W życiu każdej dziewczyny jest chłopak,
którego nigdy nie zapomni, i lato,
kiedy to wszystko się zaczęło.

— Rozdział 1 —

Georgia

Co podać? – Barman położył przede mną serwetkę.

– Hm… Czekam na kogoś, więc może zamówię coś później.

Stuknął knykciami w ladę.

– Okej. To podejdę, kiedy zobaczę, że masz towarzystwo – rzucił na odchodne, ale ja zdążyłam już zmienić zdanie.

– Właściwie to coś wezmę! – Podniosłam rękę jak w szkole.

– A jednak? – Barman odwrócił się do mnie z uśmiechem i uniósł brew.

Skinęłam głową.

– Nie chciałam być nieuprzejma, ale mam tu randkę w ciemno, więc chyba przyda mi się coś na rozluźnienie.

– Dobry pomysł. Czego się napijesz?

– Pinot grigio byłoby super. Dziękuję.

Wrócił parę minut później z kieliszkiem szczodrze napełnionym winem i oparł się łokciem o ladę.

– Randka w ciemno, co?

Napiłam się wina, westchnęłam i pokiwałam głową.

– Pozwoliłam siedemdziesięcioczteroletniej przyjaciółce mojej mamy, Frannie, umówić mnie z jej wnukiem, żeby zadowolić mamę. Frannie opisała go jako „raczej zwyczajnego, ale sympatycznego”. Mam się tu z nim spotkać o siedemnastej trzydzieści. Przyszłam kilka minut przed czasem.

– To twoja pierwsza randka w ciemno?

– Właściwie druga. Pierwsza była siedem lat temu. Potrzebowałam aż tylu lat, żeby dojść po niej do siebie, więc chyba sobie wyobrażasz, jak przebiegła.

Barman się roześmiał.

– Aż tak źle?

– Powiedziano mi, że jest komikiem, więc uznałam, że co jak co, ale spotkanie z kimś, kto zarabia na życie rozśmieszaniem ludzi, nie może być nieprzyjemne. Tymczasem facet pojawił się z kukiełką. Okazało się, że jest brzuchomówcą. Nie pozwolił mi nawet się do siebie zwracać… Miałam mówić do jego kukiełki, którą nawiasem mówiąc, nazwał Brudnym Dave’em. Nieprzypadkowo zresztą, bo wszystkie jego wypowiedzi były nieprzyzwoite. Poza tym usta tego faceta i tak przez cały czas się poruszały, więc nie był nawet dobry w swoim fachu.

– O cholera. – Barman zachichotał. – Nie wiem, czy po czymś takim umówiłbym się jeszcze kiedyś na randkę w ciemno. Nawet po kilku latach.

Westchnęłam.

– Chyba już trochę żałuję, że się zgodziłam.

– No cóż, jeśli zjawi się ktoś z kukiełką, masz moje wsparcie. – Wskazał na korytarz za sobą. – Wiem, gdzie są wyjścia awaryjne, i mogę cię stąd wyprowadzić.

– Dzięki – odparłam z uśmiechem.

Jakaś para usiadła na drugim końcu baru, więc barman poszedł ich obsłużyć, a ja dalej gapiłam się na wejście. Celowo usiadłam w tylnym rogu, żeby móc obserwować drzwi frontowe w nadziei, że zdążę się przyjrzeć facetowi, z którym jestem umówiona, zanim jeszcze mnie zauważy. Nie żebym miała zamiar zwiać, jeśli nie okaże się wystarczająco przystojny, ale chciałam mieć czas na ukrycie ewentualnego rozczarowania. Zawsze byłam kiepska w maskowaniu swoich uczuć.

Kilka minut później drzwi się otworzyły i do środka wszedł oszałamiający mężczyzna. Wyglądał jak wyjęty prosto z reklamy męskiej wody kolońskiej na tle krystalicznie czystego, błękitnego Morza Karaibskiego. Przez chwilę byłam naprawdę podekscytowana, dopóki nie uświadomiłam sobie, że to nie może być moja randka.

Frannie opisała Adama jako maniaka komputerowego. I prawie na każde pytanie, które jej zadałam na jego temat, wzruszała ramionami i mówiła, że jest niczym niewyróżniającym się mężczyzną.

„Jakiego jest wzrostu?” – „Średniego”.

„Jest przystojny?” – „Przeciętnie”.

„Budowa ciała?” – „Zwyczajna”.

A ten mężczyzna był wysoki i barczysty. Miał niebieskie oczy, uwodzicielskie spojrzenie, mocno zarysowaną szczękę i ciemne, nieco zmierzwione włosy, w których było mu bardzo do twarzy. Poza tym nawet w koszuli z długim rękawem i spodniach nie sposób było nie zauważyć, że jest wspaniale umięśniony. Frannie musiałaby być szalona, żeby uznać kogoś takiego za przeciętnego czy zwyczajnego.

Ach.

No tak!

Frannie była trochę… inna. Kiedy podczas mojej ostatniej wizyty u mamy na Florydzie poszłyśmy z nią na lunch, aż świeciła na pomarańczowo od samoopalacza, który kupiła w ramach telezakupów. Przez całe popołudnie opowiadała nam o swojej ostatniej wycieczce do Nowego Meksyku, gdzie wzięła udział w konwencie UFO w Roswell.

Tylko że nawet biorąc to pod uwagę, facet w niczym nie przypominał maniaka komputerowego. A jednak się uśmiechnął, napotkawszy moje spojrzenie.

Dołeczki. I to głębokie.

O Boże. Serce zabiło mi mocniej.

Czyżbym miała aż takie szczęście?

Wszystko wskazywało na to, że tak, bo mężczyzna kierował się prosto w moją stronę. Chyba powinnam była udawać bardziej wyluzowaną i odwrócić wzrok, ale nie mogłam go od niego oderwać.

– Adam?

– Jasne. – Wzruszył ramionami.

Ta odpowiedź wydała mi się trochę dziwna, lecz kiedy jego uśmiech się poszerzył, te przepastne dołeczki zamieniły mój mózg w papkę.

– Miło cię poznać. Jestem Frannie. Moja mama przyjaźni się z Georgią. – Przerwałam i potrząsnęłam głową. – Przepraszam. Miałam na myśli, że jestem Georgia, a moja mama przyjaźni się z Frannie.

– Miło cię poznać, Georgio.

Wyciągnął rękę, a kiedy ją uścisnęłam, moja dłoń wydała mi się nagle bardzo… mała.

– Przyznaję, że nie tak sobie ciebie wyobrażałam. Frannie zupełnie inaczej cię opisała.

– Lepiej czy gorzej?

Czy on próbuje sobie żartować?

– Opisała cię bardziej jako typ kujona.

Usiadł na stołku obok.

– Zazwyczaj nie przyznaję się do tego na pierwszym spotkaniu, ale mam kolekcję figurek z Gwiezdnych wojen. – Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej coś. – Właściwie to prawie zawsze noszę jakąś ze sobą. Jestem trochę przesądny, a one przynoszą mi szczęście.

Adam rozłożył swoją wielką dłoń, odsłaniając ukrytego w niej maleńkiego Yodę. Pochylił się i postawił go na barze przede mną, a ja poczułam w powietrzu zapach jego wody kolońskiej. Pachnie równie dobrze, jak wygląda, pomyślałam. Coś musiało być z nim nie tak. Nikt nie jest aż tak doskonały.

– Kobiety z jakiegoś powodu nie lubią Gwiezdnych wojen – stwierdził. – Ani dorosłych mężczyzn noszących ze sobą figurki.

– Właściwie to ja je lubię.

– Piękna kobieta, która lubi Gwiezdne wojny? – Położył rękę na sercu. – To może pominiemy formalności i od razu polecimy do Vegas się pobrać?

Roześmiałam się.

