z moich ust:

– Jezus Maria, dziewczyno…

Niezrozumienie w jej oczach, połączone ze swego rodzaju niewinnością, zadziałało na mnie niczym zapalnik. Z tyłu sukienka była kusa, z przodu… tak samo. Dekolt sięgał głęboko i ukazywał pięknie zaokrąglone piersi, które teraz unosiły się w rytm przyspieszonego oddechu. Miałem ochotę zedrzeć z siebie skórzaną kurtkę i zakryć nią dziewczynę, ale zapewne nie spotkałoby się to ze zrozumieniem. Zamiast tego faktycznie ściągnąłem ramoneskę, rzuciłem ją zaskoczonemu bratu, złapałem Izabellę za rękę i pociągnąłem w głąb pulsującego rytmem i muzyką klubu.

W samym środku ludzkiego młyna zaczęliśmy tańczyć do modnego kilka lat temu przeboju Michaela Teló Ai Se Eu Te Tego. Izabella śmiała się do mnie, kręciła biodrami, unosiła ramiona, odgarniała włosy i wyglądała na całkowicie wyluzowaną, troszkę też pijaną. Nie mogłem już dłużej wytrzymać, przygarnąłem ją do siebie, a ona podjęła tę grę. Chociaż to wcale nie była żadna gra. Świetnie o tym wiedziałem. Izabella zarzuciła mi ręce na szyję, a jej ciało przywarło do mnie, sprawiając, że zdałem się całkowicie na odczuwanie. A teraz czułem ją całym sobą. Objąłem ją, a moje dłonie znalazły się na jej talii. Całą siłą woli powstrzymywałem się, by nie zjechać na jej krągłe pośladki, wciąż pozostawałem cholernym dżentelmenem. A może nie powinienem? Izabella była taka szczęśliwa, radosna i piękna. Jej ciało ocierało się o moje i miałem pewność, że doskonale wie, jak bardzo jej pragnę i jak mocno na mnie działa. Pochyliłem głowę i zaciągnąłem się zapachem jej perfum. I wtedy przestałem myśleć. Ująłem jej twarz w dłonie, jej oczy śmiały się do mnie, a usta… usta… te piękne usta się rozchyliły. Dla mnie. I wtedy już się nie zastanawiałem. Pochyliłem się jeszcze bardziej i zacząłem ją całować. Nie hamowałem się. Smakowałem Izabellę namiętnie, pochłaniałem. A ona pochłaniała mnie. Zabierała sobie, jakbym od zawsze był jej. I cholernie tego pragnąłem. Być w końcu… czyjś. Z kimś, kto mnie… pokocha. Bo czułem, że zaczynam całkowicie się pogrążać w mocno rozbudzonym pragnieniu miłości do tej pyskatej dziewczyny z dalekiego kraju.

ROZDZIAŁ 15

IZABELLA

Szumiało mi w głowie. Ale to był przyjemny, rozluźniający szum. Chociaż nie wiem, czy pochodził od ogłuszającego bitu, wypitych drinków czy od obłędnych pocałunków Luki – a może od wszystkiego naraz? W każdym razie miękłam w ramionach faceta, który pociągał mnie jak nikt nigdy dotąd. Faceta, do którego z każdym dniem, z każdą minutą czy nawet sekundą czułam coraz więcej. Więcej niż mogłam to sobie wyobrazić.

– Cholera… – wymamrotałam po polsku. Nogi trzęsły mi się jak galareta. A to był tylko i AŻ pocałunek… – To trochę komplikuje sprawę…

– Słucham?

– Nie, nic, tylko… Ty i klub? – rzuciłam wymijająco. – Sądziłam, że dbasz o swoją reputację.

– Cóż… – Luca uśmiechnął się półgębkiem. – Niektórzy uważają mnie za wcielenie demona, więc świat podziemi do mnie pasuje, prawda?

Śmiejąc się w głos, pokręciłam głową.

– Nie, absolutnie nie!

– Tak uważasz, Izabello? To co do mnie pasuje?

Uniosłam wzrok i natychmiast zahipnotyzowała mnie para lazurowych oczu.

– Ja – odparłam bez zastanowienia po polsku, a Luca… Cholera. Przez ułamek sekundy sądziłam, że mnie zrozumiał, ale to przecież niemożliwe. Opuścił powieki, a jego dłonie jeszcze mocniej mnie przygarnęły. – Znaczy sama jestem ciekawa. Chcę poznać Lucę Massiniego. Nie jako demonicznego szefa, ale… faceta. Mojego faceta.

Coś ulotnego przecięło jego twarz. Oczy nadal były chłodne, ale jednocześnie w tak dziwny, niewytłumaczalny dla mnie sposób też niesamowicie ciepłe.

– Jestem twój, Izabello – wyszeptał, obejmując mój policzek. – Tylko twój.

Pochylił się i przelotnie musnął moje usta. To było jak zaproszenie, albo raczej jak prośba, pytanie, czy jestem gotowa wpuścić go do mojego świata. W tej chwili nie chciałam tego rozważać. Odsunęłam na bok wątpliwości i pierwszy raz w życiu dałam się ponieść emocjom. Bo jeszcze nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam. Luca zawładnął moimi myślami i moim sercem. Zakochałam się. Niezaprzeczalnie i nieodwracalnie.

Stanęłam na palcach, by pogłębić pocałunek, by raz jeszcze dać upust krążącej w moich żyłach namiętności, ale wtedy to poczułam – ból przeszywający podeszwy stóp.

– Co się stało? – spytał, widząc grymas na mojej twarzy.

– Nic takiego. Szpilki.

– Szpilki?

– Jak pewnie zauważyłeś, nieczęsto noszę buty na obcasie, więc pewnie trochę poraniłam sobie stopy.

Luca pobladł, a jego oczy zrobiły się wielkie jak spodki.

– Porani… – sapnął, po czym spojrzał w dół, jakby spodziewał się tam zobaczyć krwawą plamę. A już w następnej chwili czułam, że… frunę.

– Luca? Ej! Co ty…?! Postaw mnie!

– Nie krzycz. A przynajmniej… Jeszcze nie teraz – szepnął mi do ucha.

– Pfff. To groźba czy obietnica?

Rzucił mi spojrzenie spod na wpół przymkniętych powiek, a jego dłoń zacisnęła się mocniej na moim udzie. Moje ciało przeciął dreszcz i zagryzłam usta, by nie jęknąć głośno. Teraz to już byłam pewna, że jeśli jeszcze raz spojrzy na mnie w ten sposób, to nie poranione stopy będą moim największym problemem, tylko przemoczona do suchej nitki bielizna.

Luca zaniósł mnie do loży. Nasze pojawienie się wywołało niemały popłoch. Nico ustąpił mi miejsca, a Natalia i Sabrina zupełnie spanikowały.

– O matko, Izka?! Co się stało?

– Właśnie dlatego miałeś mnie postawić. Teraz wszystko wygląda dużo bardziej dramatycznie – fuknęłam na Lucę, ale jedynie wzruszył ramionami. – Tylko obtarłam sobie nogi – wytłumaczyłam Natalii po polsku, na co zrobiła zbolałą minę.

– W samochodzie mam apteczkę – powiedział Nico, a jego brat pokręcił głową i zaproponował:

– Może lepiej pojedziemy do szpitala?

– A możecie przestać panikować? Kilka plastrów i będę żyć – dodałam po angielsku, aby wszyscy, łącznie z moją przyjaciółką, mnie zrozumieli.

Naprawdę ostatnie, co chciałam, to zostać królową dramy.

– Tak sądzisz? – wtrąciła Natalia, przechodząc na angielski. Nie podobał mi się ten przebiegły uśmieszek na jej pociągniętych karmazynową czerwienią ustach. – Lepiej od razu podziałać antybiotykiem, bo co, jeśli wdało się zakażenie? Amputacja stopy to paskudna sprawa.

– Amputacja…

– Dobra, już, przestańcie, bo zaraz Luca nam zemdleje – rzuciłam głośno, patrząc znacząco na przyjaciółkę. Jej „pomoc” tylko dolała oliwy do ognia.

– Luca, nie świruj. Bella ma rację, obtarte stopy to nic groźnego dla zdrowia – wtrąciła Sabrina, a ja gorąco jej podziękowałam za ten głos rozsądku. – Tylko w ciągu następnych kilku dni chodzenie może być bardzo bolesne.

Żeby podkreślić trafność słów Sabriny, wskazałam na nią, jakbym mówiła: „Słuchaj się jej, dobrze mówi!”. Jednak Luca przybrał wyraz twarzy, którego za cholerę nie potrafiłam rozszyfrować. W końcu przyklęknął przy mnie i zaglądając mi w oczy, powiedział:

– Będę codziennie zawoził cię do pracy i z niej przywoził. I będziesz pracować na siedząco. Żadnego dźwigania czy stania przez osiem godzin. Już ja tego dopilnuję.

– A mówisz to jako zatroskany szef czy raczej…? – rzuciła Sabrina z niewinną minką.

Opadła mi szczęka. A myślałam, że jest po mojej stronie!

Nie, Iza, nie nakręcaj się. Przecież to Luca. Luca Massini. Krwiożerczy pâtissier z cukierni Marconi. Człowiek, który do perfekcji opanował rozdzielenie życia prywatnego od zawodowego. Nie ma mowy, by złapał się na taką podpuchę i przyznał otwarcie, że umawia się ze swoją stażystką. W dodatku o ponad dziesięć lat młodszą.

– Mówię to jako mężczyzna, który ma na celu jej zdrowie i bezpieczeństwo – odparł z kamienną twarzą, a wtedy Sabrina westchnęła, udając niepocieszoną.

– Ech, a już myślałem, że powiesz „chłopak”.

– Mam ponad trzydzieści lat i za stary jestem na to szczeniackie określenie. Jestem partnerem Belli, jej mężczyzną. I to powinno wam wystarczyć.

Zaraz. Chwila.

CO on właśnie powiedział?

I kiedy mój skołowany, otumaniony alkoholem mózg próbował nadążyć za ostatnimi wydarzeniami, będącymi dla nas, takie miałam wrażenie, kamieniami milowymi, Luca odwrócił się, a jego oczy błyszczały dumą.

– Idziemy?

– Po takiej deklaracji? – bąknęłam. – Chyba nie mam wyjścia. Jeśli tu zostanę, Sabrina i Santo nie dadzą mi żyć. Nie żebym w poniedziałek miała jakąś taryfę ulgową – dodałam konspiracyjnym szeptem.

Podałam Luce rękę i jeśli sądziłam, że pomoże mi wstać, to gorzko się przeliczyłam. Znaczy w sumie pomógł, bo ponownie wziął mnie w ramiona.

– Dopilnuję, by ich zaangażowanie w całości skupiło się na pracy, a nie na bezsensownym plotkowaniu – wyszeptał mi do ucha, a później je ucałował.

– Uuu… Powiało grozą, panie szefie.

– Już ci powiedziałem, Izabello. Nie znoszę, gdy ktoś wtrąca się w moje życie prywatne. A ty już jesteś jego częścią. Dlatego zamierzam cię chronić wszelkimi sposobami.

Okej. Zabrakło mi języka w gębie. Powinnam wyciągnąć lekcję z tego wieczoru – już nigdy więcej szpilek, sześciu drinków na bazie prosecco ani imprez w klubach. A przynajmniej nie z Lucą, bo wtedy sprawy przebierają nieoczekiwany obrót.

Siedząc (bo chyba tak to można określić) w ramionach Luki, pożegnałam się z Sabriną, niepocieszonym Santem (Natalia wychodziła razem ze mną) oraz ich znajomymi, a potem skierowaliśmy się do wyjścia. Później jeszcze chwilę staliśmy przed klubem, gdyż Nico z Natalią poszli po samochód.

– Jesteś pewna, że dasz sobie radę?

– W sensie, czy jestem pewna, że nie muszę jechać do szpitala? Oczywiście! – Zachichotałam, po czym zauważyłam strapioną twarz Luki. Naprawdę mocno się przejął i… Cholera. Ujęło mnie to. Dlatego dodałam cieplejszym tonem, żeby odrobinę go uspokoić: – Hej, nie denerwuj się. Wymoczę nogi, trochę odpocznę i będzie dobrze. Wprawdzie chciałam jutro oprowadzić Natalię po Rzymie, ale…

– W tym stanie?!

Wywróciłam oczami. No to faktycznie uspokoiłam mojego faceta, nie ma co.

Zaraz! MOJEGO faceta?! Naprawdę tak pomyślałam?

– Nic mi nie będzie – powiedziałam szybko, bo Luca już nabierał powietrza, by uraczyć mnie długim wykładem, zapewne o amputowanych kończynach.

– Śmiem wątpić. Masz otwarte rany na stopach, Złotko.

– Przesadzasz – ucięłam i w tym momencie podjechał samochód.

Porsche Nicoli może było małe, ale zdołało pomieścić cztery osoby. Usiadłam z tyłu obok Natalii, a Luca z przodu. I chyba się na mnie obraził.

– O co chodzi? – spytała półszeptem Natka.

– Luca twierdzi, że mam odpocząć, zamiast szwendać się jutro po mieście.

– Wiesz… Jestem zmuszona przyznać mu rację.

No teraz to dopiero srogo się oburzyłam.

– W czyjej jesteś drużynie?

– Och, nie przesadzaj! Myślę obiektywnie. Minie kilka dni, zanim te rany się zagoją, a samo chodzenie będzie ci sprawiać ból.

– Coś nie tak, dziewczyny? – Nico zerknął na nas w lusterku.

No tak, to chyba trochę niegrzeczne mówić przy nich w obcym języku. Jeszcze pomyślą, że ich obgadujemy. Wytłumaczyłam mu więc, w czym rzecz, a w tym czasie Luca wyciągnął ze schowka butelki chłodnej wody i nam podał.

– To może ja będę mógł pomóc? Nie jestem tak czarujący jak ty, Bella, jednak postaram się godnie cię zastąpić – zaproponował Nico.

Szlachetnie z jego strony. I ani trochę nie wyczuwałam podstępu.

Ech, gdyby Luca był tak łatwy do rozszyfrowania jak jego młodszy brat…

– Nico proponuje, że oprowadzi cię jutro po Rzymie – przekazałam Natalii. – Chcesz?

Przyjaciółka spojrzała na mnie jak na wariatkę.

– Powiem tak: pytasz dzika, czy sra w lesie?

Luca zakrztusił się wodą.

– Jak jeździsz – wymamrotał, strząsając wodę z kurtki.

– Sorry, bracie. Nie zauważyłem tej dziury. U was wszystko okej?

Zmarszczyłam brwi. Nico wjechał w dziurę, a ja tego nie poczułam? Dziwne. Może faktycznie wypiłam trochę za dużo?

– Natalia się zgadza.

– Cudownie! Dziękuję, Natalie. – Nicola spojrzał na dziewczynę w lusterku, a ona… zarumieniła się po same cebulki włosów.

No cóż, jeśli intuicja mnie nie myliła, moja przyjaciółka była na najlepszej drodze do tego, by przeżyć swój wakacyjny romans.

*

Nie wierzyłam, że kiedykolwiek to powiem, ale Natalia wystawiała moją cierpliwość na szaleńczą próbę. Od wczorajszego wieczora chodziła po mieszkaniu i jeśli nie nuciła, to śpiewała:

…Che confusione, sarà perché ti amo

È un’emozione che cresce piano piano

Stringimi forte e stammi più vicino

Se ci sto bene, sarà perché ti amo[6].

Przy czym ni w ząb nie rozumiała włoskiego, ale jak to określiła, „dla mojego dobra” nauczyła się pierwszych wersów tej ponadczasowej piosenki. Tak, przyjaciółka już widziała mnie w białej sukni idącą do ołtarza, przy którym czekał na mnie Luca. Na próżno przypominałam jej, że stanowczo ponosi ją wyobraźnia, i tak nic sobie z tego nie robiła. Po prostu „wybiegała w przyszłość”, tak to określiła. Po kolejnym koncercie (straciłam rachubę, który to już raz) zwyczajnie odpuściłam i w milczeniu przypatrywałam się, jak przygotowuje się do randki z Nicolą. To jest na zwiedzanie miasta.

Zasadniczo mogłam pójść w jej ślady i także naigrawać się z jej „przyjacielskiego” spotkania, ale miałam świadomość, że Natalia nie da sobie w kaszę dmuchać i jest o wiele bardziej bezpośrednia niż ja. Nie mówiąc już o tym, że miała niebywałą zdolność obracania słów przeciwko mnie i w efekcie najpewniej to ja znalazłabym się pod lupą i zmuszona byłabym opowiadać, w jaki sposób Luca z dupkowatego szefa zamienił się w mojego faceta. I musiałam to przyznać – sama chciałabym to wiedzieć.

Niby minęły dwa miesiące od rozpoczęcia mojego stażu w Marconi, więc nie mogłam powiedzieć, że od razu wpadłam w ramiona Luki, a jednocześnie miałam wrażenie, że wszystko potoczyło się ekstremalnie szybko. Jasne, przykuł moją uwagę już podczas pierwszego spotkania przy fontannie di Trevi. Jednak gdy się okazało, że jest moim szefem, w dodatku dupkiem wśród dupków, z miejsca nabrałam dystansu. Więc kiedy moje zauroczenie nim stało się tak oczywiste? No i w którym momencie zaczęłam czuć do niego coś więcej?

W południe Natalia wyszła na spotkanie z Nicolą, a ja zawinięta w koc oglądałam najnowszy sezon Emily w Paryżu. Chociaż muszę przyznać, że przez te niekończące się rozważania moja uwaga była nieco rozproszona. Ten stan przerwało burczenie w brzuchu. Zerknęłam na zegar i praktycznie oniemiałam. Nawet nie wiem, kiedy nastała pora obiadowa. Jednak kiedy krzywiąc się, podreptałam do kuchni, rozdzwonił się mój telefon. Sycząc przekleństwa, zawróciłam i wzięłam do ręki komórkę.

Cholera… ściągnęłam go myślami czy jak?

– Dzień dobry, Izabello – usłyszałam niski, obłędnie seksowny głos.

– Dzień dobry, Luca – odparłam dziwnie stremowana. A najgorsze, że zupełnie nie wiedziałam, jaki był powód mojego stresu.

– Mam nadzieję, że cię nie obudziłem?

– Nie, co ty! – Zaśmiałam się nerwowo i wywróciłam oczami. – Oglądam serial i ogólnie się lenię.

– To bardzo dobrze.

– Dobrze, że się lenię?

– Że wypoczywasz – uściślił, a ja wyczułam, że się uśmiecha. – Bałem się, że jednak pójdziesz z Natalią na miasto.

– Wypraszam sobie, mam jeszcze odrobinę instynktu samozachowawczego.

– Odrobinę?

Ożeż… Czyżby pan Massini się ze mną droczył?

– Nie umieram, jeśli o to ci chodzi.

– Bardzo zabawne.

– Prawda? Ale musisz przyznać, wczoraj w klubie odrobinę świrowałeś.

– Jeśli miałbym przytoczyć wspomnienie z wczorajszego wieczoru, to zdecydowanie wolę przypominać sobie to, jak wyglądałaś – odparł, a ja poczułam uderzenie gorąca.

– Aaaa… jak wyglądałam? – powtórzyłam, sądząc, że Luca nie ma odwagi ciągnąć tematu. I się przeliczyłam.

W odpowiedzi zamruczał gardłowo, a ten dźwięk niczym echo rozszedł się po moim ciele i dotarł do każdej pojedynczej komórki, wzniecając w niej ogień.

– Obłędnie pięknie. Seksownie. Namiętnie.

Gwałtownie przełknęłam ślinę.

– Taaak? I nic z tym nie zrobiłeś? – rzuciłam, czując, że tracę dech.

– Przecież tańczyliśmy i cały czas miałem cię w ramionach.

– Wiesz, o co mi chodzi.

– Cóż… Może coś chodziło mi po głowie, jednak twoje stopy były priorytetem.

– To zakrawa na fetysz! Nie wiedziałam, że kręcą cię stopy.

– Twoje tak.

Nie wytrzymałam i roześmiałam się głośno. Luca powiedział coś, ale nie zdążyłam wyłapać, o co chodzi.

– Co mówiłeś?

– Nic. Po prostu… Uwielbiam to. Twój śmiech. Ten słodki dźwięk jest uzależniający.

Och… Czułam, że rozpływam się od środka. Najpierw namiętność, a teraz to? Naprawdę nie nadążałam za reakcjami własnego ciała.

– A wiesz, że ja też lubię, jak się uśmiechasz? Wtedy nie wydajesz się aż tak groźny – wyznałam i zachichotałam pod nosem.

– Doprawdy? Dziękuję za ostrzeżenie, będę uważał. Muszę dbać o wizerunek. Przynajmniej w pracy.

No nie wierzę! Luca żartował! On potrafił żartować! Już chciałam go pochwalić za to, jakie robi postępy w komunikacji międzyludzkiej, ale usłyszałam głośny dziecięcy śmiech.

– Co to było?

– Ach, to Marco. Bawi się z moim ojcem. Jesteśmy u rodziców na niedzielnym obiedzie.

– Nie są źli, że Nico dał nogę?

– Źli? – powtórzył ironicznie. – Gdy moja mama usłyszała, że chodzi o twoją przyjaciółkę, osobiście wygnała go z domu.

– Uwielbiam twoją mamę. To niesłychanie mądra kobieta.

– To prawda. Pewnie jeszcze tego nie wiesz, bo dobrze się z tym kryje, ale jej marzeniem jest, by synowie w końcu się ustatkowali.

– Luca! Czy ty właśnie drugi raz zażartowałeś?

– Nie masz na to świadków. Izabello, wybacz. Muszę kończyć.

– Jasne, uciekaj. Pozdrów ode mnie wszystkich.

– Oczywiście. Widzimy się jutro. Przyjadę po ciebie przed szóstą.

– Dobrze, będę czekać przed… Zaraz – przerwałam, bo przypomniało mi się coś bardzo istotnego. – A co z nocną zmianą? Co z Markiem?

– Zamieniłem się z Alessiem, a mały zanocuje dziś u moich rodziców.

– Tak w ciągu tygodnia? Nie mieli nic przeciwko?

– Po prostu powiedziałem im, że muszę zaopiekować się moją kobietą.

Oj.

Coś… Coś mnie ukłuło w sam środek piersi i zaraz potem zalała mnie fala niewyobrażalnego ciepła. Przypomniałam sobie słowa Nicoli, gdy mówił, że dla Luki nie ma nic ważniejszego od rodziny. Czy to oznaczało, że byłam równie… ważna?

– Och… Okej. No dobrze – wydukałam, jednocześnie wachlując sobie policzki.

Słysząc to, roześmiał się nisko.

– Izabello, czyżby zabrakło ci słów?

– Nie masz na to świadków!

Gdy przytoczyłam jego własne słowa, wybuchnął głośnym śmiechem. Poczułam zawód, że nie mogłam go zobaczyć w tym momencie. Tęskniłam za nim. Niewyobrażalnie tęskniłam…

– Do zobaczenia. I wypoczywaj.

– Pa.

Przyciskając telefon do piersi, opadłam na poduszki. Byłam zarumieniona, rozgrzana i tak bardzo przesiąknięta tęsknotą, że przyprawiało mnie to o zawroty głowy. Tak wiele emocji, tak wiele uczuć.

Bycie zakochaną to jednak… coś pięknego.

*

O tym wiedziałam już od dawna – Luca był obowiązkowy i zawsze dotrzymywał słowa. Przed szóstą rano zaparkował przed moją kamienicą, a potem wjechał na piąte piętro, by osobiście eskortować mnie do samochodu. Cieszyłam się, że tym razem nie wziął mnie na ręce, ale widziałam, że miał na to niebywałą ochotę. Za to pocałował mnie. Dwa razy. Pierwszy raz na przywitanie – i był to niewinny całus, tak słodki i niespieszny, w rezultacie na dzień dobry zrobił mi papkę z mózgu. Kolejnego otrzymałam już w aucie i… O matko. Z wrażenia aż podkurczyłam moje obolałe palce u stóp.

– Jeśli to całe podwożenie do pracy ma tak wyglądać, to zaczyna mi się to cholernie podobać – mruknęłam po polsku i zapięłam pas.

– Mówiłaś coś?

Odwróciłam się do mężczyzny, uśmiechnęłam promiennie i odparłam:

– Że ładny dziś dzień.

Jego brew strzeliła tak wysoko, że prawie zniknęła pod gęstą czupryną.

– To prawda. Nadzwyczaj piękny.

Droga do Marconi upłynęła nam szybko. Ruch był niewielki, a wąskie uliczki jeszcze pogrążone w ciemności. I oczywiście wymieniliśmy się informacjami, które udało nam się wyciągnąć od Natalii i Nicoli, choć przyznaję, że były one szczątkowe. Oboje chyba albo musieli się zmówić w tym temacie, albo sprawiali wrażenie tak samo tajemniczych. Wiedzieliśmy jedynie, gdzie pojechali, co zobaczyli i zjedli. Nic poza tym. Ale rozumiałam Natalię – sama też nie lubiłam dzielić się intymnymi szczegółami i szanowałam jej chęć zachowania czegoś w sekrecie. Dlatego nie drążyłam i postanowiłam cierpliwie poczekać, aż sama zdradzi, czy jej relacja z Nicolą to coś poważnego. A jeśli nie… chciałabym po prostu, żeby przyjaciółka odnalazła szczęście.

Luca zaparkował w uliczce niedaleko Marconi. Przeszliśmy kilka metrów, a tam… oślepiły nas niebiesko-białe światła. Czułam, że krew odpływa mi z twarzy.

– Co się stało? – spytałam nieobecnym głosem, jednocześnie zacisnęłam palce na ramieniu równie spiętego mężczyzny.

– Sam chciałbym to wiedzieć – powiedział i szybko ruszyliśmy w stronę cukierni.

Minęliśmy karetkę, w której nie było nikogo poza kierowcą, i wpadliśmy do lokalu. Sabrina stała przy kontuarze i wpatrywała się w kuchnię.

– Sabrina? – zawołał Luca od progu. – Co się dzieje?

Gdy się odwróciła, przerażenie ścisnęło mnie za gardło. Płakała.

– Luca! Dobrze, że jesteś! To Alessio. Ma poparzoną rękę!

[6] Utwór Sarà perché ti amo Ricchi E Poveri z 1981 roku.

ROZDZIAŁ 16

LUCA

Patrzyłem, jak mój najlepszy cukiernik odjeżdża do szpitala z opatrunkiem na lewym przedramieniu. Za trzy tygodnie mieliśmy wyjechać do Mediolanu na konkurs „Italia na talerzu”, gdzie miałem szansę wygrać w kategorii „Mistrz włoskiego cukiernictwa”. Alessio czekał na to i był pewien, że zwyciężymy. Poza tym wiedziałem, że jest bardzo ambitny i kiedyś zapewne będzie chciał otworzyć własną cukiernię, liczyłem się z taką opcją. Udział w tym znamienitym konkursie, na którego gali znajdą się największe tuzy świata nie tylko kulinarnego, ale także artyści, znani twórcy czy muzycy, zawsze był jego wielkim marzeniem.

Z niesprawną ręką nie będzie mógł pomóc.

– Wszystko przez tę jego kochliwą duszę. – Sabrina pokręciła głową, kiedy ambulans odjechał spod Marconi.

– A co się właściwie stało? – zażądałem wyjaśnień.

Rzuciła niepokoje spojrzenie bratu, ale ten tylko lekko wzruszył ramionami i dał znak, że ma mówić.

– Zadzwoniła ta jego Carla i jakby ktoś mu odciął widoczność. Wyciągał z pieca ciasteczka pistacjowe i zaoferowany rozmową z „miłością swego życia” – Sabrina zrobiła krzywą minę i przewróciła oczami, dając tym samym znać, co myśli o kolejnej miłostce przyjaciela – upuścił gorącą blachę na rękę i przedramię.

– A ciasteczka diabli wzięli! – wtrącił Santo, ale szybko się odwrócił i zaczął z zapałem wycierać filiżanki. – Nie mówiąc już o konkursie!

Westchnąłem ciężko i nagle poczułem delikatny dotyk na ręku. Izabella, do tej pory milcząca i nawet trochę przestraszona, stała tuż przy mnie. Ogarnęła mnie nagła ulga, naprawdę jej obecność działała na mnie wyjątkowo kojąco.

– Konkurs? – usłyszałem jej cichy, pełen troski głos.