– Może, ale najpierw przyrzeknij, że nie jesteś brzuchomówcą.

Narysował krzyż palcami nad swoim sercem.

– Gwiezdne wojny to moje najgorsze hobby.

Barman podszedł do nas, by przyjąć zamówienie od Adama, który, o dziwo, poprosił tylko o dietetyczną colę.

– Nie napijesz się ze mną drinka ani wina?

– Chciałbym, ale idę jeszcze do pracy. – Potrząsnął głową.

– Dziś wieczorem?

– Tak. – Pokiwał głową. – Też żałuję, ale będę musiał za chwilę iść.

Z tego co mi było wiadomo, mieliśmy się spotkać na drinka i zjeść razem kolację, ale może Frannie coś się pomyliło.

– Och, okej. – Zmusiłam się do uśmiechu, lecz najwyraźniej Adam mnie przejrzał.

– Przysięgam, że nie zmyślam. Naprawdę muszę iść do pracy. Bardzo chciałbym zostać, ale nie mogę. Czy to byłoby za wcześnie, gdybym już teraz zaprosił cię na następną randkę?

– Hm… Nie wiem. – Upiłam łyk wina. – Zwykle pierwsza randka służy zapoznaniu się ze sobą, przynajmniej na tyle, by wyeliminować wariatów i seryjnych morderców. A skąd mam teraz wiedzieć, czy nie jesteś następnym Tedem Bundym?

Adam pogładził zarost na brodzie i spojrzał na zegarek.

– Mam jeszcze jakieś piętnaście minut. Może darujemy sobie gadkę szmatkę i przemaglujesz mnie w tematach, które naprawdę cię interesują?

– I mogę pytać o wszystko?

– Nie mam nic do ukrycia. – Wzruszył ramionami. – Pytaj, o co tylko chcesz.

Napiłam się wina i odwróciłam twarzą do niego.

– Dobra. Ale chcę na ciebie patrzeć, kiedy będę cię maglować. Sama nie potrafię kłamać, za to jestem świetna w rozpoznawaniu kłamstw.

Uśmiechnął się i też odwrócił twarzą do mnie, poświęcając mi całą swoją uwagę.

– Dawaj.

– Mieszkasz z matką?

– Nie, madame. Nie mieszka nawet w tym stanie. Ale dzwonię do niej co niedzielę.

– Czy kiedykolwiek cię aresztowano?

– Tak, na studiach, za obnażanie się w miejscu publicznym. W ramach inicjacji do bractwa studenckiego razem z kilkoma innymi chłopakami musieliśmy przejść nago przez centrum miasta. Zatrzymała nas grupka dziewczyn, które zapytały, czy potrafimy kręcić hula-hoopem. Wszyscy moi kumple poszli dalej. Uznałem ich za tchórzy i jako jedyny się zatrzymałem. Niestety okazało się, że chłopaki nie byli aż takimi tchórzami, za jakich ich wziąłem. Po prostu zobaczyli gliniarza wychodzącego ze sklepu kawałek dalej.

Roześmiałam się.

– Naprawdę umiesz kręcić hula-hoopem?

– Tylko nago. – Mrugnął do mnie. – Chcesz zobaczyć?

– Wierzę ci na słowo. – Uśmiech na mojej twarzy się poszerzył.

– Szkoda.

– Kiedy ostatnio uprawiałeś seks?

Po raz pierwszy uśmiech na jego twarzy zgasł.

– Dwa tygodnie temu. Czy to przemawia na moją niekorzyść?

– Niekoniecznie. – Potrząsnęłam głową. – Doceniam twoją szczerość. Mogłeś skłamać lub powiedzieć: „Jakiś czas temu”.

– Świetnie. To co jeszcze chcesz wiedzieć?

– Czy byłeś kiedyś w poważnym związku?

– Dwa razy. Raz na studiach przez rok, a potem spotykałem się z kimś przez osiemnaście miesięcy. Rozstaliśmy się dwa lata temu.

– Dlaczego?

– To był szalony czas w moim życiu… Kobieta, z którą się umawiałem, chciała wyjść za mąż i założyć rodzinę, a ja nie byłem na to gotowy.

Dotknęłam dolnej wargi palcem wskazującym.

– Hm… A jednak byłeś gotów polecieć ze mną do Vegas, żeby mnie poślubić.

– Nie lubiła Gwiezdnych wojen. – Uśmiechnął się szeroko.

Oboje tak dobrze się bawiliśmy, że z początku nawet nie zauważyliśmy mężczyzny, który do nas podszedł. Pomyślałam, że to pewnie znajomy Adama, więc uśmiechnęłam się do niego grzecznie, ale on niespodziewanie zwrócił się do mnie.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy to ty jesteś Georgia Delaney?

– Tak?

– Jestem Adam Foster. – Uśmiechnął się. – Frannie pokazała mi twoje zdjęcie z halloween. – Zatoczył kółka palcami z boku głowy. – Byłaś przebrana za księżniczkę Leię, z włosami upiętymi po bokach, więc wyglądałaś nieco inaczej niż teraz.

– To ty jesteś Adamem? – Zmarszczyłam brwi.

– Tak.

Wydawał się równie zdezorientowany jak ja, ale ten facet rzeczywiście odpowiadał opisowi Frannie. Był ubrany w sfatygowaną tweedową brązową marynarkę i miał starannie przystrzyżone i zaczesane na bok włosy, jak typowy komputerowiec z działu IT. Ale… Jeśli to on był Adamem, to kim był mój towarzysz?

Spojrzałam na siedzącego obok mnie mężczyznę, oczekując jakiegoś wyjaśnienia, ale go nie dostałam.

– Naprawdę przebrałaś się za księżniczkę Leię na halloween? – zapytał.

– Tak, ale…

Adam, czy kimkolwiek, u licha, był ten facet, położył mi palec na ustach i zwrócił się do nowo przybyłego mężczyzny.

– Możesz nam dać chwilę? – zapytał.

– Hm… Jasne.

– Kim ty, do cholery, jesteś? – syknęłam do seksownego Adama, gdy tylko przeciętny Adam odszedł.

– Przepraszam. Mam na imię Max.

– Masz jakiś zwyczaj podszywania się pod innych ludzi?

Potrząsnął głową.

– Po prostu… Zobaczyłem cię przy barze przez okno, kiedy przechodziłem obok. Miałaś taki ładny uśmiech. Przyszedłem się przedstawić, ale szybko zrozumiałem, że na kogoś czekasz. Chyba trochę spanikowałem, że nie zechcesz ze mną rozmawiać, jeśli nie okażę się Adamem, więc nie zaprzeczyłem.

– A gdyby on się nie pojawił? Udawałbyś Adama na naszej drugiej randce?

– Nie wybiegałem jeszcze myślą tak daleko. – Max przeczesał włosy dłonią.

W normalnych okolicznościach przyłapanie na kłamstwie w czasie randki wprawiłoby mnie w złość, ale teraz czułam raczej rozczarowanie, że Max okazał się nie być Adamem. Zaiskrzyło między nami i nie pamiętam, kiedy ostatnio tak się z kimś uśmiałam na pierwszym spotkaniu.

– Czy każda twoja odpowiedź była kłamstwem? Lubisz w ogóle Gwiezdne wojny?

– Przysięgam. – Uniósł obie ręce. – Jedyna rzecz, która nie była prawdą, to moje imię.

Westchnęłam.

– Cóż, Max, dzięki za rozrywkę, ale nie chcę, żeby mężczyzna, z którym naprawdę się tu umówiłam, czekał.

Zmarszczył brwi, lecz skinął głową i wstał.

– Miło było cię poznać. Rozumiem, że w takiej sytuacji nie podasz mi swojego numeru telefonu?

– Zgadza się. – Rzuciłam mu wymowne spojrzenie. – Dobrego wieczoru, Max.