– Raz na pięć lat wybierani są mistrzowie określonych kategorii kulinarnych w konkursie „Italia na talerzu”. Nominację otrzymują tylko najlepsi z najlepszych, po pięciu kandydatów z każdej dziedziny. Cukiernictwo, dania główne, drinki, desery lodowe. Na trzy tygodnie przed galą finałową otrzymujemy zadanie, które będziemy wykonywać podczas konkursu.

– Już wiesz, jakie to zadanie?

– Owszem – potaknął. – Z uwagi na to, że za trzy tygodnie mamy Wigilię, to w Mediolanie będziemy musieli upiec sławną włoską babkę świąteczną.

– Panettone. – Pokiwała ze zrozumieniem głową.

– Dokładnie. Alessio jest mistrzem ciasta drożdżowego, miał je przygotować tydzień wcześniej. Planowaliśmy lecieć samolotem, a ciasto miało być przetransportowane w specjalnym ogrzewanym pojemniku. Ja także umiem je robić, ale to on pragnął się tym zająć.

– Rozumiem. – Izabella wyglądał na bardzo zmartwioną. – Uwielbiam tę babkę, zrobiłam ich w Polsce setki.

Spojrzałem na nią z zainteresowaniem. Zerknąłem na Sabrinę i dostrzegłem błysk w jej oczach.

Czy… czy to mogło się udać? Sabrina uniosła brew, Santo zaczął gwałtownie kiwać głową, a ja w zamyśleniu potarłem brodę. Cała nasza trójka wpatrywała się w Izabellę, która weszła za kontuar i zaczęła przekładać ciastka, które jeszcze zostały do sprzedaży po południu. Chyba poczuła, że wszyscy się w nią wgapiamy, bo odłożyła tacę z cannoli i spojrzała na nas niepewnie.

– Myślałam, że dam je na jedną półkę, bo…

– Pojedziesz ze mną do Mediolanu. Zamiast Alessia – oznajmiłem.

– Co? Ja… gdzie? – Wyglądała na oszołomioną.

– Do Mediolanu – powtórzyłem, po czym podszedłem do niej i się uśmiechnąłem. – Jesteś świetna w tym, co robisz, poza tym mamy dwa tygodnie, abyś mi pokazała, jak dobre ciasto drożdżowe potrafisz przygotować.

– Ja… nie wiem…

Zbliżyłem się i chwyciłem ją za ramiona. Widziałem uśmiechy na twarzach moich współpracowników, ale zignorowałem to. Izabella uniosła na mnie wzrok.

– Ale ja wiem. Jesteś zdolna i poradzisz sobie. Wierzę w to. – Posłałem jej uśmiech i pokiwałem głową na znak, że tak się właśnie stanie.

– Jasna dupa – rzuciła po polsku, a wtedy parsknąłem cicho, ale zaraz spoważniałem. Izabella zmarszczyła brwi, ale za chwilę wzięła się w garść i dodała już po włosku: – Zrobię… zrobimy to!

W jej głosie wybrzmiała desperacja, a ja poczułem, że… kurwa… chyba… się zakochałem! Naprawdę zakochałem się w tej przeklinającej po polsku dziewczynie!

I tak zaczęliśmy przygotowania do udziału w konkursie. Długie godziny w pracowni, ja, ona, dłonie umazane mąką, muzyka w tle, stare włoskie kawałki, jej roziskrzony wzrok, kiedy ciasto rosło pod palcami, a tymczasem ja… Tak… hm… to było naprawdę fantastyczne.

Dwa tygodnie wspólnej pracy bardzo nas do siebie zbliżyły. Wracaliśmy wieczorami, a czasami późną nocą razem, odprowadzałem Izabellę do jej mieszkania, które dzieliła teraz z przyjaciółką. Trzymaliśmy się za ręce i wszystko było takie… powolne, a jednocześnie cholernie gorące. Całowaliśmy się na rzymskich uliczkach jak para nastolatków, pragnienie buzowało między nami, a jednak wciąż się powstrzymywaliśmy. Szczerze mówiąc, sam nie wiedziałem, dlaczego to sobie robiłem, bo chciałem jej w każdej sekundzie, a nocami nieustannie o niej marzyłem. Obiecywałem sobie, że jak wrócimy z Mediolanu, zabiorę ją gdzieś na weekend, gdzieś, gdzie będziemy sami – daleko od Marconi, mojego brata, jej przyjaciółki (bo jakimś dziwnym trafem jeśli gdzieś pojawiała się Natalia, tam także zaraz był i Nico), a nawet mojego synka. Potrzebowałem przebywać sam na sam z tą kobietą. Może wówczas wyznam jej dwie rzeczy: to, że ją… że jest dla mnie ważna, oraz to, że mówię w jej ojczystym języku.

W przeddzień wylotu do Mediolanu kończyliśmy pracę w mojej pracowni. Zaczyn ciasta był już w specjalnym ogrzewanym pojemniku i wszystko zostało przygotowane do wyjazdu. Izabella sprzątała swoje stanowisko, ja także czyściłem moje i wciąż przy tym na nią zerkałem. Podobało mi się to, jak skrupulatnie wszystko szoruje, układa, wyciera. W tej profesji pedantyzm jest na wagę złota, a ja przywiązywałem olbrzymią wagę do porządku.

– Zawsze byłaś taka… – Kiwnąłem w jej stronę, gdy energicznie szorowała blat.

– Jaka?

– Dokładna?

Uśmiechnęła się.

– Nie zawsze. Ale gdy odkryłam w sobie pasję do ciast i deserów, pojęłam, że skrupulatność i dokładność są tu niezbędne. Receptura i higiena to dwie rzeczy, których trzeba się trzymać.

Ciepło zalało mi serce. Odłożyłem papierowe ręczniki i ująłem Izabellę za ramiona. Zaskoczona spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.

– Co…

– Jesteś idealna – powiedziałem cicho i zanim zdołała się odezwać, zacząłem ją całować. Było mi obojętne, czy ktoś nas zobaczy, zresztą wszyscy wokół już wiedzieli, że coś nas łączy. Zauważyłem też radosne uśmiechy i porozumiewawcze chrząknięcia u Sabriny i jej brata, kiedy tylko nasza dwójka pojawiała się na horyzoncie. Nie pomagały nawet moje ostrzeżenia w postaci przeszywającego wzroku – widać perspektywa Izabelli w pobliżu mnie sprawiała, że nie wyglądałem już tak groźnie jak wcześniej.

Nazajutrz spotkaliśmy się koło cukierni, aby zabrać nasze produkty i uberem ruszyliśmy na lotnisko Fiumicino, skąd o trzynastej dwadzieścia mieliśmy lot do Mediolanu. Niecałe półtorej godziny później wylądowaliśmy w Bergamo, skąd wypożyczonym autem pojechaliśmy do miasta. Odległość osiemdziesięciu kilometrów pokonaliśmy w godzinę. Dzisiaj mieliśmy wolne popołudnie, gala zaczynała się dopiero jutro, zatem wraz z Izabellą, Natalią i moim bratem postanowiliśmy pójść na jedzenie oraz pozwiedzać. Przyjaciółka mojej… kobiety poleciała z nami, bo okazało się, że jest uzdolnioną fotografką i Nico wpadł na pomysł, aby zrobiła kilka ciekawych ujęć podczas przygotowywania przez nas kultowej włoskiej babki. Załatwił odpowiednie pozwolenia i akredytacje i Natalia mogła wejść na galę jako przedstawiciel prasowy naszej firmy. Natomiast zdziwiłem się, że brat leci z nami tak wcześnie. Dotąd zawsze wyglądało to tak, że wpadał na daną branżową imprezę i tego samego dnia się ulatniał. Spytałem go o to kilka dni przed wylotem.

– Chcę wszystkiego dopilnować, to prestiżowy konkurs – odpowiedział bez zająknięcia, jakby nauczył się tej kwestii wcześniej, na wszelki wypadek.

– Yhym i nie ma żadnego innego powodu, dla którego lecisz do Mediolanu na trzy dni? – spytałem, patrząc na niego z wielkim zainteresowaniem.

– Ale o co pytasz? – Nico wyglądał na oburzonego.

– Weź nie kręć, czy czasem ten powód nie ma metra sześćdziesiąt wzrostu, ciemnych włosów, okularów i bystrych brązowych oczu?

– Przestań drążyć – uciął szybko, ale tym razem nie zamierzałem mu odpuścić.

– Jasne, jasne. – Uśmiechnąłem się złośliwe. – Chciałem ci tylko przypomnieć, że ty śpisz ze mną w pokoju, a Natalia z Izabellą.

– No popatrz, mój starszy brat jednak ma poczucie humoru. To tak samo ty sobie teraz uświadom, że w nocy będziesz skazany jedynie na mnie. – Nico wyszczerzył się w durnym uśmiechu, a mój dobry humor od razu się ulotnił.

Jednak teraz cała nasza czwórka była w całkiem pozytywnych nastrojach. Zameldowaliśmy się w hotelu Bulgari Milano. Po krótkim odpoczynku umówiliśmy się z dziewczynami na wycieczkę po Mediolanie. Na pierwszy rzut poszła Galeria Wiktora Emanuela II, gdzie zresztą nazajutrz miała się odbyć finałowa gala naszego konkursu.

Kiedy znaleźliśmy w przestronnym budynku, Natalia i Izabella nie mogły wyjść z zachwytu. Wciąż robiły zdjęcia, zadzierały głowy i podziwiały najstarszą galerię we Włoszech, jak i liczne modne sklepy, których w środku było bez liku. Budynek w kształcie krzyża został zbudowany w drugiej połowie dziewiętnastego wieku, nazwano go na cześć pierwszego króla Królestwa Włoch. To wszystko miałem okazję opowiedzieć naszym towarzyszkom.

– Chodźcie, musicie zakręcić się na byku. – Nicola klasnął w dłonie.

– Na czym? – Natalia się zaśmiała, a mój brat wpatrywał się w nią jak… jak ja w Izabellę.

– Na klejnotach byka – mruknąłem, a Złotko spojrzała na mnie zdziwiona. Ująłem ją za rękę i pociągnąłem w lewo.

Stała tam gromada turystów i każdy z nich podchodził do byka umieszczonego w mozaice na okazałej posadzce i kręcił się na pięcie na wysokości jego… wiadomo czego. Było do tego wydrążone specjalne miejsce.

– Jest to byk turyński i legenda głosi, że jeśli trzy razy obrócisz się na jego jądrach, to zapewnisz sobie bogactwo i spełnienie marzeń – wyjaśnił Nicola. – Nie miałem jeszcze okazji, ale w sumie już nie muszę, bo wiele rzeczy się w moim życiu spełniło, szczególnie ostatnio – powiedział, patrząc na Natalię, która zaczerwieniła się po same uszy.

Pierwszy raz w życiu widziałem brata w takim wydaniu i coraz bardziej mnie zaskakiwał. Czyżby ta dziewczyna odnalazła drogę do serca zatwardziałego kawalera i lowelasa, jakim dotychczas był?

– A tobie się coś spełniło? Kręciłeś się tutaj kiedyś? – usłyszałem cichy głos Izabelli.

– Nie wierzę w przesądy.

– A ja wierzę. Na pewno w przeznaczenie. – Uśmiechnęła się i w tym momencie musiałem przyznać jej rację.

– No chyba coś w tym jest. – Pokiwałem głową. – Zatem może spróbujemy? A czego sobie życzymy?

– Na pewno tego, żebyś wygrał w konkurs.

– A ja życzę sobie, abym był szczęśliwy tak jak teraz jestem. Tutaj z tobą.

– Też tego pragnę, Luca. – Izabella pocałowała mnie szybko w usta i poszła się okręcić.

A ja wiedziałem, że tak właśnie się stanie. W końcu musiałem to przyznać – wierzyłem w cholerne przeznaczenie.

Potem poszliśmy do Fondazione Prada na przepyszną kawę i następnie wyszliśmy z Galerii, aby udać się do perełki Mediolanu, czyli katedry.

Ująłem dłoń Izabelli i przyciągnąłem ją do siebie. Złapałem się na tym, że uwielbiam jej dotykać i czuć ciepło delikatnej skóry pod palcami. Pragnąłem też całować każdy skrawek jej ciała i… mieć ją w końcu tylko dla siebie. To oczekiwanie, rosnące między nami napięcie, to pragnienie i ta tęsknota… Uważałem, że to coś innego, niespotykanego w obecnych czasach, i dlatego jeszcze bardziej mnie to nakręcało. Poza tym bardzo chciałem udowodnić Izabelli, że nasza relacja to dla mnie coś poważnego, coś, na co warto czekać, a nie tylko przygoda. A ja nie reprezentuję stereotypu włoskiego podrywacza.

W katedrze najpierw wjechaliśmy windą na dach i po chwili obserwowaliśmy imponującą panoramę stolicy Lombardii. Natalia co rusz pstrykała zdjęcia swoją leicą, a Nicola i Izabella komórkami. Ja oczywiście nie robiłem żadnych, nie miałem nawet dobrego telefonu, wciąż wiernie służył mi iphone 8, z czego oczywiście śmiał się mój brat. Nie korzystałem także z social mediów, uznawałem to za stratę czasu. Ale kiedy Izabella poprosiła mnie o wspólne selfie, zgodziłem się. Dla niej zgodziłbym się na wszystko.

Później poszliśmy na jedzenie do jednej z pobliskich restauracji, a następnie wróciliśmy do hotelu i wypiliśmy po drinku. Dziewczyny zamówiły po aperolu, Nico pił negroni, a ja whiskey.

Nazajutrz rano mieliśmy umówione liczne spotkania z kontrahentami, o piętnastej zaczynało się wielkie gotowanie i pieczenie, a o dziewiętnastej miało nastąpić ogłoszenie wyników, gala finałowa, a potem raut.

Teraz pożegnaliśmy się z naszymi towarzyszkami. Nico z Natalią bardzo grzecznie, ale widziałem iskry w oczach brata, natomiast ja z Izabellą nieco mniej grzecznie. Kiedy trzymałem ją w ramionach, wyszeptałem prosto w jej włosy:

– Kiedy już będzie po wszystkim, zabiorę cię gdzieś, gdzie będziemy w końcu sami, i posmakuję cię całą, mia cara.

Czułem, jak drży i naprawdę musiałem z całych sił się powstrzymywać, aby nie zejść do recepcji i nie poprosić o osobny pokój. Lecz wiedziałem, że na to przyjdzie jeszcze czas. Izabella uśmiechnęła się, spojrzała mi w oczy i powiedziała cicho:

– Tak jest, szef.

Naprawdę.