Patrzył na mnie przez parę sekund, a potem wyjął sto dolców z portfela i położył na ladzie.

– Wzajemnie, Georgio. Naprawdę dobrze się bawiłem.

Zrobił kilka kroków w stronę drzwi, ale się zatrzymał i zawrócił. Znów wyjął portfel, tylko tym razem wyciągnął z niego coś, co wyglądało jak jakiś bilet. Położył go przede mną.

– Bardzo chciałbym cię jeszcze zobaczyć. Jeśli twoja randka okaże się niewypałem lub zmienisz zdanie, obiecuję, że nigdy więcej cię nie okłamię. – Wskazał na bilet. – Będę na meczu hokejowym w Garden o dziewiętnastej trzydzieści, jeśli zdecydujesz się dać mi drugą szansę.

Wydawał się mówić szczerze, ale przyszłam tu spotkać się z kimś innym. Nie wspominając już o tym, jak bardzo byłam rozczarowana jego mistyfikacją.

– Nie sądzę – odparłam.

Max po raz ostatni skinął głową z ponurą miną. Nie miałam czasu przetworzyć tego, co się stało, a jednak poczułam, że coś tracę, gdy patrzyłam, jak zmierza do drzwi. Adam znalazł się przy mnie, kiedy tylko Max zniknął mi z pola widzenia. Musiałam się zmusić do uśmiechu.

– Przepraszam za to. My, ekhm, musieliśmy coś sobie wyjaśnić.

– Nie ma problemu. – Uśmiechnął i usiadł. – Ulżyło mi tylko, że facet nie był natrętny i nie musiałem cię przed nim bronić. To kawał chłopa. Zamówić ci drugi kieliszek wina?

– Świetny pomysł. Dziękuję.

– Więc… Rozumiem, że jesteś wielką fanką Gwiezdnych wojen.

– Hm? Och, z powodu kostiumu?

– I małego Yody. – Adam wskazał na bar.

Spuściłam wzrok. Max zostawił swoją figurkę. Chyba nie kłamał na temat swojej fascynacji Gwiezdnymi wojnami, skoro nosił ją w kieszeni. A przynajmniej miałam nadzieję, że nie był to tylko rekwizyt, którego używał, żeby oszukiwać nieznajome kobiety i podszywać się pod kogoś innego.

• • •

Prawdziwy Adam bardzo dużo mówił o sztucznej inteligencji.

Starałam się wrócić do gry po rozczarowaniu sytuacją z Maxem, ale od początku wiedziałam, że to będzie nasza pierwsza i ostatnia randka. Musiałam tylko dopić wino. Adam był miłym facetem, ale nic mnie z nim nie łączyło i nie poczułam żadnego fizycznego przyciągania. Nie interesowały mnie komputery ani bitcoin, którymi się fascynował, a do niego nie przemawiało żadne moje hobby, jak na przykład góry, podróże czy oglądanie starych czarno-białych filmów. Nie przepadał nawet za chodzeniem do kina. Kto nie lubi objadać się popcornem i popijać colę przed dużym ekranem? Nie wspominając już o tym, że kiedy powiedziałam mu o swojej pracy, odparł, że ma alergię na kwiaty. Kiedy więc podeszła do nas kelnerka z kartą deserów, grzecznie odmówiłam.

– Na pewno nie chcesz kawy ani niczego takiego? – spytał Adam.

Potrząsnęłam głową.

– Idę z samego rana do pracy, a jak wypiję kawę po południu, nie mogę w nocy spać. Ale dziękuję.

Skinął głową, chociaż zauważyłam rozczarowanie na jego twarzy.

Kiedy wyszliśmy z restauracji, zaproponował, żebyśmy wzięli razem taksówkę, ja jednak mieszkałam tylko osiem przecznic dalej, więc wyciągnęłam rękę na pożegnanie.

– Bardzo miło było cię poznać, Adamie.

– Ciebie też. Może moglibyśmy to kiedyś powtórzyć?

Łatwo jest zdobyć się na szczerość i odmówić facetowi drugiej randki, kiedy okazuje się palantem, ale zawsze miałam problem z tymi miłymi. Wzruszyłam ramionami.

– Tak, może. Trzymaj się, Adamie.

Był już koniec kwietnia, ale tego roku zima nie chciała ustąpić wiośnie. Wiał zimny wiatr, gdy czekałam na przejściu dla pieszych przy restauracji. Wsadziłam ręce do kieszeni, żeby je ogrzać, i coś niespodziewanie ukłuło mnie w palce. Wyciągnęłam to coś, żeby zobaczyć, co to jest.

Yoda.

Jego plastikowe uszy miały spiczaste końce i lewe było lekko wyszczerbione. Zapomniałam, że wsadziłam go do kieszeni, kiedy razem z Adamem przenieśliśmy się do stolika. Westchnęłam, patrząc na figurkę. Boże, dlaczego to nie z twoim właścicielem miałam dziś randkę?

Minęło już sporo czasu, odkąd poczułam motyle w brzuchu w obecności mężczyzny, czyli od dnia, gdy poznałam Gabriela. Może więc to znak, że Yoda znalazł się w mojej kieszeni? Światło zmieniło się na zielone i przeszłam jeszcze kilka przecznic pogrążona w myślach. Czy to naprawdę miało znaczenie, że udawał Adama? Wyjaśnił przecież, że zrobił to tylko po to, żeby móc ze mną chwilę porozmawiać. Spójrzmy prawdzie w oczy: gdyby podszedł i przedstawił się jako Max, nie poprosiłabym go, by usiadł koło mnie. Choć był tak oszałamiająco przystojny, zachowałabym się, jak należy, i powiedziała mu, że na kogoś czekam. Nie mogłam go więc winić za to niewinne kłamstwo. Chyba.

W drodze na 2nd Avenue, gdzie mieszkałam, zatrzymałam się na kolejnym przejściu dla pieszych na Dwudziestej Dziewiątej, tym razem na rogu Siódmej. Czekając na zielone światło, spojrzałam w prawo, prosto na neonowy szyld Madison Square Garden. To musiał był znak – i nie tylko w dosłownym sensie. Nie dość, że miałam w kieszeni Yodę fałszywego Adama, to jeszcze przechodziłam obok miejsca, w którym dziś pracował…

Sprawdziłam godzinę na telefonie. Dwudziesta dwadzieścia. Powiedział, że będzie tam o dziewiętnastej trzydzieści, ale mecz na pewno trwa dłużej niż godzinę. Czy powinnam tam pójść?

Przygryzłam wargę, gdy światło przede mną zmieniło się na zielone. Ludzie po obu stronach mnie zaczęli przechodzić przez pasy, ale ja nie ruszałam się z miejsca, wpatrując się w małego Yodę.

Pieprzyć to.

Dlaczego miałabym tam nie pójść?

Co mam do stracenia?

Co najgorszego mogło się stać? Najwyżej już między nami nie zaiskrzy lub okaże się, że kłamstwa to jedno z hobby fałszywego Adama. A może chemia, jaka pojawiła się między nami, okaże się dokładnie tym, czego szukałam i co pozwoli mi odwrócić uwagę od tego, co mnie dręczy? Nie dowiem się tego, jeśli nie zaryzykuję.

Zwykle jestem dość konserwatywna, jeśli chodzi o kontakty z mężczyznami. Ale dokąd mnie to zaprowadziło? Byłam dwudziestoośmioletnią pracoholiczką umawiającą się na randki w ciemno z krewnymi przyjaciółki mojej mamy. Chrzanić to – postanowiłam pójść na ten mecz.

Kiedy już podjęłam decyzję, nie mogłam się doczekać dotarcia na miejsce. Praktycznie rzuciłam się biegiem do Madison Square Garden w swoich szpilkach. Pokazałam wejściówkę bileterowi stojącemu przy wejściu, a on poszedł ze mną, żeby wskazać mi moje miejsce.