Ta kobieta to moje przeznaczenie!

ROZDZIAŁ 17

IZABELLA

Robota paliła się nam w rękach! Niespodziewanie to Luca okazał się tym, który bardzo się denerwował podczas pracy nad panettone. Natomiast, o dziwo, ja byłam świetnie zorganizowaną oazą spokoju. Przygotowane przeze mnie ciasto, które Luca dopieścił, wyrosło idealnie. Wszystko to za sprawą doskonałego miodowego zaczynu, sięgający swoimi korzeniami czasów Imperium Rzymskiego. Do tego tarta skórka pomarańczy, nasączone rumem rodzynki i kandyzowane owoce. Pachniało pięknie. Na wierzchu Luca udekorował babkę glazurą z białek jaj oraz mielonych migdałów. Kiedy skończyliśmy, w pełni usatysfakcjonowani patrzyliśmy na nasze wspólne dzieło. Wówczas ujął moją dłoń, lekko ją ścisnął i powiedział cicho:

– Co ma być, to będzie, ale wykonaliśmy kawał doskonałej roboty. Ty jesteś doskonała, Złotko.

W odpowiedzi wzmocniłam uścisk i uśmiechnęłam się słodko. Co prawda najbardziej to chciałam uczcić naszą świetną pracę pocałunkiem, ale będąc pod uważnym okiem kamer, różnych blogerów kulinarnych streamingujących imprezę na swoje social media, no i pod okiem aparatu fotograficznego Natalii, która pstrykała niezliczoną liczbę fotek, nie chciałam robić zamieszania.

Kiedy wszyscy uczestnicy dali znać, że są gotowi, stanęliśmy obok naszych stołów, a jury w osobach mistrzów cukiernictwa Italii, dwóch znanych blogerów kulinarnych i jednej byłej aktorki, a obecnie właścicielki modnej mediolańskiej kawiarni, przystąpiło do oceny naszych dzieł.

Muszę przyznać, że nie zapamiętałam dobrze samego ogłoszenia wyników konkursu. Role się odwróciły i nagle dopadła mnie trema. Presja była ogromna i ta mieszanka emocji odebrała mi resztki świadomości. Byłam wdzięczna Luce za to, ile czasu i cierpliwości poświęcił mi, zwykłej stażystce, byśmy razem mogli dopracować każdy szczegół. Opłacało się nie przesypiać nocy i dodatkowo trenować w zaciszu mieszkania dla tego jednego, być może najważniejszego w mojej karierze dnia. A najbardziej cieszyłam się z faktu, że Luca mi zaufał. Wierzył we mnie, w moje umiejętności oraz to, że potrafię mu dorównać. To ogromne wyróżnienie i nie powiem, mile łechtało moje ego. Cóż, teraz jeszcze bardziej pragnęłam go pocałować.

Luca był prawdziwym profesjonalistą. Przyjął jury, przedstawił mnie, a następnie podał ciasto. Gdy towarzystwo jadło z kamiennymi twarzami, przysunął się do mnie i wyszeptał:

– Cieszy mnie wyraz uwielbienia na twojej buzi, Izabello, ale może zachowaj go na później. Inaczej pocałuję cię tu i teraz.

Moje ciało przeciął dreszcz i nerwowo zaczerpnęłam tchu.

Cholera, jeśli sądził, że to pomoże mi się ogarnąć, to bardzo, ale to bardzo się przeliczył. Można powiedzieć, że moje ciało zareagowało dokładnie odwrotnie. Mimo wszystko zacisnęłam usta i hardo zadarłam brodę, jednocześnie podłapałam wymianę spojrzeń pomiędzy sędziami. Nic nie mówili, ale ich oczy zdradzały tak wiele. Smakowało im. I to bardzo. Kiedy odeszli, wypuściłam wstrzymywane powietrze.

– No… To co teraz? – zapytałam głupio, na co Luca niedbale wzruszył ramionami.

– To, co zawsze. Sprzątamy i czekamy.

Zapragnęłam uderzyć się w czoło. Przez to pytanie wyszłam na nowicjuszkę, a przecież to nie pierwszy konkurs, w którym startowałam. Znaczy asystowałam. No i poprzednie nie były aż tak prestiżowe.

W milczeniu ogarnęliśmy stanowisko, podczas tej czynności od czasu do czasu chwytałam spojrzenie Nicoli czy Natalii. Oboje próbowali podnieść nas na duchu uśmiechem i swawolnym mrugnięciem, ale niewiele to dawało. Z każdą minutą trzęsłam się coraz bardziej i bardziej.

Minęła godzina, później druga. Z nerwów zaczął mnie boleć brzuch. Luca starał się namówić mnie, bym coś zjadła, ale gardło miałam ściśnięte do tego stopnia, że niemożliwością stało się przełknięcie czegokolwiek. Natalia również okazała się bardzo pomocna. Wprawdzie nie mogła do mnie podejść, ale wysyłała mi wiadomości o treści: Jesteś blada jak trup. Uśmiechnij się! albo Tylko nie zwymiotuj na Lucę. Przyznaję, tym ostatnim nawet mnie rozbawiła. Oczami wyobraźni już widziałam jego minę, błysk fleszy i ogólną wrzawę, a następnego dnia każdy portal plotkarski w kraju opublikowałby moje kompromitujące zdjęcie.

W sumie, gdy później o tym myślałam, to miałam wrażenie, że w pewien sposób wywołałam wilka z lasu.

LUCA

Kiedy moje nazwisko padło z mównicy, serce zabiło mi dziko. Uśmiechnąłem się do Izabelli, która nie zważając na nic, podbiegła i mocno mnie uściskała. Pocałowała mnie w policzek, a ja przytuliłem ją mocno, uniosłem i zatoczyłem z nią radosne koło. Kiedy ruszyłem w stronę sceny, dotarł do mnie głos konferansjera i sens wypowiadanych przez niego słów.

– Najlepszemu cukiernikowi Włoch nagrodę wręczy najznamienitsza modelka rodem z Mediolanu! Nasza gwiazda, Aurora Zello!

Nie mogłem uwierzyć własnym oczom i uszom. Oto na scenę niczym królowa wkraczała moja eks, matka Marco, która matką być nie chciała i nie zamierzała. Ja z kolei miałem nadzieję, że już jej więcej nie zobaczę. Tymczasem stała tutaj piękna i majestatyczna. Jej kasztanowe włosy okalały nieskazitelną twarz, a wysoka szczupła sylwetka sprawiała, że wyglądała wyjątkowo powabnie.

Gdy stanąłem na podium, Aurora podeszła do mnie i obdarzyła szerokim uśmiechem. Zobaczyłem jej idealnie równe śnieżnobiałe zęby.

– Serdecznie gratuluję, cudownie wiedzieć, że najlepsze słodkie włoskie specjały wychodzą spod takich uzdolnionych rąk – powiedziała i wręczyła mi dyplom oraz puchar. Kiedy je od niej odbierałem, wykorzystała fakt, że dzięki butom na wysokich obcasach zrównała się ze mną wzrostem, i ujęła moją twarz w dłonie. Następnie mocno pocałowała mnie w usta, a na koniec pogładziła po policzku.

– Można za tobą zatęsknić, Luciano – wyszeptała i spojrzała na mnie z uśmiechem.

Całkowicie mnie zatkało, ale nie mogłem zrobić widowiska, zwłaszcza że oczy wszystkich, plus kamery, komórki i aparaty fotograficzne, były skierowane właśnie na nas.

Podziękowałem jej gestem, wygłosiłem krótkie przemówienie, w którym wymieniłem pracowników mojej rzymskiej cukierni, a także złożyłem podziękowania tym z filii, po czym prędko zszedłem ze sceny. Wszyscy wiedzieli, jak bardzo unikam rozgłosu i wystąpień publicznych, więc nikogo to nie zdziwiło. Tak mi się przynajmniej wydawało. Wreszcie znalazłem się we foyer, gdzie czekał na mnie brat z zatroskaną miną, nigdzie jednak nie dostrzegłem Izabelli. Lecz zanim dotarłem do Nicoli, otoczyła mnie chmara paparazzi. Wszyscy wykrzykiwali te same pytania:

– Co pana łączy z Aurorą?

– Jesteście razem?

– Długo to trwa?

– Jak to jest umawiać się ze sławną modelką?

– Czemu to ukrywaliście?

Poczułem oszołomienie i musiałem nad sobą zapanować, aby nie pokazać mojej skrupulatnie dotąd ukrywanej natury. Kiedyś lubiłem rozwiązywać sprawy w jeden sposób, szczególnie w szkole, kiedy moje milczenie odczytywano jako objaw słabości. W rezultacie w końcu byłem zmuszony obić kilka buziek, aby pokazać, że jest inaczej. Nicola chyba zrozumiał, co się dzieje, bo przepchnął się przez tłum dziennikarzy i pseudodziennikarzy, po czym objął mnie w przyjacielskim geście.

– Dajcie odpocząć mistrzowi. Po wszelkie komentarze proszę do mnie. Ale nie teraz! – powiedział stanowczo, ale uprzejmie i poprowadził mnie do wyjścia.

Kiedy po chwili znaleźliśmy się w garderobie, spojrzałem na brata spod zmarszczonych brwi.

– Co tu się odpierdala? – rzuciłem, chociaż z reguły nie używałem nic więcej ponad „cholera”.

– Jak widać, twoja eks postanowiła zwrócić na siebie uwagę. Trzeba przyznać, że trafiła w punkt.

– Ona zawsze musi pokazać, że jest górą. A najprawdopodobniej ma w tym jakiś cel.

– A to wiadomo.

– Gdzie jest Izabella? – zapytałem zmartwiony.

– Poszła do hotelu, chyba jest zmęczona – odparł szybko Nicola. – Natalia jest z nią.

– Jasne, pewnie się zirytowała, widząc, jak całuje mnie jakaś kobieta. Wracajmy, muszę z nią porozmawiać.

Kiedy znaleźliśmy we foyer hotelowym, zobaczyłem Aurorę, która udzielała wywiadu modnemu portalowi plotkarskiemu. Chciałem ją ominąć, ale uznałem, że muszę z nią porozmawiać. Spojrzałem na brata.

– Zabierz to do pokoju, a ja z nią pogadam, wolę wiedzieć, w czym rzecz. – Podałem mu moją nagrodę. Pokiwał głową i wykonał moją prośbę.

Niezwłocznie ruszyłem w stronę mojej byłej, która gdy tylko mnie dojrzała, uśmiechnęła się promiennie. Kiedyś na widok tego uśmiechu miękły mi kolana, teraz czułem tylko irytację. I zmęczenie. To całe zamieszanie, zainteresowanie ludzi, prasa, Aurora. Pragnąłem wrócić do Rzymu i zamknąć się z Izabellą w pracowni.

– Jeszcze raz gratuluję, Luciano. – Aurora dotknęła mojego przedramienia. Wzdrygnąłem się jak po ukąszeniu żmii. W sumie niewiele się pomyliłem.

– Dzięki. Ale co ty tutaj robisz? Zleceń w Nowym Jorku zabrakło? – rzuciłem bez ogródek. Nie zamierzałem się z nią cackać, nie ufałem jej i wiedziałem, że zawsze robi wszystko dla siebie, nigdy nie liczy się z niczym i z nikim. Była egoistyczna do cna.

– Niepotrzebna złośliwość. – Westchnęła teatralnie. – Zawsze ci kibicowałam i kiedy mój agent powiedział, że zostałeś nominowany do finału tego konkursu, od razu wiedziałam, że chcę w tym uczestniczyć.

– A pamiętam, że gdy otwierałem Marconi, powiedziałaś, że nigdy nie mogłabyś być z kimś, kto do pracy zakłada kucharski fartuch.

– Taki żarcik, a ty od razu wszystko bierzesz do siebie. – Aurora przewróciła oczami. – Jesteś zbyt serio, Luciano, pojechałbyś do Stanów, to nauczyłbyś się trochę luzu.

– Mam wystarczająco luzu, aby wciąż pamiętać o tym, że jestem facetem i ojcem.

– A właśnie, a jak Marco?

Spojrzałem na nią z niedowierzaniem.

– Kiedy sobie o tym przypomniałaś? Między masażem a piciem prosecco?

– Nie histeryzuj. Po prostu uznałam, że byłoby świetnie, gdybym teraz pokazała, że mam dziecko. Wiesz, jestem już w wieku, w którym modelki przechodzą na emeryturę. Wprawdzie nie narzekam na brak zleceń, ale muszę wyprzedzać fakty. Pomyśl. Ukrywana ciąża, skrywane macierzyństwo, śliczny synek, który nagle pojawiłby się na pokazie obok mnie. Przecież to byłby hit! Marco mógłby pochwalić się sławną matką, a ja na nowo zdobyłabym zainteresowanie prasy. Wiesz, jak jest w tym zawodzie: paparazzi przestają za tobą jeździć, to już możesz poczuć się martwa.

Kurwa.

Znowu przeklinałem, ale… kurwa!

Nie mogłem uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem. Kiedyś wydawało mi się, że jestem zakochany w tej bezdusznej kobiecie, ale teraz doskonale wiedziałem, że z miłością miało to niewiele wspólnego. A teraz zamierzała wykorzystać syna, którego nigdy nie chciała, do własnych niecnych celów? Do ratowania kończącej się kariery? Planowała rzucić go na pożarcie hienom z prasy, stworzyć historię, której nie było, tylko po to, aby dostać nowy atrakcyjny kontrakt? I aby znaleźć się na świeczniku, z którego najwyraźniej powoli spadała?

Kurwa!

Czy zawsze była taką bezduszną suką, czy z czasem się nią stała?

Nie, zawsze. To jej prawdziwa natura, tylko umiejętnie przez jakiś czas się maskowała. A teraz zachowywała się tak, jakby była w amoku. Ale nie wiedziała, że ze starego Luki już nic nie zostało. Nie miałem dla niej nawet odrobiny ciepłych uczuć, wręcz nienawidziłem z całego serca, gardziłem nią i uważałem za płytką, pozbawioną empatii istotę, która kiedyś obudzi się sama, opuszczona przez wszystkich. I mogłem tylko mieć nadzieję, że mój syn, kiedy już dorośnie, nie będzie miał ochoty, aby nawiązać z nią jakikolwiek kontakt.