Schodząc po schodach stadionu, rozejrzałam się i zauważyłam, że nie jestem odpowiednio ubrana. Większość ludzi miała na sobie zwykłe T-shirty i dżinsy. Było nawet kilku facetów bez koszulki z pomalowanymi torsami, a ja miałam na sobie jedwabną kremową bluzkę, czerwoną ołówkową spódnicę i moje ulubione szpilki Valentino. Przynajmniej Max był ładnie ubrany.

Nie sprawdziłam wcześniej numeru rzędu na bilecie, zanim wręczyłam go bileterowi, ale prowadził mnie w dół w kierunku lodowiska. Kiedy dotarliśmy do pierwszego rzędu, wyciągnął rękę.

– Proszę bardzo. Drugie miejsce.

– Wow, pierwszy rząd, i to dokładnie na wprost linii środkowej boiska.

Facet się uśmiechnął, ale siedzenie obok tego, które mi wskazał, było puste, a wszędzie dookoła ani śladu Maxa.

– Widział pan może osobę zajmującą miejsce na końcu? – zapytałam.

Bileter wzruszył ramionami.

– Nie wiem, ale chyba się jeszcze nie zjawiła. Życzę dobrej zabawy.

Patrzyłam przez chwilę na te dwa puste siedzenia. Nie przewidziałam tego, że mogę zostać wystawiona. Tylko czy można to tak w ogóle nazwać, skoro osoba, która mnie wystawiła, nawet nie wiedziała, że przyjdę? Nie byłam tego pewna, ale skoro już się tam znalazłam, równie dobrze mogłam usiąść i chwilę poczekać. Może Max się jeszcze zjawi. W końcu powiedział, że musi tu przyjść do pracy, więc może był spóźniony. A może poszedł do toalety lub stoi w kolejce po piwo?

Kiedy w końcu zajęłam swoje miejsce, kobieta siedząca po mojej drugiej stronie uśmiechnęła się do mnie.

– Cześć. Przyszłaś obejrzeć Yearwooda? Daje dziś czadu. Już dwa razy trafił krążkiem do bramki. Szkoda, że pewnie nie będą mogli go zatrzymać na kolejny sezon.

Potrząsnęłam głową.

– Och, nie, właściwie to miałam się tutaj z kimś spotkać. Nigdy jeszcze nie byłam na meczu hokeja.

Gdy tylko to powiedziałam, dwóch zawodników uderzyło w szklaną ścianę tuż przede mną. Podskoczyłam, a kobieta obok się zaśmiała.

– To się często zdarza. Przyzwyczaisz się. – Wyciągnęła do mnie rękę. – A tak przy okazji, jestem Jenna. Żona Tomassa. – Wskazała na lodowisko. – Numer dwanaście.

– Wow. Chyba siedzę obok właściwej osoby jak na swój pierwszy mecz. – Położyłam rękę na piersi. – Jestem Georgia.

– W razie czego wszystko ci wyjaśnię. Wystarczy, że zapytasz.

Przez następne dwadzieścia minut próbowałam oglądać mecz, ale ciągle wypatrywałam Maxa. Niestety nigdzie go nie zobaczyłam. O dwudziestej pierwszej było już dla mnie całkiem jasne, że tylko marnuję swój czas. Chciałam się już zbierać do wyjścia, bo miałam spotkanie nazajutrz z rana, ale zegar wskazywał niecałą minutę do końca drugiej części, więc postanowiłam jeszcze poczekać, żeby nie zasłaniać nikomu lodowiska, kiedy będę wchodzić po schodach. Ci fani hokeja wydawali się bardzo zaangażowani.

Gdy zegar pokazał dziewięć sekund do końca, jeden z zawodników strzelił gola i tłum znów oszalał. Ludzie zaczęli podskakiwać, więc do nich dołączyłam, korzystając z okazji, aby zarzucić na siebie kurtkę. Pochyliłam się do kobiety obok i krzyknęłam:

– Moja randka chyba się nie zjawi, więc czas na mnie! Dobrej nocy.

Ale kiedy się odwróciłam, coś przykuło moją uwagę na telebimie. Zawodnik, który zdobył bramkę, podniósł wysoko kij, a grupa kolegów z jego drużyny waliła go swoimi kijami w głowę. Kask zakrywał większość jego twarzy, ale te oczy… wydały mi się dziwnie znajome. Hokeista wyjął z ust ochraniacz na zęby, pomachał nim w powietrzu i uśmiechnął się prosto do kamery.

Dołeczki. Głębokie.

Oczy rozszerzyły mi się ze zdziwienia.

Nie… To niemożliwe.

Nadal wpatrywałam się w ekran z opadniętą szczęką, dopóki nie zniknęła z niego jego twarz.

Kobieta obok mnie przerwała wiwatowanie i zapytała:

– Widziałaś? Mówiłam, że daje dziś czadu. Jeśli to twój pierwszy mecz, to świetnie trafiłaś. Rzadko widujemy zawodników, którzy zaliczają trzy gole z rzędu w jednej części. To jego najlepszy sezon. Szkoda, że nie można tego powiedzieć o reszcie drużyny Yearwooda.

– Yearwood? Tak nazywa się facet, który właśnie strzelił gola?

Jenna się roześmiała w reakcji na moje pytanie.

– Tak. Kapitan drużyny i prawdopodobnie najlepszy gracz w NHL w dzisiejszych czasach. Z oczywistych powodów nazywają go Adonisem.

– Jak ma na imię?

– Max. Domyśliłam się, że go znasz, bo zajmujesz jego siedzenia.

• • •

Max wyszedł z szatni. Spojrzał na prawo i lewo, ale nie zauważył mnie siedzącej na ławce naprzeciwko wejścia.

– Hej, Adonisie. Szukasz kogoś?

Uśmiechnął się na mój widok i gdy do mnie podszedł, cała jego twarz się rozjaśniła. Wiedział, że widziałam mecz. Tuż przed przerwą po drugiej części podjechał do miejsca, w którym siedziałam, i uderzył w szybę. Nie wiedział jednak, że siedząca obok mnie kobieta dała mi swoją przepustkę, żebym mogła zejść na dół do szatni i zobaczyć się z nim po meczu.

– Zaczekałaś na mnie…

Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam z niej Yodę.

– Musiałam ci go oddać. Powiedziałeś, że jesteś przesądny.

Wziął ode mnie figurkę i wsunął ją sobie do kieszeni. Potem splótł palce z moimi.

– Tak, jestem. Właśnie rozegrałem najlepszy mecz w swojej karierze. Więc zgadnij, gdzie od teraz musi być Yoda podczas kolejnych moich meczów?

– Gdzie?

– W kieszeni mojej dziewczyny siedzącej na trybunach.

– Och, to teraz jestem twoją dziewczyną, tak?

Pomachał naszymi splecionymi dłońmi.

– Może jeszcze nie. Ale noc jest młoda.

– Hm… Jest prawie jedenasta, a ja muszę iść rano do pracy.

Max spojrzał mi w oczy i mój żołądek wykonał salto. Podniósł nasze złączone ręce do ust i pocałował wierzch mojej dłoni.

– Cieszę się, że przyszłaś – powiedział. – Nie byłem pewien, czy się zjawisz.

– Naprawdę? – Przechyliłam głowę. – Z jakiegoś powodu mam wrażenie, że zwykle dostajesz to, czego chcesz.

– Czy to źle? Może dlatego, że niełatwo mnie zniechęcić. Nie mam nic przeciwko zapracowywaniu sobie na coś, na czym mi zależy.

– Bardzo musiałeś się starać dla tamtej kobiety, z którą się przespałeś kilka tygodni temu?

Max zachichotał i potrząsnął głową.

– Nie będziesz mi niczego ułatwiać, co?

– Na pewno nie zaciągniesz mnie do łóżka słodkimi słówkami.

– Nigdy? – Uniósł brew.

Roześmiałam się.

– Wiesz, co mam na myśli.

– W porządku. Nie śpieszy mi się. Zgodzisz się przynajmniej pójść ze mną na drinka?

– Jednego – zaznaczyłam z uśmiechem. – Jutro muszę wcześnie wstać.

– Umowa stoi. Wezmę wszystko, co tylko mi dasz. – Objął moje ramię i poprowadził mnie do wyjścia. – Muszę cię jednak ostrzec. Bez względu na to, którędy stąd wyjdę, na zewnątrz zwykle rzuca się ku mnie kilka osób z prośbą o autograf. Nie mam serca im odmówić, więc to pewnie trochę potrwa, zanim się stąd wydostaniemy.

Spodobało mi się, że jest typem gwiazdy, która dba o swoich fanów.

– W porządku.

Gdy tylko wyszliśmy na zewnątrz, jego imię zaczęło wykrzykiwać nie „kilka” osób, ale cały tłum. Ochroniarze otoczyli nas po obu stronach, podczas gdy Max składał autografy. Paru fanów poprosiło o selfie, a on się pochylił do ich aparatów. Te jego dołeczki prawie nie schodziły mu z twarzy. Niektórzy wyznawali mu swoją dozgonną miłość, a inni zadawali pytania dotyczące dzisiejszego meczu. Max reagował na to wszystko ze spokojem, odpowiadając uprzejmie. Minęło prawie pół godziny, zanim kolejka się zmniejszyła. Kiedy zostało już kilka ostatnich osób, jakiś chłopak wyglądający na osiemnastolatka uniósł brodę w moją stronę.

– To twoja dziewczyna? Niezła laska.

Max przerwał składanie autografu i rzucił dzieciakowi ostrzegawcze spojrzenie.

– Hej, uważaj na słowa. Trochę szacunku dla kobiety. Zwłaszcza tej. Może być przyszłą panią Yearwood. – Jego oczy błysnęły, napotykając moje spojrzenie. – Tylko jeszcze o tym nie wie.

— Rozdział 2 —

Georgia

Więc czym się zajmuje na co dzień mój talizman? Zaczekaj, niech zgadnę…

Max sięgnął ku mnie przez stół, kciukiem starł cukier z kącika moich ust (piłam cytrynowe martini), a potem zlizał go z palca z diabelskim uśmieszkiem, który wywołał mrowienie między moimi nogami.

Napiłam się drinka, żeby się ochłodzić.

– O, to może być ciekawe. Zgaduj.

Spojrzał na mój strój. Dochodziła już pierwsza. Po meczu poszliśmy do najbliższego baru i usiedliśmy w najbardziej prywatnej loży w tylnym rogu lokalu. Nadal byłam w ubraniu, które wkładałam zwykle do pracy, bo poszłam na randkę w ciemno prosto z biura, a potem poleciałam na mecz Maxa.

– Elegancka i atrakcyjna… – zaczął, po czym się pochylił i spojrzał na moje stopy. – Te cholernie seksowne szpilki nie wyglądają na wystarczająco wygodne, aby stać w nich przez cały dzień, więc domyślam się, że pracujesz w jakimś biurze. Udało ci się wyjść dość wcześnie na randkę, więc prawdopodobnie pełnisz funkcję kierowniczą i sama decydujesz o swoim czasie. Poza tym zostawiłaś faceta, z którym umówiłaś się na randkę w ciemno, żeby spotkać się z innym na meczu hokeja. Wcześniej wspomniałaś, że nic nie wiesz o tym sporcie, nie wiedziałaś nawet, że jestem zawodnikiem, więc musisz wykonywać zawód, który wymaga podejmowania ryzyka albo optymistycznego nastawienia.

Zrobiłam minę świadczącą o tym, że jestem pod wrażeniem.

– Kontynuuj…

Potarł zarost na brodzie, który zdążył już pociemnieć w ciągu kilku godzin.

– Stawiam na prawniczkę lub kierowniczkę do spraw reklamy.

– A tak dobrze ci szło. – Potrząsnęłam głową.

– Ale byłem blisko?

– Tak jakby. Ostatnio rzeczywiście siedzę w biurze przez większość dnia. Sama decyduję o tym, w jakich godzinach pracuję, i przypuszczam, że założenie własnej firmy można uznać za ryzykowne. Jestem właścicielką Wiecznych Róż.

– Wieczne Róże? Dlaczego ta nazwa brzmi znajomo?

– Co ciekawe, chociaż nigdy nie byłam na meczu hokejowym, zamieszczałam reklamy na Madison Square Garden. Moja firma sprzedaje róże, które wytrzymują rok lub nawet dłużej. Być może widziałeś jeden z naszych billboardów.

– Ten, na którym facet budzi się z ręką w nocniku?

– Tak, ten – potwierdziłam z uśmiechem. – Moja przyjaciółka Maggie zajmuje się marketingiem w mojej firmie. Wpadła na ten pomysł, bo jej przyszły były zawsze wracał do domu z kwiatami, kiedy budził się z ręką w nocniku.

– Podarowałem kiedyś twoje kwiaty szwagierce. Ostatnim razem, kiedy byłem u niej w domu, wygłupialiśmy się z bratem i złamaliśmy krzesło. Nie pozwoliła mi za nie zapłacić, więc wysłałem jej jedną z tych dużych okrągłych aranżacji w czymś przypominającym pudełko na kapelusze. Macie zabawną stronę, prawda? Pamiętam zakładkę z sugerowanymi przesłaniami, jakie można załączyć do kwiatów, jeśli się komuś naraziło. Nawet z jednego skorzystałem.

Skinęłam głową.

– Na początku sama je wybierałam. To była jedna z rzeczy, które lubiłam robić najbardziej. Teraz mamy tyle zleceń, że już brakuje mi na to czasu.

– To świetnie. Muszę jednak przyznać, że wasze kwiaty są cholernie drogie. Aranżacja, którą wysłałem szwagierce, kosztowała jakieś sześćset dolców.

– A spodobała się jej?

– Bardzo.

– Cóż, zwykłe róże żyją tylko około tygodnia. Gdybyś miał co tydzień kupować czterdzieści osiem róż, czyli tyle, ile mieści się w tym dużym pudle na kapelusze, musiałbyś za każdym wydać na nie minimum dwieście pięćdziesiąt dolarów, co kosztowałoby cię trzynaście tysięcy rocznie. Tak więc sześćset dolarów to właściwie okazja.

– Dlaczego mam wrażenie, że powtarzałaś to już jakieś kilkaset razy? – Max się uśmiechnął.

Roześmiałam się.

– Bo to prawda.

– Jak to się stało, że zajęłaś się kwiatami?

– Zawsze wiedziałam, że chcę założyć własną firmę. Nie miałam tylko pojęcia jaką. W trakcie studiów pracowałam w kwiaciarni. Jednym z moich ulubionych klientów był osiemdziesięcioletni pan Benson. W ciągu pierwszego roku mojej pracy przychodził co poniedziałek, żeby kupić żonie kwiaty. Przez pięćdziesiąt lat małżeństwa co tydzień wręczał jej świeże róże. Wcześniej sam uprawiał kwiaty w małej szklarni na ich podwórku, ale po wylewie żony przenieśli się do domu starców, bo potrzebowała znacznie lepszej opieki, niż sam mógł jej zapewnić. Zaczął więc kupować jej kwiaty w kwiaciarni. Pewnego dnia wspomniał, że będzie się musiał ograniczyć do bukietów raz w miesiącu, bo nowe leki żony są bardzo drogie. Powiedział, że po raz pierwszy od ponad pół wieku nie będzie miała świeżych róż przy swoim łóżku. Zaczęłam więc szukać informacji, jak można przedłużyć żywotność kwiatów ciętych, w nadziei, że znajdę jakiś sposób na to, aby róże żony pana Bensona przetrwały dłużej między jego wycieczkami do kwiaciarni. W rezultacie sporo się nauczyłam o procesie konserwacji róż i tak to się zaczęło. – Przerwałam na chwilę, po czym mówiłam dalej: – W końcu otworzyłam sklep internetowy i zaczęłam sprzedawać aranżacje, które przygotowywałam sama w domu. Moja firma rozwijała się w żółwim tempie, dopóki pewna gwiazda z dwunastoma milionami obserwujących na Instagramie nie złożyła u mnie zamówienia, a potem nie napisała kilku słów zachwytu na temat moich kwiatów. Od tamtej pory moja kariera nabrała tempa. W ciągu miesiąca przeniosłam się ze swojego salonu i kuchni do małej kwiaciarni, a teraz, kilka lat później, mamy już trzy zakłady produkcyjne i osiem pokazowych kwiaciarni. Właśnie zaczęliśmy budować franczyzę mojej marki w Europie.