Zbliżyłem się do Aurory i spojrzałem jej w oczy. Wciąż się uśmiechała, również posłałem jej uśmiech. A potem pochyliłem się i wyszeptałem jej na ucho:

– Spróbuj tylko się do niego odezwać, a załatwię zakaz zbliżania. Wyparłaś się go dawno temu, on cię nie potrzebuje. Ja cię nie potrzebuję. Nikt cię nie potrzebuje. Nawet świat mody cię nie potrzebuje. Jesteś głupią, wredną suką, Auroro, i gdyby nie Marco, przeklinałbym dzień, w którym się spotkaliśmy. Uważaj, bo jeszcze nie wiesz, do czego jestem zdolny.

Gdyby ktoś obserwował nas z boku, mógłby dojść do wniosku, że szepczemy sobie na ucho miłe słówka, bo wciąż się uśmiechałem. Aurora umiała grać i teraz też podniosła kąciki ust, pewnie brała pod uwagę, że może właśnie jakiś cholerny paparazzi cyka nam foty. Miałem to jednak gdzieś. Chciałem pozbyć się toksycznej idiotki z mojego otoczenia i wrócić do Rzymu. Do siebie. Z Izabellą u boku. O nic więcej mi w tej chwili nie chodziło i na niczym innym mi nie zależało.

– Lepiej mnie nie strasz, Luciano. Potrafię sobie radzić z takimi pogróżkami, przez lata próbowano mnie zastraszyć, w świecie mody to nic nowego. Ale ja wciąż płynę i nie zamierzam utonąć.

– Możesz robić, co chcesz, ale trzymaj się z daleka od mojego syna – warknąłem, bo poniosły mnie nerwy.

– To także mój syn, urodziłam go, pamiętasz?

– Wyparłaś się go, wyrzekłaś, więc teraz nie licz na to, że uda ci się nim manipulować. Jak w ogóle możesz myśleć o tym, aby małego chłopca wykorzystywać do swoich podłych celów? Wiedziałem, że jesteś pieprzoną egoistką, ale nie zdawałem sobie sprawy, że aż do tego stopnia. Żal mi cię… – Pokręciłem głową. – A właściwie to nie. Gardzę tobą. O tak, to lepsze określenie!

Odwróciłem się i odszedłem, bo poczułem, że muszę się napić, aby zająć myśli i przygotować się na jakieś kolejne chore posunięcie ze strony tej idiotki.

Gdy tylko znalazłem się w hotelowym barze, od razu wpadłem w sidła błękitnego spojrzenia Izabelli. Siedziała na wprost wejścia do foyer i zapewne widziała moją rozmowę z Aurorą, która na szczęście już się ulotniła.

Usiadłem obok mojej ślicznej dziewczyny. W tej chwili wyglądała na zasmuconą, ale i wkurzoną.

– Pozwolisz mi wyjaśnić tę całą sytuację? – spytałem, patrząc jej prosto w oczy. Ostatnie, czego teraz potrzebowałem, to utrata jej zaufania.

ROZDZIAŁ 18

IZABELLA

Chciał „wyjaśniać”? Ciekawe co? To, że zapomniał mnie uprzedzić, że wraca do swojej eks? Albo żebym nie wyobrażała sobie za wiele, bo to między nami to tylko przelotny romans?

Zacisnęłam powieki i wzięłam głęboki, drżący wdech. Cokolwiek to będzie, powinnam go wysłuchać. Dla własnego świętego spokoju. Po wszystkim wyjadę i już nigdy więcej się nie zobaczymy. Nie miałam zamiaru być niczyim epizodem ani krótką przygodą. Nie jestem pozbawioną uczuć porcelanową laleczką, którą można odłożyć na półkę, gdy znudzi się zabawa. Miałam dumę i piekielny charakterek, a Luca Massini zaraz go posmakuje.

– Słucham? – odparłam, rzucając mu śmiałe spojrzenie.

Zakładałam, że twarz Luki jak zwykle niewiele zdradzi, a jednak myliłam się. Wyglądał na przybitego. Wydawał się piekielnie wkurzony, a jednocześnie zawiedziony. Jakby ktoś zadał mu cios w samo serce.

– To była matka Marco – wyznał. – Aurora Zello, sławna modelka i chujowa partnerka. Przepraszam za słownictwo, ale w sumie to chyba nader adekwatne określenie jej całej postawy podczas naszego krótkiego związku i tego, co nastąpiło potem.

– Wyglądaliście na bardzo… zaprzyjaźnionych. Jak idealna para – mruknęłam, uciekając wzrokiem.

Luca westchnął bezsilnie i zmusił mnie, bym ponownie na niego spojrzała.

– Aurora czuje, że zbliża się do końca, jeśli chodzi o karierę w modelingu. Uznała za doskonały pomysł pojawienie się na tej imprezie. I chyba nawet odczuła satysfakcję, że mogła tak zaskoczyć mnie na scenie. Zawsze lubiła efektowne wejścia, to typowa królowa dramy. Im więcej zamieszania, tym lepiej. Pomyśl, że chciała wykorzystać Marco i to, że nikt nie wie, że jest jego matką, znaczy… – poprawił się szybko – kobietą, która go urodziła, do własnych celów. Wszystko po to, aby zainteresować prasę, aby ponownie zwrócić na siebie uwagę.

W tym momencie przez moje ciało przetoczyła się lawina ognistego gniewu. Nie rozumiałam postawy tej całej Aurory i tak naprawdę chyba nie chciałam zrozumieć. Tylko ktoś zupełnie wyprany z emocji i uczuć mógłby postąpić w ten sposób.

– To… podłe – skwitowałam, choć z trudem gryzłam się w język.

Luca tylko uśmiechnął się gorzko i wbił puste spojrzenie w szklankę.

– Zawsze miała na bakier z etyką. Żeby zdobyć wymarzony kontrakt na kampanię, potrafiła uwalić każdą konkurentkę. Nic się nie zmieniła. Jej zagrywki nadal są brudne i pospolite.

– Ale jak… Jak to się w ogóle stało, że…? – Nie potrafiłam wydukać pytania, które powtarzało się w mojej głowie jak zacięta płyta.

– Jak to się stało, że byliśmy razem? W sumie sam nie wiem. Wydawało mi się, że Aurora jest przy mnie inna. Że to dla mnie staje się lepsza, i to mi wystarczyło. Jednak rzeczywistość okazała się o wiele bardziej brutalna. Spędziłem z nią dwa lata. Utrzymywaliśmy nasz związek w tajemnicy, bo tego chciała, a ja i tak nigdy nie byłem skory do rozpowszechniania informacji o moim życiu prywatnym. Wydawało mi się, że oboje jesteśmy szczęśliwi. Tak wtedy sądziłem. Aurora odeszła ode mnie zaraz po porodzie, bez słowa wyjaśnienia. Porzuciła Marco, pozostawiła dokumenty o zrzeczeniu się praw rodzicielskich. Nie rozumiałem, dlaczego tak zrobiła. Obwiniałem się, a nawet nienawidziłem za to, że nie poświęcałem jej wystarczającej uwagi. W ciągu następnych lat rozmawiałem z nią tylko raz. Potrzebowałem wiedzieć, co sprawiło, że zostawiła mnie i naszego syna. Przez pół roku próbowałem ją zlokalizować, ale jakby zapadła się pod ziemię. Aż pojawiła się na pokazie w Paryżu. Poleciałem do niej, do hotelu, w którym się zatrzymała. Przyjęła mnie, ale… wyśmiała moje przeprosiny. To był tylko romans, czar chwili. Nie chciała ani mnie, ani dziecka. Powiedziała, że nie pisała się na przewijanie pieluch i użeranie ze smarkaczem, pragnęła za to wygodnego, luksusowego życia, które mogłem jej zapewnić. Wzięła z naszego wspólnego konta pieniądze, kupiła za nie mieszkanie w Mediolanie i przeszła operacje plastyczne, by usunąć wszelkie ślady po ciąży i jak najszybciej wrócić na wybieg. Wyśmiała mnie i moją miłość, miłość dziecka, które pragnęło mamy. Dlatego nigdy nie pozwolę, by Marco spotkał się z tą… kobietą. Nie chcę, żeby i mój syn leczył złamane serce.

Rozumiałam. Rozumiałam. Naprawdę rozumiałam wszystko, co mówi. Przez co przeszedł, ile krzywd zaznał, jak bardzo złamała go Aurora i dlaczego przez ostatnie lata z nikim się nie związał. Ta niespełniona miłość skazała go na samotność. Nie ufał nikomu i niczemu, uczucia przestały mieć dla niego znaczenie. Dla Luki liczył się jedynie syn i to jego poprzysiągł chronić, a ja… naprawdę chciałam mu zaufać.

Pragnęłam wierzyć, że nie miał nic wspólnego z działaniami Aurory, że ta intryga leży wyłącznie po jej stronie, że miała złe motywy, ale… nie potrafiłam. Bałam się. Już raz zostałam oszukana. Już raz leczyłam złamane serce. Już raz ktoś zadrwił z moich uczuć. Nie chciałam być hipokrytką, bo być może oboje trafiliśmy na niegodziwych ludzi, jednak to nadal… Nadal nie potrafiłam zaufać.

Luca jakby siedział mi w głowie, bo nagle zerwał się z krzesła, okręcił mnie w swoją stronę i złapał za ręce.

– Izabello, jesteś jedną kobietą w moim życiu. Najważniejszą – wyszeptał gorączkowo, a ja naprawdę życzyłam sobie, by te słowa były prawdziwe. Ale jedyne, co potrafiłam, to uciec spojrzeniem. – To, co dzisiaj zrobiła Aurora… to element jej planu. Wcale nie chce wrócić ani do mnie, ani do Marco. To element taniej zagrywki mający na celu jedynie podbicie jej kończącej się popularności. Właśnie o tym z nią rozmawiałem. Chciałem jej uświadomić, że nie ma nas mieszać do swoich intryg. Dla mnie i dla mojego syna Aurora należy już do przeszłości.

– Luca, wiem to i rozumiem, ale… muszę to wszystko przemyśleć. Przepraszam, mam bałagan w głowie.

– Wszystko w porządku? – Wzmocnił uścisk i zajrzał mi w oczy.

– Po prostu tam… idealnie wyglądaliście – wyszeptałam, a Luca skrzywił się, jakby sztylet przeszył mu serce.

– To tylko obrazek, który chcą widzieć ludzie. Inscenizacja przygotowana przez Aurorę, która ma lata praktyki w kreowaniu siebie na użytek publiczności. Nie wierz w to, co widzisz.

– Wiem, staram się. Po prostu zbyt wiele razy mnie raniono.

– Doskonale rozumiem, co czujesz. Pod tym względem jesteśmy do siebie bardzo podobni. I nie przepraszaj. Nigdy i nie mnie – odparł, całując mnie w czoło. – Mówiłaś mi o swoim narzeczonym. Co zrobił i jak bardzo cię tym skrzywdził. Czuję się jak ostatni śmieć, bo to, co zobaczyłaś…

Stanowczo pokręciłam głową i odsunęłam się od niego.

– Nie miałeś na to wpływu. Luca, pozwól mi pomyśleć, dobrze? Proszę cię tylko o czas.

Nie zgadzał się. Widziałam to w jego oczach. Buzowały w nich emocje, ale nie chciał ich pokazać, powstrzymywał się przed tym.

– Masz go, Złotko – przytaknął z wysiłkiem. – Ile tylko potrzebujesz.

Chciałam mu podziękować, ale głos uwiązł mi w gardle. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, jedyne, czego pragnęłam, to mocno się do niego przytulić, prosić, by objął mnie, zamknął w ramionach, odgrodził od tego całego syfu. Ale nie mogłam tego zrobić. Musiałam zepchnąć na bok uczucia, pozostać głucha na porywy serca, a zacząć słuchać intuicji. A ta podpowiadała mi, że dystans i czas na przemyślenie całej tej sytuacji to jedyne dobre wyjście.

– Pójdę się położyć.

– Natalia zostanie z tobą?

– Wyszła na kolację z Nicolą. To nawet lepiej, bo przynajmniej będę mogła… poukładać sobie wszystko w głowie.

– Rozumiem. Napisz, jeśli będziesz czegoś potrzebować.

– Jasne. I… Luca. – Z trudem wykrzesałam z siebie uśmiech. A i tak był sztuczny, obcy. – Gratuluję.

ROZDZIAŁ 19

IZABELLA

Sama nie wiem, o której zmorzył mnie sen – czy raczej zmęczenie. Stres z ostatnich dni dał mi się we znaki, a dzisiejszy zastrzyk adrenaliny i nerwów jedynie dopełnił dzieła. Pamiętam tylko, że długo rozmyślałam, wspominałam, rozbijałam wydarzenia z tego dnia na części pierwsze, tysiąc razy odtwarzałam w głowie pocałunek Luki i Aurory na scenie. Gdzieś po północy wróciła Natalia. Musiała być w dobrym humorze, ale starała się to ukryć ze względu na mnie, z kolei ja nie chciałam psuć jej wieczoru. Dlatego udałam, że śpię. Natalia zajrzała do mnie kilka razy, a później sama położyła się do łóżka i szybko zasnęła. Ja rozmyślałam i w końcu też odpłynęłam.

Rankiem planowałam cicho pójść pod prysznic, ale okazało się, że Natalia już nie śpi. Siedziała na łóżku i ze ściągniętą gniewem twarzą przeglądała coś w nowym telefonie.

– Coś się stało? – spytałam szybciej, niż pomyślałam. Tym samym wystraszyłam dziewczynę.

– O kurde, Izka! Byłam przekonana, że jeszcze śpisz!

– Ano nie śpię. Co oglądasz?

– Co? – Natalia wytrzeszczyła oczy i… schowała aparat pod kołdrę. – A… nic! Takie tam…

Takie tam? Moje brwi wystrzeliły w górę. Bez dwóch zdań dziwnie się zachowywała.

– Pokaż.

– Izka… Nie, naprawdę to nic takiego… O matko, błagam, zostaw!

Za późno. Zerwałam się z łóżka i po chwili już miałam telefon przyjaciółki w rękach. Tym samym dowiedziałam się, co tak starała się przede mną ukryć. Chyba chciała zaoszczędzić mi bólu, ale przecież kiedyś i tak bym się dowiedziała o trwającym wciąż romansie Luki Massiniego i Aurory Zello. I miałam na to dowód, a raczej miała go prasa.

Patrzyłam na ich zdjęcie.

Leżeli we wzburzonej białej pościeli. Aurora nieziemsko piękna, potargana, trochę zaspana przytulała się do nagiego torsu Luki. A on… uśmiechał się sennie, a jego oczy wyrażały absolutną miłość i oddanie.