– Kurczę. – Max uniósł brwi. – Sama tego wszystkiego dokonałaś?

– Tak. – Pokiwałam z dumą głową. – Z pomocą mojej najlepszej przyjaciółki Maggie. Pomogła mi zbudować tę firmę. Teraz jest jej współwłaścicielką. Bez niej by mi się nie udało.

Obejrzał się przez ramię i rozejrzał.

– Piękno i inteligencja? Pewnie czeka tu gdzieś kolejka facetów gotowych skopać mi tyłek za to, że z tobą siedzę.

To miał być zabawny komplement, ale po raz pierwszy w trakcie naszej rozmowy uśmiech zniknął mi z twarzy. Brutalna rzeczywistość uderzyła mnie jak obuchem w głowę. Byłam tak podekscytowana niespodziewanym obrotem spraw tego wieczoru, że zupełnie zapomniałam o swojej sytuacji i o tym, dlaczego w ogóle umówiłam się na randkę w ciemno. Powinnam była powiedzieć Maxowi o Gabrielu. Frannie wtajemniczyła już wcześniej Adama, więc nie musiałam się przy nim zastanawiać, jak ani kiedy mam poruszyć ten temat. Wspominając o kolejce facetów, Max nieświadomie skierował rozmowę na te tory, dlatego teraz musiałam mu wyznać prawdę.

– Cóż… – Uśmiechnęłam się smutno. – Szczerze mówiąc, jestem z kimś.

Spuścił głowę i ręką dotknął swojego serca.

– A ja myślałem, że strzała, która przeszyła moje serce, należała do Kupidyna. Zraniłaś mnie, Georgio.

Roześmiałam się z jego dramatyzmu.

– Przepraszam. Dziwnie się czuję, wspominając o tym, ale chyba powinnam być z tobą szczera, jeśli chodzi o moją sytuację.

Westchnął.

– Dobra, oświeć mnie. O co chodzi z tym facetem, który wkrótce będzie miał złamane serce?

– Cóż, ja… yyy… – Cholera, nie było łatwo to wyjaśnić. – Chyba można powiedzieć, że jestem w otwartym związku.

– Chyba? – Max uniósł brwi.

– Przepraszam. – Skinęłam głową. – Na pewno. Jestem w otwartym związku.

– Dlaczego mam wrażenie, że chodzi o coś więcej niż tylko o spotykanie się z kimś bez zobowiązań?

– Właściwie to byliśmy zaręczeni. – Przygryzłam dolną wargę.

– Ale już nie jesteście?

Potrząsnęłam głową.

– To trochę skomplikowana historia, ale chyba powinnam ci ją opowiedzieć.

– Okej…

– Poznaliśmy się z Gabrielem, kiedy kończyłam studia MBA. Wykładał angielski na Uniwersytecie Nowojorskim, a ja poszłam tam do Stern School of Business. To wtedy zaczął pisać swoją powieść. Praca pozwalała mu zarobić na życie, ale tak naprawdę chciał zostać pisarzem. W końcu znalazł wydawcę i podpisał kontrakt, a potem się zaręczyliśmy. Wszystko szło dobrze, dopóki nie wydano jego książki jakiś rok temu. Nie odniosła sukcesu. Właściwie to kiepsko się sprzedała i otrzymała okropne recenzje. Gabriela bardzo podłamało to na duchu. Niedługo później dowiedział się, że został adoptowany. Na dodatek jego najlepszy przyjaciel z dzieciństwa zginął tragicznie w wypadku samochodowym. – Westchnęłam. – W każdym razie… Krótko mówiąc, czuł się bardzo zagubiony i postanowił objąć stanowisko profesora wizytującego w Anglii na szesnaście miesięcy. Nawet tego ze mną nie przedyskutował. Postawił mnie przed faktem dokonanym, wyjaśniając, że musi się odnaleźć na nowo. Po tym, co przeszedł, wydawało mi się to zrozumiałe, tylko że kilka dni przed wyjazdem zrobił mi kolejną niespodziankę: oznajmił, że po wyjeździe chce być ze mną w otwartym związku.

– A wcześniej wszystko było między wami w porządku?

– Tak mi się wydawało. Dużo pracuję, więcej, niż muszę czy powinnam, i Gabriel czasem na to narzekał. To był chyba nasz największy problem. Ale rzadko się kłóciliśmy, jeśli o to pytasz.

– Dawno wyjechał? – Max potarł dolną wargę kciukiem.

– Osiem miesięcy temu.

– Widzieliście się od tego czasu?

– Tylko raz. Jakieś sześć tygodni temu. Otworzyłam kwiaciarnię franczyzową w Paryżu. Poleciałam tam na wielkie otwarcie i spędziliśmy razem weekend.

– I oboje widujecie się z innymi ludźmi od jego wyjazdu?

Potrząsnęłam głową.

– On tak, ale ja… Nie bardzo. – Znowu przygryzłam wargę. – Adam był właściwie moją drugą randką w ciemno od wielu lat. Pierwszy raz umówiłam się z facetem, którego poznałam na Tinderze dwa tygodnie temu, ale wypiliśmy tylko kawę i na tym się skończyło. Szczerze mówiąc, dziś nie miałam nawet ochoty wychodzić. Ale odkąd Gabriel wyjechał, bardzo mi zależy na wprowadzeniu zmian w moim życiu. Zrobiłam listę rzeczy, które zawsze odkładałam na później, a randki są na jej szczycie, więc zmusiłam się, żeby tam przyjść.

Max spojrzał mi w oczy.

– A musiałaś się zmusić do pójścia na mecz?

– Nie, wręcz przeciwnie. Raczej próbowałam się zmusić, żeby tam nie pójść.

– Dlaczego?

– Nie wiem. – Wzruszyłam ramionami.

Wpatrywał się we mnie jeszcze przez chwilę.

– Kiedy znów się z nim spotkasz?

– Nie zaplanowaliśmy kolejnego spotkania, więc wygląda na to, że zobaczymy się dopiero w grudniu, po jego powrocie do Nowego Jorku.

– Zależy ci tylko na wyrównaniu rachunków z tym facetem czy jesteś gotowa na coś więcej?

To było cholernie dobre pytanie, ale tak naprawdę nie znałam na nie odpowiedzi. Mój związek z Gabrielem był jedną wielką niewiadomą, a ja lubiłam wiedzieć, na czym stoję. Bóg jeden wie, ile dni spędziłam na zadręczaniu się tą sytuacją i próbach podjęcia konkretnej decyzji, a i tak do niczego nie doszłam i wciąż kwestionowałam samą siebie.

Spojrzałam Maxowi w oczy.

– Będę szczera: nie jestem pewna, czego chcę. – Przechyliłam głowę na bok. – Czy to coś dla ciebie zmienia?

Kąciki jego ust powoli uniosły się w uśmiechu.