To właśnie mnie złamało.

To, że Luca patrzył w ten wyjątkowy sposób na inną kobietę. Nie rozumiałam. Przecież zaledwie kilka godzin wcześniej zaręczał, że nic nie czuje do swojej eks, że między nimi wszystko skończone, a tymczasem… Tymczasem poszedł do niej i spędził z nią noc. To zdjęcie w prasie pochodziło z oficjalnego Instagrama Aurory i zostało dodane dziś rano. Dziś. Rano.

Luca to oszust.

Oszust i kłamca.

Obiecał, że mnie nie skrzywdzi, że mnie nie zrani, że tylko ja się liczę…

I po co mi to było? Przecież wiedziałam, że ten włoski romans nie będzie miał happy endu. Za dużo przeszkód, za dużo niejasności. A teraz na scenę, w dosłownym tego słowa znaczeniu, wkroczyła Aurora – dawna i jak widać jedyna miłość Luki. Poza tym matka jego dziecka. Jedynego syna. To było nie do podważenia!

Pozostało mi tylko jedno. Usunąć się w cień. Trójkąt romantyczny? Nie będę pożywką dla mediów. Żadne z nich, a tym bardziej Aurora, nie wciągnie mnie w skandal. Oboje prowadzili jakąś brudną grę, a ja nie miałam zamiaru być częścią ich planu.

– Iza? Izuś, pogadaj ze mną. Co robisz?

– Nie widzisz? Pakuję się.

– Wracasz? Do Rzymu?

– Nie. Do Polski. Jesteśmy niedaleko Bergamo. Stąd są bezpośrednie loty do Wrocławia.

Dłonie Natalii nagle przykryły moje. Zamrugałam szybko, by pozbyć się łez, i zobaczyłam, jak drżą mi ręce. A potem spojrzałam na wrzucane w szale ciuchy wypływające z walizki.

– Czy na pewno dobrze to przemyślałaś? – Jej głos był kojący, ale stanowczy. – Może porozmawiasz najpierw z Luką? Może da się to jakoś wyjaśnić…

Kręciłam głową.

W końcu nie wytrzymałam i wybuchnęłam.

– A co chcesz wyjaśniać?! On zdradził…! Nie. Przecież nawet nie byliśmy w związku. Ale zakpił z moich uczuć. Zranił mnie! Już jedna osoba postąpiła dokładnie w taki sam sposób. Nie chcę… Nie będę cierpieć.

Wyszarpnęłam się Natalii i wbiegłam do łazienki po kosmetyki. Próbowałam opanować płacz, bo przecież Luca do niczego nie był mi potrzebny. Przelotnie spojrzałam w lustro i odkryłam, że nadal jestem w piżamie. Cholera, przecież musiałam się przebrać. Nie mogłam tak pojawić się na lotnisku, bo jeszcze narobiłabym sobie problemów.

– Weź prysznic. – Natalia weszła do łazienki i podała mi ciuchy. – Ogarnij się na spokojnie, a ja kupię nam bilety na samolot.

Spojrzałam na przyjaciółkę takim wzrokiem, jakbym zobaczyła ją pierwszy raz w życiu.

– Natka… Nie musisz…

– Nie, właśnie muszę. Jesteś dla mnie najważniejsza – oświadczyła z uporem.

– Ale twoje zlecenie, Nico…

– Zdjęcia z konkursu mogę wysłać zdalnie, to żaden problem. Poza tym… Nico zrozumie.

Przytaknęłam. Tak, Nicola był wyrozumiałym człowiekiem. Później będę musiała go przeprosić, że porzuciłam staż w Marconi. I miałam nadzieję, że pojmie, dlaczego to zrobiłam.

– Dobrze – powiedziałam i mój głos się załamał. – Wracajmy do domu.

LUCA

Dopijałem kawę w hotelowej restauracji, kiedy nagle przede mną pojawił się Nico. Nie wyglądał na zachwyconego, a wręcz z pasją rzucił tablet na stół.

– Coś ty najlepszego zrobił?! – warknął wściekle.

– O co ci… chodzi – dokończyłem na wydechu, bo mój wzrok padł na ekran i zobaczyłem zdjęcie. – Co to, do cholery, jest?!

– To chyba ja powinienem o to spytać.

Pominąłem treść artykułu, bo wystarczył sam nagłówek, by krew uderzyła mi do głowy. Znana top modelka ujawnia szczegóły pilnie strzeżonego życia prywatnego! Okazuje się, że od wielu lat jest w związku ze znanym pâtissierem Lucą Massinim…

– Co to, kurwa, jest?! – wykrzyknąłem.

– Na Boga, ciszej, Luca! – Nico rozejrzał się wokół i przeprosił siedzących obok nas ludzi, ale miałem ich głęboko w dupie. – Miałem nadzieję, że ty mi to wyjaśnisz.

– Co mam wyjaśniać? To zdjęcie z czasów, gdy byliśmy razem!

– Okej, rozumiem, ale… Powiedz mi, tak szczerze, i obiecuję, że nie będę cię osądzał…

– Jeśli naprawdę zamierzasz spytać, czy wróciłem do Aurory, to przemyśl to dwa razy, bo inaczej zdzielę cię w pysk!

– Jezu, dobrze, tylko uspokój się! – wysyczał przez zaciśnięte zęby i przysunął się do stołu. – Naprawdę, Luca, ochłoń. To zdjęcie opublikowała Aurora na swoim oficjalnym Instagramie. Post nie ma treści.

– Wczoraj z nią rozmawiałem – odpowiedziałem, patrząc na brata. – Chce wywołać skandal, by wrócić na szczyt.

Nico zacisnął wściekle szczęki.

– Więc dopięła swego. Pozwoliła, żeby prasa prześcigała się w spekulacjach. W siedzibie firmy od godziny urywają się telefony. Każdy dziennikarz w kraju chce umówić się z tobą na wywiad, i bynajmniej nie z powodu wygranego konkursu.

– Sądziłem, że to załatwiłem. Myślałem, że wystarczająco dosadnie powiedziałem, że nie chcę jej w swoim życiu. Ani życiu mojego syna – dodałem ciszej.

Nicola zabębnił palcami o stół, a jego brwi zbiegły się w jedną linię.

– Rozwiążemy to inaczej. Skoro do Aurory nic nie dociera, skoro dalej chce grać w swoje brudne gierki, pozostaje tylko droga sądowa.

Skrzywiłem się.

– Nie chcę wywlekać prywatnych spraw…

– Nic złego się nie stanie. W każdym razie nic gorszego niż to. – Nico wskazał artykuł. – Wyślemy naszego prawnika. Zagrozi konsekwencjami opublikowania twojego wizerunku bez twojej zgody oraz szerzenia nieprawdziwych treści i celowego wprowadzenia opinii publicznej w błąd. Może uda się wyciszyć to w ten sposób.

Zamyśliłem się. Znałem Aurorę i wiedziałem, do czego jest zdolna. Nasza wczorajsza rozmowa nie odniosła pożądanego skutku, więc czy wystraszyłaby się prawnika? To możliwe, jednak pewności nie miałem.

– Sam z nią porozmawiam.

– Luca, zastanów się. Przecież teraz prasa nie odstąpi cię na krok. Pojedziesz do jej hotelu i co? Zrobią wam zdjęcia, a to już trudno będzie odkręcić. Pamiętaj, że w tak niejasnych sytuacjach dziennikarze widzą to, co chcą widzieć.

Cholera, miał rację. Pieprzoną rację. Swoim nieprzemyślanym działaniem jeszcze dolałbym oliwy do ognia. Zaszkodziłbym nie tylko Marcowi, ale i…

– Izabella – wyszeptałem przerażony i zerwałem się z krzesła. – Izabella nie może się dowiedzieć!

Nico próbował mnie zatrzymać, ale już wybiegłem z hotelowej restauracji i pędziłem w stronę wind. Musiałem porozmawiać z Izabellą, zanim dotrą do niej pogłoski o tym zmyślonym romansie. Wczoraj zapewniłem ją, że jest jedyną kobietą w moim życiu, jednak przez ten pieprzony pocałunek na scenie była tak pełna wątpliwości… Cholera! Widziałem ból w jej oczach. Skrzywdziłem ją! Zraniłem osobę, na której po raz pierwszy od dawna mi zależało, w której się zakochałem i którą obiecałem chronić!

– Izabella! – Zapukałem do jej drzwi, ale nikt nie odpowiedział. – Izabella! Izabella, porozmawiaj ze mną, to ważne!

– Pan wybaczy, stało się coś?

Obejrzałem się przez ramię. Stała tam pokojówka, a w rękach trzymała klucz do pokoju. Nie… To nie mogła być prawda.

– Przepraszamy za zamieszanie. – Zdyszany Nico z czarującym uśmiechem próbował załagodzić sytuację, by kobieta nie wezwała ochrony. Nawet nie wiedziałem, że pognał w ślad za mną. – Przyszliśmy do naszych narzeczonych. Są tutaj.

Pracownica zmierzyła nas spojrzeniem pełnym wątpliwości i ściągnęła usta.

– No to chyba macie kłopot – skomentowała kwaśno. – Wasze dziewczyny już się wymeldowały. Właśnie przyszłam posprzątać.

Moje serce zamarło. To niemożliwe.

Izabella wyjechała?

Spieprzyłem. Wszystko spieprzyłem.

– Luca? Mamy problem.

– Tak? – Roześmiałem się jak szaleniec. – Wracam. Natychmiast wracam do Rzymu.

Odepchnąłem brata i ruszyłem korytarzem. Musiałem się spakować i złapać samolot. Tak, wyjaśnię Izabelli wszystko, a wtedy…

– Tylko że Bella wcale nie jest w drodze do Rzymu.

Zatrzymałem się tak gwałtownie, że prawie straciłem równowagę. Jak to Bella nie jechała do Rzymu?! Nico dołączył do mnie i pokazał mi swój telefon. Dojrzałem wiadomość od Natalii.

Jesteśmy na lotnisku. Wracamy do Polski.

– Luca, wiem, co czujesz i o czym myślisz. Tylko zastanów się… W tej chwili masz ogon w postaci złaknionych sensacji dziennikarzy. Jeśli pojedziesz tam za Bellą, dowiedzą się o niej, o twoim prywatnym życiu. A przecież na tym zależy ci najbardziej, na zachowaniu prywatności.

Głos Nicoli to głos rozsądku. Podświadomie wiedziałem, że nie powinienem wciągać Izabelli do mojego ogarniętego chaosem świata. Ta dziewczyna zasługiwała na wszystko, co najlepsze. Na mężczyznę znacznie wartościowszego niż ja.

Należało odpuścić i dać jej odejść. Pozwolić żyć z dala od siebie. Od człowieka, który pozwolił, by zwątpiła w niego i w uczucie, którym ją darzy.

Jednak… nie potrafiłem.

– Izabella jest moją kobietą. I jadę po nią.

Na ściągniętych ustach Nicoli błysnął ślad uśmiechu.

– To chciałem usłyszeć, bracie. Jedziemy po nasze dziewczyny.

IZABELLA

Natalia już czekała na mnie w punkcie odpraw, a ja musiałam jeszcze na chwilę wyskoczyć do łazienki. Z tego wszystkiego zapomniałam założyć stanik. Głupi stanik! I miałam koszulkę na lewej stronie. Pech nie odpuszczał. W ogóle mogłam śmiało uznać, że ten dzień będzie najgorszym w całym moim życiu.

Pozostało tylko pięć minut do zamknięcia bramek. Tak to jest, jak kupuje się bilet na ostatnią chwilę! – pomyślałam wściekła i zaciskając zęby, mocniej szarpnęłam walizkę. Była ciężka, wypchana po brzegi byle jak wrzuconymi rzeczami, a i tak miałam pewność, że o czymś zapomniałam. Mówi się trudno. Nie zostanę w tym przeklętym miejscu ani chwili dużej!

Klnąc pod nosem, wyminęłam rozochoconych turystów, którzy fotografowali olbrzymią choinkę ustawioną na środku holu. W ogóle panowała radosna, świąteczna atmosfera, wszyscy uśmiechali się, byli życzliwi, tylko ja… Tylko ja pędziłam na samolot, jakby ścigało mnie stado diabłów. Chociaż poprawka – był tylko jeden diabeł, który szczerze mówiąc, pewnie miał mnie głęboko gdzieś, a ja głupia wmówiłam sobie, że to miłość!

– Miłość! Dobre sobie – prychnęłam, zgarniając z policzków znienawidzone łzy. – Faceci są do bani. Święta są do bani! W ogóle ta przeklęta choinka też jest do…

Gdyby nie koleś, na którego właśnie wpadłam, z pewnością zaliczyłabym widowiskowy piruet na środku lotniska. Nie załamuj się, Izabella. To tylko złamany obcas. Jak tylko dostaniesz się do samolotu, zmienisz buty i dalej będziesz mogła przeklinać, na czym świat stoi…

– Może najłatwiej będzie przyjąć, że wszyscy są do bani? – spytał mężczyzna. Nadal trzymał mnie za ramię i najwidoczniej nie zamierzał puścić. Na dźwięk jego ochrypłego głosu moje złamane serce podskoczyło aż do gardła. Gwałtownie podniosłam głowę i natrafiłam na intensywnie wpatrujące się we mnie lazurowe oczy. Oczy, o których jeszcze kilka godzin wcześniej myślałam, że jestem w nich zakochana… – Dlaczego uciekasz, Izabello? Dlaczego chcesz uciec ode mnie?

Odskoczyłam jak oparzona. I w sumie tak było, bo ciało Luki parzyło mnie jak ogień piekielny. Od tego zagotowała mi się krew w żyłach i uderzyła do głowy. Czułam, jak cała wypełniam się skumulowanymi emocjami, które próbują znaleźć ujście. Zmierzyłam go pogardliwym spojrzeniem i w końcu wybuchnęłam.

– Bo jesteś kłamliwym, podłym…! – zaczęłam krzyczeć po polsku. Zapewne robiłam już niezłe przedstawienie.

– Izabello!

– Fałszywym, zakłamanym…!

– Kłamliwy i zakłamany to synonimy, wiesz o tym?

– W dupie to mam! Daj mi święty spokój! Jesteś pozbawionym serca dupkiem i…

– ZŁOTKO, DO JASNEJ CHOLERY, USPOKÓJ SIĘ I DAJ MI COŚ POWIEDZIEĆ!