– Chciałem tylko wiedzieć, na czym stoję. – Sięgnął przez stół i wziął mnie za rękę, po czym splótł ze sobą nasze palce. Spojrzał na mnie z iskierką w oczach. – Wchodzę w to.

Roześmiałam się.

– Trudno cię zniechęcić.

– Nic na to nie poradzę. Chcę wiedzieć o tobie wszystko.

– Dlaczego? – Zmrużyłam oczy.

– Nie mam najmniejszego pieprzonego pojęcia. Po prostu.

– A co chcesz wiedzieć?

– Wszystko. Cokolwiek.

– Na przykład?

Wzruszył ramionami.

– Powiedziałaś, że czasami pracujesz więcej, niż musisz. Dlaczego?

Uśmiechnęłam się smutno.

– To pytanie zadawałam sobie wiele razy, zwłaszcza że moja praca była kością niezgody w moim związku. Myślę, że dużo pracuję, bo zawsze musiałam. Mam dysleksję i już w podstawówce wkładałam więcej wysiłku w naukę niż inni. Zadania, które moi koledzy i koleżanki wykonywali w ciągu dwudziestu minut, zajmowały mi godzinę lub dwie, więc przyzwyczaiłam się do ciężkiej pracy. Mam też skłonność do nadmiernego analizowania wszystkiego, co bywa czasochłonne, i lubię rywalizację, przez co bywam nieco nieznośna. Kocham swoją pracę i lubię patrzeć, jak firma się rozwija, a mój wysiłek opłaca, ale cztery miesiące temu zatrudniłam dyrektora operacyjnego, żeby mniej pracować. Moja mama się starzeje. Mieszka teraz na Florydzie i chcę móc częściej ją odwiedzać. No i uwielbiam podróżować. Myślałam, że Gabriel się ucieszy, ale jak już wiesz, nie zrobiło mu to różnicy.

– Nie ma nic złego w ciężkiej pracy, jeśli kochasz to, co robisz. Na pewno nie dotarłabyś tam, gdzie jesteś, gdyby nie twój wysiłek. Wiem, co mówię.

– Dzięki.

– No i dobrze, że lubisz rywalizację. To motywuje do rozwoju.

Potrząsnęłam głową.

– Znajomi nawet nie grają ze mną w gry planszowe. I mam zakaz wstępu na polowania na jajka wielkanocne w społeczności emeryckiej mojej mamy z powodu… – podniosłam ręce i palcami pokazałam cudzysłów – incydentu z superwrażliwym dziewięciolatkiem, którego niechcący doprowadziłam do płaczu.

– Aż tak z tobą źle? – Max się uśmiechnął.

Palcem starłam kroplę na dnie kieliszka.

– Pracuję nad odnalezieniem większej równowagi. Pojechałam nawet na czterodniowe odosobnienie medytacyjne kilka miesięcy temu, aby nauczyć się relaksować.

– I jak ci poszło?

Moja warga drgnęła.

– Wyjechałam dzień wcześniej.

– Masz jakieś rodzeństwo? – Max zachichotał.

– Nie, jestem jedynaczką. Moi rodzice mieli mnie w dość późnym wieku. Pobrali się jako trzydziestolatkowie i uzgodnili, że nie będą mieć dzieci. Wkrótce po ślubie tata poddał się wazektomii, ale mama i tak niespodziewanie zaszła w ciążę w wieku czterdziestu dwóch lat. Okazało się, że wazektomia nie jest w stu procentach niezawodna. Przecięte nasieniowody w rzadkich przypadkach mogą się częściowo zregenerować. Nazywają to rekanalizacją.

– Cholera jasna. – Max poruszył się niespokojnie na swoim miejscu.

Roześmiałam się.

– Ścisnąłeś właśnie nogi, co?

– No jasne, że tak. Na samą wzmiankę o cięciu czegokolwiek w tamtym miejscu moje ciało wchodzi w tryb obronny. Jak twoi rodzice przyjęli wiadomość o nieplanowanej ciąży?

– Mama była w szoku, ale kiedy poszła na wizytę do ginekologa i usłyszała bicie mojego serca, poczuła, że tak miało być. Tato z kolei nie był zachwycony. Miał okropne dzieciństwo i z różnych powodów nie chciał zakładać rodziny. Odszedł i wdał się w romans z kobietą, która miała podwiązane jajowody. Rozwiódł się z mamą, kiedy miałam dwa lata. Nie jesteśmy sobie zbyt bliscy.

– Przykro mi.

– Dzięki. – Uśmiechnęłam się. – Ale nie musi ci być przykro, chociaż moja historia może brzmieć smutno, kiedy opowiadam jej skróconą wersję. Moja mama jest naprawdę wspaniała i nigdy nie dała mi odczuć, że mi czegoś brakuje. Przeszła na emeryturę na Florydzie dwa lata temu. No i spędzałam czas z tatą, gdy dorastałam. A ty? Masz dużą rodzinę?

– Jestem najmłodszy z sześciorga rodzeństwa. Sami chłopcy. – Potrząsnął głową. – Moja biedna mama. Ciągle psuliśmy jej meble.

– Ach… Jak tamto krzesło twojej szwagierki?

– Dokładnie.

– Wcześniej, gdy zapytałam, czy mieszkasz z matką, powiedziałeś, że nie mieszkacie nawet w tym samym stanie. Nie jesteś z Nowego Jorku?

– Nie. Pochodzę ze Waszyngtonu, ale od dawna już tam nie mieszkam. Wyjechałem, gdy miałem szesnaście lat. Zamieszkałem u rodziny goszczącej, żeby móc grać w hokeja w Minnesocie. Potem przeniosłem się na Wschodnie Wybrzeże, by reprezentować barwy Uniwersytetu w Bostonie, i do Nowego Jorku, gdy dołączyłem do Wolverines.

– Jak to jest być zawodowym sportowcem?

Max wzruszył ramionami.

– Mogę uprawiać swój ukochany sport i jeszcze zarabiać tym na życie. To prawie jak sen. Ludzie nazywają Disney World najwspanialszym miejscem na ziemi, ale ja wolę szatnię po wygranej.

– Jakieś minusy? Nawet najlepsze zawody je mają.

– Przegrane są zdecydowanie do bani, a przez ostatnie dwa lata moja drużyna zaliczyła sporo porażek. Kiedy do nich dołączyłem, wspinali się na szczyt. W moim debiutanckim roku graliśmy jeszcze w play-offach, ale ze względu na kontuzje zawodników i złe decyzje kilka ostatnich lat było dla nas trudnych. Hokej to sport drużynowy, potrzeba więcej niż kilku facetów, aby drużyna miała dobry rok. Poza tym podróże bywają męczące. Cały sezon to aż osiemdziesiąt dwa mecze, i to bez play-offów. Prawie połowa odbywa się poza miastem. Bywam w gabinecie dentystycznym częściej niż we własnym mieszkaniu.

– Wow, to rzeczywiście sporo podróżujesz.

Max zamówił rum z colą i wodę. Pomyślałam, że musi się nawodnić po meczu, ale zauważyłam, że nawet nie tknął alkoholu, a lód w szklance zdążył się już roztopić. Wskazałam na nią i powiedziałam:

– Nie tknąłeś swojego drinka.

– Nie piję alkoholu przed treningami i meczami.

– To dlaczego go zamówiłeś? – Zmarszczyłam brwi.

– Nie chciałem, żebyś odmawiała sobie przyjemności ze względu na mnie.

– To miłe. Dziękuję. – Uśmiechnęłam się.

– Opowiedz mi o swojej dzisiejszej randce. Okazała się totalnym niewypałem czy po prostu facet zbladł w porównaniu z pierwszym amantem, którego poznałaś? – Mrugnął do mnie porozumiewawczo.

– Prawdziwy Adam okazał się bardzo sympatyczny.