Stanęłam jak wryta i wytrzeszczyłam oczy.

Kurwa. Przesłyszałam się.

– C… C-co… Co? Czy ty… Czy ty właśnie…?

Luca zwilżył usta czubkiem języka i sfrustrowany przegarnął opadające na czoło włosy.

– Tak, mówię po polsku. Moja babcia jest Polką. Zarówno ja, jak i Nico dobrze władamy tym językiem.

– Więc… O kurwa… Więc rozumiałeś wszystko… Wszystko, co do ciebie…

– W większości. Nadal nie wiem, co oznacza „zboczeniec” – przyznał z krzywym uśmieszkiem.

– Fontanna… Jezu.

To koniec. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, a moje nogi odmówiły posłuszeństwa. Luca złapał mnie i chyba posadził na jednym z setek metalowych krzesełek, bo w następnej chwili poczułam chłód na pośladkach. I chyba to mnie otrzeźwiło.

Luca mówił po polsku. Miał babcię Polkę. I dlatego mówił po polsku. On znał polski… O kurwa…

– Czy teraz mnie wysłuchasz? – spytał, siląc się na cierpliwość, ale ja… Mój mózg nadal przetwarzał to, że Luca nie mówił do mnie po włosku.

– Okłamałeś mnie. Znowu.

– W niczym cię nie okłamałem.

– Tak?! To dlaczego nigdy nie powiedziałeś, że doskonale mnie rozumiesz? I ostrzegam cię, nawet nie waż się mówić: bo nie pytałaś!

– Cóż… – Ściągnął usta, bo ewidentnie nie potrafił powstrzymać się od śmiechu. – To było całkiem interesujące… słyszeć, co tak naprawdę o mnie myślisz.

Zerknęłam na niego i już chciałam mu przygadać, ale w tym momencie przypomniałam sobie, dlaczego jestem na lotnisku i dlaczego Luki nie powinno tu być. Właśnie… lot!

– Natalia! – wykrzyknęłam, zrywając się jak oparzona. – Mam samolot…

– Nico poszedł po Natalię. Nie wsiadła do samolotu – odparł z dziwnym spokojem.

Zmrużyłam na niego oczy.

– Natalia wam powiedziała?

– Pisała z Nicolą. Stąd wiedzieliśmy, że chcesz wrócić do Polski. Kupiliśmy pierwsze lepsze bilety, żeby tu wejść i was znaleźć.

Krew znowu się we mnie zagotowała. Złożyłam ręce na ramiona i posłałam Luce wyzywające spojrzenie.

– I? Po co to zrobiłeś?

Spróbował złapać mnie za dłoń, ale się odsunęłam. Nie wyglądał na zadowolonego. Super, było nas dwoje. Mnie też nie leżał ten cały galimatias i wolałabym znaleźć się od niego jak najdalej.

– Natalia napisała, że widziałaś artykuł.

– Natalia coś za dużo mówi niewłaściwym osobom – skomentowałam kwaśno i w myślach zanotowałam, by wygłosić jej kazanie na temat roli przyjaciółki w relacjach z kłamliwymi szujami.

– Niewłaściwym osobom? – powtórzył Luca, marszcząc brwi. – Chyba łączy nas tak dużo, że zasłużyłem na wyjaśnienie.

W jego ton wdarły się zniecierpliwienie i gniew. Poważnie? To on był wkurzony?

– Nie masz takiego prawa. Widziałam wasze zdjęcie. Okłamałeś mnie i…

– Nie okłamałem cię! I daj mi to w końcu udowodnić.

Zacisnęłam zęby. Sama nie wiem, dlaczego to zrobiłam, ale skinęłam głową. Wówczas Luca odetchnął i wyciągnął z kieszeni telefon.

– Zdjęcie, które widziałaś, pochodzi sprzed sześciu lat. To była nasza rocznica, spędziliśmy ją w Paryżu. Zostało zrobione sześć lat temu – powtórzył dosadnie. – Widzisz? Mam krótsze włosy i mocniejszą opaleniznę. No i łańcuszek, którego już nie noszę. Zobacz…

Przysunął w moją stronę komórkę, ale jedyne, co zobaczyłam, to komunikat „dana strona nie istnieje”.

– Nic tu nie ma – powiedziałam, za to Luca nie wyglądał na aż tak zaskoczonego.

– Moi prawnicy musieli zadziałać. To dobrze. Zagroziłem Aurorze pozwem. Opublikowała fotografię bez mojej zgody. Zastanawiam się też nad zakazem zbliżania się do mnie i Marco. W każdym razie musiała się wystraszyć i ją usunąć.

Nie chciałam uwierzyć, że to wszystko da się tak łatwo wytłumaczyć, ale… To, co powiedział Luka, układało się w logiczną całość.

– Więc… – przełknęłam ciężko ślinę i zmieszana zerknęłam na niego – więc nie wróciliście do siebie?

Albo mi się wydawało, albo właśnie Luce spadł z serca ogromny ciężar. Ze świstem wypuścił powietrze i czym prędzej ujął moją dłoń. Pozwoliłam, by pocałował moje palce – robił to z niesłychaną czułością i oddaniem. Cholera, jak ja za nim tęskniłam. Za jego pocałunkami, bliskością, za tym, jak na mnie patrzył.

– Nie – wyszeptał, patrząc mi w oczy.

– I nie spędziliście razem nocy?

– To zdjęcie sprzed pięciu lat – powtórzył z uporem. – Mówiłem ci wczoraj o planach Aurory i brudnych zagrywkach. Nie zależy jej ani na mnie, ani na Marcu i tym postem właśnie to pokazała. Chciała jedynie wywołać sensację. Ale nie naszym kosztem. Nie pozwolę jej na to.

– Naszym? – Nieświadomie zacisnęłam palce na jego dłoni, a wtedy uśmiechnął się czule.

– Tak, naszym. Jesteś moją kobietą, Izabello, i przysięgam, że zrobię wszystko, by cię ochronić.

– Chcesz mnie ochronić, bo jestem twoją kobietą? – prychnęłam, bo została we mnie jeszcze krztyna oporu. – A kto tak powiedział?

Luca zmrużył oczy i jednym ruchem pociągnął mnie do pionu. Wpadłam w jego ramiona, a on objął mój policzek i… złożył niespiesznego całusa na środku czoła. Wzdychając, przymknęłam powieki, rozkoszując się upragnionym dotykiem jego ust.

– Jesteś moja, bo cię kocham. I to chyba wystarczy, prawda? Zakochałem się w tobie już w momencie, gdy wyciągnąłem cię z fontanny di Trevi. Nigdy nie wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia, to zbyt poetyckie i irracjonalne, ale… Ale ty, nasze spotkanie jest na nią dowodem. Wystarczyła jedna chwila, byś wywróciła moje życie do góry nogami. Nie mogłem przestać o tobie myśleć, nie mogłem przestać cię pragnąć, nie mogłem przestać cię pożądać. Jesteś jedyną kobietą w moim życiu, Izabello.

Próbowałam nie płakać, naprawdę. Ale siła spojrzenia Luki Massiniego, jego przekonanie, upór oraz szczerość to było coś tak pięknego, że rozbiło mnie na drobne kawałki. A później stało się coś, czego nigdy w życiu się nie spodziewałam. Luca pochylił się i wyszeptał w moim ojczystym języku:

– Kocham cię, moje serce.

Zadrżałam. Dłużej nie mogłam tego znieść. Zarzuciłam mu ręce na ramiona i zaczęłam całować go bez opamiętania.

– Cholera… Ja także cię kocham, ty wariacie.

– Nie wiedziałem, że wystarczy powiedzieć coś po polsku, żeby zamknąć ci usta. – Roześmiał się nisko i mocniej mnie przytulił. – Sądziłem, że dobrze daję sobie radę samym pocałunkiem…

– Och, zamknij się już. Rujnujesz chwilę!

EPILOG

Sylwester, Ostia, dom państwa Massini

Wpatrywałam się w zachodzące słońce nad Morzem Tyrreńskim i nie mogłam uwierzyć, że tak kończył się ten rok. Po tych wszystkich przejściach ostatnie dni przyniosły niespodziewany spokój i wyciszenie. Wtedy na lotnisku w jednej chwili sądziłam, że straciłam wszystko, a zaraz potem odzyskałam tak wiele. Wkrótce Luca zabrał mnie do Ostii, do swojej rodziny, i wreszcie poznałam jego ukochaną babcię Nanę, czyli Anielę Massini z domu Kołaczek. Oczywiście rozmawiałyśmy po polsku (swoją drogą, długo nie zapomnę Luce tego, że mnie okłamał w kwestii znajomości języka. A raczej pozostawiał w przekonaniu, że go nie zna). I okazało się, że Nana jest naprawdę świetna, wesoła i przypomina mi moją nieżyjącą już babcię.

Dzisiaj był sylwester, spędzaliśmy go razem w wielkim domu Massinich. Moi rodzice mieli przylecieć nazajutrz i zostać na dwa tygodnie w Rzymie. Byli w niezłym szoku, kiedy poinformowałam ich, że zostaję we Włoszech na dłużej (na stałe) i że mam wspaniałego chłopaka (faceta), który jest najlepszym cukiernikiem Italii (i moim szefem). No i że jest ode mnie starszy o prawie dekadę. Mama oczywiście się zmartwiła, a ojciec powiedział, że go prześwietli, bo raz już dał ciała jako mój obrońca. Śmiałam się z tego, bo teraz cała moja przeszłość była dla mnie jedynie niewyraźnym obrazem, do którego nie zamierzałam wracać.

Nagle poczułam, jak silne ramiona otulają mnie w pasie, a szyję owiewa ciepły oddech. Luka uwielbiał się do mnie tak przytulać. Kiedy tylko miał okazję, dawał mi znać, jak wiele dla niego znaczę i jak bardzo jestem ważna. To było takie… obezwładniające. I cudowne.

– Dobrze się czujesz? – Wzmocnił uścisk i oparł brodę na czubku mojej głowy. Staliśmy na tarasie, patrzyliśmy na morze, a w dole mieliśmy plażę.

– Idealnie.

– Nie sądziłem, że ten rok skończy się tak, że będę w domu moich rodziców, w miejscu, w którym się wychowałem, w którym byłem i zawsze jestem bardzo szczęśliwy, z kobietą, która stała się dla mnie najważniejsza.

Wzruszenie ścisnęło mi gardło. Odkąd wyznał mi, że mnie kocha, wciąż było to dla mnie czymś niesamowitym. Ja także go kochałam i to uczucie było tak silne, tak obezwładniające, że teraz dopiero zrozumiałam, czym naprawdę jest prawdziwa miłość.

– Dla mnie to też zupełnie niespodziewany obrót sytuacji.

– Wierzysz w przeznaczenie? – Luca odwrócił mnie i oparł o barierki tarasu. Dłonie ułożył po bokach mojego ciała i patrzył mi prosto w oczy. Jego niebieskie tęczówki w otoczeniu czarnych rzęs płonęły. Zawsze gdy tak mnie spoglądał, dosłownie miękły mi nogi. To był mój osobisty grzeszny sen… albo prawdziwy włoski zimowy romans, który rozgrzewał mnie do czerwoności. Tak samo jak podczas naszej pierwszej szalonej nocy.

– Wierzę w nas – odparłam i uśmiechnęłam się.

– A ja wierzę i w przeznaczenie, i w nas. Moja mama powiedziała kiedyś, że jak coś się ma zdarzyć, to się zdarzy. Wiem, że ty i ja musieliśmy doznać wielu krzywd i bólu, aby teraz odnaleźć siebie i poznać to niesamowite uczucie, które nas połączyło.

– Też w to wierzę.

Chciałam się odwrócić, bo usłyszałam jakiś szmer dochodzący z plaży, ale Luca przytrzymał mnie w swoich objęciach.

– To mój brat i Natalia – powiedział, potrząsając głową. Nie wiedziałam za bardzo, o co mu chodzi.

– No właśnie, a oni… – zaczęłam, ale mój zagadkowy facet nie dał mi dokończyć.

– Mam nadzieję, że mój brat zachowa się, jak powinien. Ale teraz chcę porozmawiać o czym innym.

– O czym?

Luca jakoś dziwnie się zachowywał. Wciąż trzymał mnie w mocnym uścisku, nie pozwalając się odwrócić, i dawał jakieś znaki. Ujęłam jego twarz w dłonie i spytałam zaniepokojona:

– Wszystko okej?

– Owszem, teraz już tak. – Wypuścił z ulgą powietrze.

Złapał mnie za ramiona i powoli odwrócił w stronę morza.

– Odpowiedz mi tylko na to pytanie, Bello – powiedział po polsku i wskazał plażę.

Na piasku dużymi literami napisane było po polsku:

WYJDZIESZ ZA MNIE?

Napis oświetlały liczne pochodnie wbite w piasek, które zapalili Natka i Nicola. Oboje stali teraz w oddaleniu, uśmiechali od ucha do ucha i chyba… trzymali się za ręce? Ale ja byłam w takim szoku, że nie mogłam wykrztusić słowa. I kiedy już miałam się odezwać, wówczas na moim nosie wylądował płatek śniegu. Potem jeszcze jeden. I kolejny. Zaskoczona spojrzałam w górę, Luca także. Po chwili cała rodzina pojawiła się na tarasie, aby podziwiać śnieg. A także napis na piasku i przygasające pochodnie. Wszyscy z rodu Massini utkwili we mnie wzrok, po chwili dołączyli do nich Nico i moja przyjaciółka.

Ale ja widziałam tylko lazurowe oczy mojego Włocha i uśmiechnęłam się pod nosem.

– No to mam swój włoski zimowy romans. Naprawdę zimowy – mruknęłam po polsku.

– Wiesz, że rozumiem, co mówisz? – Luca uniósł brew.

– Wiem. Możesz dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy.

– Na to liczę. Ale teraz chciałbym wiedzieć tylko jedną, mia cara.

Uśmiechnęłam się szeroko i objęłam stojącego przede mną mężczyznę za szyję.

– Tak, Luca. Wyjdę za ciebie. I pójdę tam, gdzie tylko chcesz, szef.

KONIEC

Rzym–Wrocław–Poznań, 20.10.2024 r.

OD AUTOREK

Dziękujemy za udział w naszej włoskiej przygodzie! Na pomysł napisania tej książki wpadłyśmy w Rzymie w styczniu 2024 roku, kiedy to stałyśmy przed fontanną di Trevi. Nieopodal była mała cukiernia, wówczas popatrzyłyśmy na siebie i jedna powiedziała do drugiej:

– A może by…

– On by był Włochem…

– A ona Polką…

– Oboje po przejściach!

– On jest gburem i rozumie polski.

– A ona jest zadziorna i nie ufa facetom!

I tak od słowa do słowa powstał zarys tej historii.

A nasza konkluzja jest taka: Naprawdę nie powinnyśmy nigdzie razem jeździć! A może wręcz przeciwnie?

Dziękujemy, że jesteście z nami i czytacie LEGALNIE nasze książki (bądź słuchacie).

Do zobaczenia przy okazji kolejnej historii.

Aga i Ania

PRZEPISY CUKIERNI
MACRONI LUKI MASSINIEGO

CANNOLI

- 250 g mąki pszennej

- szczypta soli

- 1 łyżeczka kakao

- szczypta cynamonu

- 1 żółtko

- 20 g cukru pudru

- 30 g masła, bardzo miękkiego

- 5 łyżek słodkiego białego wina

- 1 białko, lekko roztrzepane

Wszystkie składniki powinny być w temperaturze pokojowej.

Umieścić w mikserze wszystkie składniki i wyrabiać. Ciasto powinno być gęste, jak na makaron lub faworki, ale nie może być klejące. Po wyrabianiu wyjąć na blat i ugniatać ręcznie. Gotowe ciasto owinąć dokładnie folią spożywczą i pozostawić w temperaturze pokojowej na około godzinę, by odpoczęło.

Potem ciasto odwinąć z folii, podzielić na trzy części. Pracując z każdą częścią osobno (reszta pozostaje przykryta folią, by nie wyschła), kilkanaście razy rozwałkować ciasto, zakładać na siebie, potem ponownie wałkować – aby wtłoczyć w ciasto sporo powietrza widocznego potem na cannoli w postaci pęcherzyków, bąbelków. Pomóc może w tym wałkownica do makaronu.

Po skończeniu ugniatania rozwałkować ciasto bardzo cieniutko (to sprawia, iż będzie chrupiące) i wyciąć z niego kółka o średnicy około 9–10 cm. Zawinąć wokół metalowych foremek w taki sposób, by ciasto lekko na siebie zachodziło, następnie skleić je przy pomocy białka (co sprawi, że nie powinno się rozwinąć w trakcie smażenia).

Smażyć w temperaturze 175ºC do brązu i chrupkości. Po włożeniu do gorącego oleju metalowe rurki z ciastem opadają na dno. Po chwili szczypcami należy zsunąć ciasto i wyjąć foremki z oleju, by cannoli mogły pływać przy powierzchni. Następnie na metalowe foremki nawijać kolejne kółka i smażyć. Odsączać na ręczniczku kuchennym.

Nadzienie z ricotty:

- 3 opakowania serka ricotta (3 x 250 g)

- 125 ml śmietany kremówki 30% lub 36%, chłodnej

- pół szklanki cukru pudru

- skórka otarta z 1 cytryny

- 40 g drobinek czekoladowych lub startej gorzkiej czekolady

- do posypania: posiekane orzechy, np. pistacje, laskowe, kandyzowane owoce, dodatkowa czekolada, cukier puder

Wyjąć serek z opakowania i odsączyć na gazie lub lnianym ręczniczku przez godzinę w temperaturze pokojowej.

Odsączony serek umieścić razem z cukrem w mikserze i zmiksować do puszystości. Dodać otartą skórkę z cytryny i utrzeć. W osobnym naczyniu należy ubić śmietanę kremówkę i delikatnie wymieszać z roztartym serkiem, do napuszenia kremu. Dodać startą czekoladę i wymieszać.

Cannoli nadziewać kremem z ricotty, końce posypać posiekaną czekoladą, owocami kandyzowanymi lub orzechami. Nadziewamy przed samym podaniem – rurki od nadzienia miękną. Potem przechowujemy w lodówce.

CROISSANT Z KREMEM PISTACJOWYM

SKŁADNIKI NA CIASTO:

- 250 gramów mąki włoskiej Manitoba

- 8 gramów drożdży instant

- 25 gramów cukru

- 100 mililitrów mleka

- 1 jajko

- 3 łyżeczki miodu

- 1 łyżeczka soli

- 35 gramów miękkiego masła

- aromat waniliowy

DO WAŁKOWANIA:

125 gramów masła o zawartości tłuszczu 82%

PRZYGOTOWANIE CIASTA

Do miski należy wsypać mąkę, drożdże i cukier.

W drugim naczyniu trzeba połączyć mleko, miód i jajko, roztrzepujemy.

Następnie należy stopniowo wlać uzyskaną mieszankę do miski z mąką i wyrobić.

Po mniej więcej pięciu minutach, kiedy ciasto zacznie tworzyć zwartą całość, dodajemy miękkie masło (około 35 gramów) i sól. Wyrabiamy dalej przez około osiem minut. Kiedy ciasto ma konsystencję plasteliny, wyciągamy z miski, urabiamy w rękach, tworzymy kulę. Potem trzeba owinąć je folią spożywczą i wsadzić do lodówki minimum na dwie godziny, najlepiej na całą noc.

Po dwóch godzinach lub następnego dnia wyciągamy z lodówki masło (125 gramów), wkładamy w papier do pieczenia i rozbijamy, a potem rozwałkowujemy na kształt kwadratu lub prostokąta. Wkładamy je do lodówki na co najmniej 15 minut.

Gdy masło się schłodzi, wyciągamy z lodówki ciasto, rozwałkowujemy je na rozmiar dwa razy taki jak rozwałkowane masło.

Na to ciasto po jednej stronie wykładamy z papieru masło. Wyobraźmy sobie, że ciasto to rozłożona książka. Wykładamy masło po jednej stronie, następnie „zamykamy książkę”, składając ciasto, zamykamy masło w środku.

Rozwałkowujemy ciasto tak, aby osiągnęło rozmiar, który umożliwi nam złożenie go na trzy równe części. Teraz wyobraźmy sobie, że ciasto to szalik, który chcecie złożyć na trzy. Składacie z mniej więcej trzech równych kwadratów. Od lewej do środka, następnie od prawej do lewej. Powstaje trzywarstwowy blok. Zawijamy w folię i odkładamy do lodówki na 15 minut.

Wyciągamy ciasto i powtarzamy wałkowanie i „składanie szalika”. Znowu do lodówki na 15 minut.

Ponownie wyciągamy schłodzone ciasto, wałkujemy, składamy na trzy, tym razem wkładamy do lodówki na 30–40 minut.

Schłodzone ciasto wyciągamy, przecinamy jeden bok, ten, który jest zamknięty, żeby lepiej rozwałkować ciasto. Wałkujemy i wkładamy na 5 minut do zamrażalki. Jeśli zostawicie je na dłużej niż 15 minut, to masło może zamarznąć, a przecież tego nie chcemy!

Wyciągamy ciasto, odcinamy nożem zewnętrzne krawędzie, aby utworzył nam się równy prostokąt.

Zwykłym nożem lub takim okrągłym do pizzy wycinamy trójkąty i zwijamy rogaliki.

Układamy je na tacy, zawijamy w folię i wkładamy na godzinę do lodówki, żeby ciasto odpoczęło. Potem wyciągamy i przekładamy rogaliki na blachę przykrytą folią, smarujemy je od góry jajkiem.

Piekarnik z termoobiegiem nagrzewamy do 170 stopni i pieczemy około 20 minut, aż croissanty się zarumienią.

KREM PISTACJOWY

Składniki:

Pistacje: obrane, niesolone i nieprażone – 80 g

Biała czekolada – 130 g

Olej z pestek winogron – 50 g

Drobna sól – 1 g

Sposób przygotowania:

1. Pasta pistacjowa

Najpierw włóż pistacje do naczynia, rozgrzej piekarnik do 185 stopni, umieść w nim pistacje i zaczekaj około 10 minut. Później wyjmij pistacje z piekarnika i pozostaw do ostygnięcia.

W tym czasie przygotuj białą czekoladę (przepis poniżej).

Po ostygnięciu pistacji włóż je do blendera, dodaj szczyptę soli i zblenduj, aby otrzymać sypką konsystencję. Dodaj niewielką ilość oleju z pestek winogron i dalej miksuj, aż uzyskasz kremową konsystencję.

UWAGA! Temperatura pistacji i oleju w blenderze nie może przekroczyć 45 stopni!

2. Krem z białej czekolady

Pokrój białą czekoladę na drobne kawałki, a potem włóż do garnka. Rozgrzej, aby uzyskać płynną konsystencję.

3. Łączenie pasty pistacjowej z białą czekoladą

Wymieszaj energicznie oba składniki, aby nie dopuścić do powstania grudek.

4. Mieszaj, mieszaj, mieszaj

Aby uzyskać kremową konsystencję, musisz bardzo energicznie mieszać i kontrolować temperaturę kremu. Mieszamy do momentu, aż temperatura osiągnie 22–24 stopnie.

Po uzyskaniu pożądanej konsystencji odłóżcie krem na bok i dajcie mu odpocząć na około 12 godzin. Potem krem będzie idealny i nada się do spożycia.

CIASTO RED VELVET

Składniki

- 350 g mąki pszennej

- 1 i 1/2 łyżki kakao

- 1/2 łyżeczki soli

- 1 łyżeczka sody oczyszczonej

- 315 g drobnego cukru do wypieków

- 115 g masła

- 2 duże jajka

- 230 ml oleju słonecznikowego

- 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

- 1 łyżka winnego octu

- 2 i 1/2 łyżki barwnika

- 250 ml maślanki

KREM

- 500 g serka mascarpone

- 300 g śmietany 36%

- 85 g cukru

- 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

- szczypta soli

DEKORACJA

- około 2 łyżki pokruszonego ciasta, ściętego z wierzchów blatów

PRZYGOTOWANIE:

- Przygotować dwie tortownice o średnicy 21 cm każda, spody należy wyłożyć papierem do pieczenia.

- Wszystkie składniki ciasta muszą być w temperaturze pokojowej.

- Wymieszać mąkę, kakao, sól i sodę i przesiać przez sito.

- W dużej misce ucierać masło z cukrem przez około pięć minut. Następnie wrzucić jajka, wlać olej, następnie ekstrakt waniliowy, barwnik oraz ocet winny aż do uzyskania jednolitej masy.

- Potem dodawać w dwóch do trzech turach suche składniki i maślankę, która ułatwi połączenie całości. Na tym etapie, łącząc suche z mokrymi, unikamy już mocnego ubijania ciasta – mieszamy tylko do momentu połączenia się składników.

- Gotową masę należy rozdzielić pomiędzy dwie tortownice.

- Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180ºC na ok. 30 do 35 minut. Po tym czasie wierzch ciasta powinien być delikatnie wybrzuszony. Dla pewności sprawdzić ciasto patyczkiem. Po wyjęciu powinien być suchy.

- Ciasta przestudzić i wyjąć z formy. Trzeba je odstawić do całkowitego wystudzenia.

- Przygotować krem: ubić mocno schłodzoną śmietanę na sztywno. Pod koniec ubijania dodać cukier, następnie ekstrakt oraz serek mascarpone i już na wolniejszych obrotach mieszać, aż masa się połączy.

- Z wierzchów blatów ściąć dosłownie troszkę ciasta, do wyrównania – tak by po pokruszeniu uzyskać około dwóch łyżek do dekoracji.

- Pierwszy blat ułożyć na paterze. Rozsmarować na nim około 1/3 kremu. Umieścić drugi blat, lekko docisnąć i resztę kremu rozsmarować równo na bokach i wierzchu ciasta

- Pokruszone ciasto rozsypać dekoracyjnie na brzegach i wierzchu tortu.

- Tort wstawić do schłodzenia do lodówki na minimum 2 godziny. Następnie również przechowywać go w lodówce.

ŚWIĄTECZNA WŁOSKA BABKA PANETTONE

Składniki

- mąka pszenna 500 g

- 4 jajka

- żółtko z 3 jajek

- suszone drożdże 1 opakowanie

- mleko 50 ml

- cukier 160 g

- 1 łyżeczka soli

- masło – 1/2 kostki (miękkie)

- 1 łyżeczka cukru waniliowego

- skórka otarta z pomarańczy

- skórka otarta z cytryny (lub limonki)

- kandyzowana skórka pomarańczowa 100 g

- rodzynki 100 g

Przygotowanie:

Drożdże należy wsypać do ciepłego mleka i odstawić na 5 minut, następnie dosypać łyżeczkę cukru i trzy czubate łyżki mąki. Wymieszać i odstawić do wyrośnięcia. Zaczyn musi zwiększyć objętość dwukrotnie, co zajmie mu od pół godziny do godziny.

Gdy ciasto wyrośnie, dołożyć do zaczynu 200 gramów mąki, dwa jajka, połowę masła i 60 gramów cukru. Zagnieść ciasto, a gdy stanie się gładkie i nie będzie kleić się do rąk, włożyć je do miski wysypanej mąką i odstawić do wyrośnięcia na około 2 godziny. Ciasto musi zwiększyć objętość dwukrotnie.

Potem dokładamy do ciasta resztę mąki, jajka i dodatkowe żółtka. Wyrabiamy (wygniatamy) całość około 10 minut. Następnie dodajemy cukier i sól oraz masło i cukier z wanilią. Gdy składniki się połączą, dokładamy skórkę kandyzowaną oraz skórki starte z cytrusów i rodzynki. Wyrabiamy, aby połączyć dodatki z ciastem. Gotowe ciasto wkładamy do formy najgładszą stroną do góry i czekamy, aż wyrośnie, co zajmie około 2 godzin.

Nagrzewamy piekarnik do 190°C i w tej temperaturze pieczemy panettone przez pół godziny. Zmniejszamy temperaturę do 150°C i pieczemy przez kolejne pół godziny.

© Copyright by Agnieszka Lingas-Łoniewska, 2024

© Copyright by Anna Szafrańska, 2024

© Copyright by Wydawnictwo JakBook, 2024

Wydanie I

ISBN: 978-83-67685-78-8

Redakcja: Beata Kostrzewska

Korekta: Helena Kujawa

Skład: Monika Pirogowicz

Okładka: Maciej Sysio

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Fotografia na okładce:

Copyright © Adobe Firefly

Wydawnictwo JakBook

Ul. Lipowa 61, 55-020 Mnichowice

www.wydawnictwojakbook.pl