– Sympatyczny? – Zarozumiały uśmieszek Maxa poszerzył się na całą twarz. – Więc jednak było do bani, co?

Zmięłam serwetkę leżącą na stole przede mną i rzuciłam nią w niego, a on ją złapał.

– Teraz moja kolej na zadawanie pytań – oznajmiłam. – Opowiedz mi o kobiecie, z którą ostatnio spałeś. Spotykacie się ze sobą?

– Nie, to była tylko przygoda na jedną noc.

– Aha. – Napiłam się drinka. – Często ci się takie zdarzają? W końcu jesteś profesjonalnym sportowcem i przystojnym facetem, nie wspominając już o tym, ile czasu spędzasz w podróży.

Max przyglądał mi się bacznie przez chwilę.

– Obiecałem ci, że jeśli dasz mi drugą szansę, nigdy więcej cię nie okłamię. Nie chciałbym jednak powiedzieć czegoś, co ci się nie spodoba. Więc powiem tylko, że nie mam trudności ze znalezieniem sobie towarzystwa, jeśli tylko go zapragnę. Ale nie oznacza to, że potrzebuję takich przygód. Jestem pewien, że ty też nie miałabyś najmniejszego problemu ze znalezieniem sobie kogoś do łóżka w pierwszym lepszym barze w tym mieście, gdybyś tylko zechciała. Nie robiłabyś tego jednak, będąc z kimś w zamkniętym związku, prawda?

– Chyba masz rację. – Wzruszyłam ramionami. – Ale coś musi być z tobą nie tak. No dalej, wymień swoje najgorsze wady, Max.

– Cholera. – Wypuścił powietrze z płuc. – Naprawdę szukasz powodu, żeby za mnie nie wyjść, co?

– Jeśli to, co mówisz, jest szczere, jesteś zbyt dobry, żeby być prawdziwy. Chyba nie dziwi cię, że czekam, aż pokażesz mi swoje drugie oblicze.

Potarł dolną wargę kciukiem, po czym się wyprostował i oparł łokcie na stole.

– No dobra. Zdradzę ci parę moich brudnych tajemnic, ale potem chcę poznać twoje.

Roześmiałam się.

– Umowa stoi.

– Przypieczętujmy ją uściskiem. – Wyciągnął do mnie rękę, a kiedy podałam mu swoją, ścisnął ją i nie puścił. – Och, jak słodko… Chcesz mnie trzymać za rękę.

Potrząsnęłam głową.

– Dobra, dobra, Adonisie. To co jest z tobą nie tak?

Twarz Maxa spoważniała.

– Mam swoje kompulsje. To, co u innego można nazwać zwykłą ambicją, u mnie przejawia się w sposób wręcz obsesyjny. Czasem, kiedy mi na czymś bardzo zależy, zapominam o całym świecie, przez co zaniedbuję nawet własne zdrowie i bliskich.

– Okej… To wydaje się zrozumiałe, biorąc pod uwagę twój zawód. Nigdy wcześniej nie poznałam profesjonalnego sportowca, ale wyobrażam sobie, że to pewnie między innymi dzięki twojej silnej determinacji zaszedłeś tak daleko.

– Mam też skłonności do uzależnień. Hokej to mój narkotyk. Ale to właśnie dzięki niemu mało piję i trzymam się z dala od dragów i hazardu. Na studiach zadłużyłem się na dwadzieścia tysięcy u bukmachera. Mój najstarszy brat musiał mnie spłacić, ale najpierw przyleciał do Bostonu i skopał mi tyłek.

– O Boże. Jak duży jest twój brat?

Max się roześmiał.

– Jestem z tych mniejszych Yearwoodów.

– Wow.

– To jak? Wystraszyłem cię już? Jak dotąd zmusiłaś mnie do wyznania, że miałem ostatnio przygodę na jedną noc, zostałem aresztowany za kręcenie hula-hoopem nago, mam skłonności do nałogów i czasem zapominam o bożym świecie, kiedy skupiam się na hokeju. Co jeszcze? Czuję irracjonalny lęk przed jaszczurkami i zsikałem się w spodnie, kiedy miałem dziewięć lat, bo moi bracia przywieźli do domu sześć kameleonów i schowali je w moim łóżku.

– O Boże. Naprawdę?

– Tak. – Max zwiesił głowę. – Ale na swoją obronę powiem, że żaden czterolatek nie powinien oglądać Godzilli. To może być traumatyczne dla jego psychiki.

Myśl o tym, że ten wielki mężczyzna boi się maleńkiej jaszczurki, była przezabawna. Ale ujął mnie swoją otwartością, z jaką odpowiadał na moje pytania. Ciągle trzymał mnie za rękę, więc ścisnęłam jego dłoń i też postanowiłam zdobyć się na uczciwość.

– Miałeś rację. Szukałam powodu, żeby się już z tobą nie spotkać.

– I jak? Znalazłaś go?

– Twoje wady mnie nie przerażają. – Potrząsnęłam głową. – Co innego, gdybyś nie zdawał sobie z nich sprawy lub nie chciał się do nich przyznać.

– Czy to oznacza, że lecimy do Vegas?

– Niezupełnie. – Roześmiałam się. – Czy teraz moja kolej? Mam wymienić swoje największe wady? Bo nie jestem pewna, czy przedstawiłam ci to wystarczająco dosadnie, jak bardzo potrafię być irytująca ze swoją potrzebą rywalizacji. Złapałeś wcześniej serwetkę, którą w ciebie rzuciłam, a teraz nie mogę znieść, że mi jej nie odrzuciłeś, żebym też mogła ją złapać. Poza tym mam teraz ochotę rywalizować z tobą o to, czyje wady są gorsze. Ale chyba powinnam dokończyć drinka, zanim zacznę wymieniać swoje, na wypadek gdybyś potem uciekł.

Max potrząsnął głową.

– Nie musisz mi nic mówić. Znam już twoją największą wadę.

– Czyżby? Chyba boję się zapytać, co to jest.

Max rzucił mi tak intensywne spojrzenie, że poczułam motyle w brzuchu.

– To proste. Twoja największa wada nazywa się Gabriel.

— Rozdział 3 —

Georgia

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Inne książki autorki

Zaproszenie

Niestosowne zachowanie

Nie powinniśmy

Spark

Rywale

Naga prawda

Nie dla mnie

Seks, nie miłość

Kusząca pomyłka

Egomaniac

Bossman

Gracz

To, co za nami

Rytm

Show

Walka

Szansa

Przebaczenie

Tylko twój

Tylko dla ciebie

First Thing I See

Well Played. Zakład o więcej niż wszystko

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Słodki drań

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Playboy za sterami

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Milioner i bogini

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Romans po brytyjsku

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Park Avenue

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Stuck-Up Suit

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Zbuntowany dziedzic

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Zbuntowane serce

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Zgryźliwe wiadomości

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Sprośne listy

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Najpiękniejsza pamiątka

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Miłość w zamkniętej kopercie

(napisane wspólnie z Penelope Ward)

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Epilog

Podziękowania

O autorce

Inne książki autorki

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

The Summer Proposal

Redaktorka prowadząca: Marta Budnik

Wydawczyni: Joanna Pawłowska

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Małgorzata Denys

Projekt okładki: Sommer Stein, Perfect Pear Creative

Fotograf: Rodolfo Martinez

Model: Michael Yerger

Opracowanie graficzne okładki: Łukasz Werpachowski

Copyright © 2022. THE SUMMER PROPOSAL by Vi Keeland

Published by arrangement of Brower Literary & Management Inc., USA and Book/Lab Literary Agency, Poland

Copyright © 2023 for the Polish edition by Niegrzeczne Książki an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Copyright © for the Polish translation by Karolina Bochenek, 2023

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2023

ISBN 978-83-8321-456-6

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek