autor

tytul

podtytul

Tekst: Hubert Zdankiewiecz

Redaktor prowadzący: Paweł Sondej

Redakcja: Bartosz Szpojda

Projekt graficzny serii i skład: Katarzyna Radkowiak

Projekt okładki: Jan Paluch

Opieka techniczna: Katarzyna Leja

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz wydawca dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawca nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Helion S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice

tel.: 32 2309863

e-mail: czytalisek@helion.pl

www.czytalisek.pl

Wydanie I

ISBN: 978-83-289-2837-4

Copyright © Helion S.A., 2025

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Spis treści

Wstęp

ROZDZIAŁ I

Sportowa rodzina

Tata Tomasz wszystko zaplanował

Jak mała Iga wyszła z cienia starszej siostry

14-letnia Iga wygrywa turnieje do lat 18

Iga Świątek wygrała nie ten Wielki Szlem

Rozdział II

Sport i szkoła

Iga radzi sobie w szkole nie gorzej niż na korcie. Zrobiła nawet wulkan

Iga zdaje maturę i wraca w wielkim stylu Pomógł jej… koronawirus

Rozdział III

Wzloty i upadki

Iga wygrywa Roland Garros

Iga jednak nie jest Wonder Woman

Iga znalazła ulubioną piaskownicę

Iga zagrała w Paryżu z… Lady Gagą

Rozdział IV

W drodze na szczyt

Zapłakana Iga po porażce w Tokio

Iga kończy sezon i zmienia trenera Zaczyna się nowy rozdział

Iga ma swoją osobistą zmorę

Iga Świątek w tenisowym raju

Zaczyna się panowanie królowej Igi

Rozdział V

Pieniądze, sława i bajgle

Iga Świątek zaczyna zbierać luksusowe samochody

Iga Świątek wspiera Ukrainę i... otwiera piekarnię

Iga przegrywa w Londynie i jedzie na wakacje do Włoch

Rozdział VI

Pokazała światu

Iga przegrywa, eksperci biją na alarm Rywalki przestają się bać

Iga rusza na podbój Nowego Jorku

Iga zdobywa Nowy Jork Zaskakujący prezent w pucharze

Iga zaprasza do Ostrawy. W finale wspierał ją… Batman

Iga śmieje się z memów. Co na to Robert Lewandowski?

Rozdział VII

Podróże, łzy i książki

Iga została surferką. Halloweenowy psikus Ons Jabeur

Aryna Sabalenka rzuca wyzwanie

Tym razem bez pierogów, czyli co tenisiści robią w święta

Nowy rok i rozczarowania Nawet Radwańska nie dała rady

Iga wygrywa sokoła i zachęca do czytania książek

Rozdział VIII

Triumf po przejściach

Iga przegrywa i wycofuje się z turnieju

Iga przegrywa na ulubionej ziemi. Kolejna kontuzja

Twierdza Roland Garros wciąż niezdobyta Zabawny przydomek Igi

Iga Świątek i jej relacje z... trawą

Iga leci na bajeczne wakacje i wygrywa w Warszawie

Rozdział IX

Gra o tron

Nieudane amerykańskie tournée

Sabalenka w końcu dopadła Igę Pomogła jej dawna zmora

Iga zdobywa Pekin i Cancún Wymarzona jesień i wielki powrót

Rozdział X

Marzenia i rozczarowania

Iga ćwiczy miksta z Hubertem Hurkaczem przed igrzyskami w Paryżu

Australijskie dramaty Igi

Rozdział XI

Powrót królowej

Iga Świątek królową Kataru

Iga Świątek w Lidze Mistrzów

Iga Świątek bez Porsche, ale z pierwszym wielkim zwycięstwem

Iga Świątek o krok od porażki

Rozdział XII

Trzęsienie ziemi

Dwie twarze Igi Świątek w Paryżu Medal na pocieszenie

Iga Świątek czuje się jak chomik w kołowrotku

Iga zmienia trenera

Dopingowa wpadka Igi Świątek

Iga Świątek - statystyki

Słownik ważniejszych tenisowych pojęć

Źródła

Zdjęcia

Wstęp

Lipiec 2018 roku, stadion Legii Warszawa. Umiejscowione w jednym z narożników trybun centrum konferencyjne, dumnie nazywane Sky Boxem, zazwyczaj jest miejscem spotkań bogatych biznesmenów. Swoje programy o piłce nożnej nagrywają tu także telewizje.

Z wielkiego okna widać jak na dłoni płytę boiska.

Tym razem jednak w centrum uwagi nie jest Robert Lewandowski, ani żadna inna piłkarska gwiazda. Jest w nim szczupła nastolatka z małym pucharkiem w dłoniach. Uśmiechnięta, choć lekko speszona tłumem dziennikarzy, którzy przyszli tu specjalnie dla niej.

To Iga Świątek, która właśnie wróciła z Londynu.

Wygrała tam juniorski Wimbledon, jeden z czterech najważniejszych tenisowych turniejów na świecie, zaliczanych do Wielkiego Szlema (pozostałe trzy
to Australian Open, Roland Garros i US Open).

13 lat wcześniej ten sam turniej wygrała Agnieszka Radwańska i był to dla niej początek wspaniałej kariery. Czy będzie również dla jej młodszej koleżanki?

– Po ostatniej piłce finału w mojej głowie było tyle emocji, że nie potrafię sobie teraz przypomnieć jednej konkretnej. Cały stres i skupienie nagle uleciały. Potrzebowałam dwóch dni, żeby oswoić się z tym sukcesem – przyznaje na konferencji Iga.

Niedługo później, dopytywana przez dziennikarza TVP Sport, młoda tenisistka decyduje się na odważną deklarację:

– Myślę, że będę w stanie wygrać wszystkie cztery Wielkie Szlemy. Będę miała na to jakieś piętnaście lat, więc powinno się udać – mówi.

Mało kto się wówczas spodziewał, jak szybko zacznie wprowadzać w życie swój plan.

ROZDZIAŁ I

Sportowa rodzina

Tata Tomasz wszystko zaplanował

Każda historia ma jednak swój początek. W przypadku Igi decyzja o tym, jaką będzie uprawiać dyscyplinę sportu, zapadła, gdy była jeszcze… małą dziewczynką.

Nie każdy wie, ale jej tata Tomasz Świątek również był sportowcem. Uprawiał wioślarstwo i szło mu tak dobrze, że w 1988 roku poleciał z kolegami – a pływał w czwórce podwójnej – na Igrzyska Olimpijskie do Seulu!

– Nie chcę się tu chwalić, ale leciałem z kolegami po medal. Nie przesadzam, bo byliśmy megaprzygotowani, niestety już w Korei sprawy się skomplikowały – opowiadał po latach w rozmowie z portalem Sportowy24.pl.

Co się stało?

– Klimat był morderczy, było gorąco, duża wilgotność, a my nie mieliśmy w pokojach klimatyzacji. No i jeden z kolegów próbował chłodzić się w inny sposób. W efekcie się przeziębił, a w takiej dyscyplinie jak wioślarstwo, nawet lekkie przeziębienie ma katastrofalne skutki. Skończyło się tylko siódmym miejscem – dodał tata Igi Świątek.

Przykre doświadczenia zaowocowały ważną decyzją. Gdy po latach mała Iga i jej o trzy lata starsza siostra Agata zaczynały swoją przygodę ze sportem ich ojciec zdecydował, że będą uprawiać indywidualne dyscypliny.

Tak, by mogły polegać tylko na sobie.

I nigdy nie przeżyły podobnego rozczarowania.

– Oczywiście nie było tak, że od razu po tamtym nieudanym starcie w Seulu zacząłem planować, co w przyszłości będą robić moje córki, bo jeszcze wtedy ich nie miałem. Takie refleksje pojawiły się dopiero, gdy Agata i Iga pojawiły się na świecie. Generalna idea była taka, żeby obie robiły cokolwiek, poza nauką. Ruszały się, dobrze bawiły, rozwijały. Nie chowałem przyszłych mistrzyń – zapewniał.

Wbrew temu, co pewnie myślicie, Iga i jej siostra wcale nie zaczynały na korcie. Na początku była… pływalnia. Koło ich domu w Raszynie pod Warszawą powstał basen, a na wyobraźnię rodziców działały sukcesy odnoszone w tamtym czasie przez Otylię Jędrzejczak, mistrzynię olimpijską z 2004 roku.

Iga Świątek z tatą Tomaszem Świątkiem

Pojawił się jednak problem.

– Nie minęło dużo czasu, a obie bez przerwy chorowały. Zapalenie ucha, gardła… Doszło do tego, że w pewnym momencie więcej czasu spędzaliśmy u laryngologa niż na treningach. Po którejś z wizyt pani doktor powiedziała, że jeśli one będą tak często chorowały, to się może skończyć nawet głuchotą. Odpuściliśmy więc pływanie i dopiero wtedy pojawił się tenis – opowiadał tata Igi Świątek.

Poważne zajęcia pierwsza rozpoczęła, z racji wieku, Agata. Iga musiała chwilę zaczekać.

– Pamiętam, jak biegała za trenerem i pytała: „Kiedy ja już będę w klubie?”. A on jej odpowiadał z uśmiechem, że musi jeszcze trochę potrenować – wspominał pan Tomasz.

Jego młodsza córka w końcu również doczekała się swojej szansy, a wtedy...

Jak mała Iga wyszła z cienia starszej siostry

– Na korcie były jak ogień i woda. Agata spokojniejsza, wyważona, Iga bardziej impulsywna, zadziorna. Rywalizując z siostrą, uczyła się wytrwałości – wspominał na łamach gazety „Fakt” Michał Kaznowski, jeden z pierwszych trenerów przyszłej mistrzyni turnieju Roland Garros w Paryżu. – Nakręcała ją ta rywalizacja – dodał.

Nakręcała na tyle, że mała Iga szybko zaczęła odnosić sukcesy.

– Zawsze była ambitna. Mogła płakać, mogła krzyczeć na korcie, ale grała dalej. Nie poddawała się – podkreśla Kaznowski, który współpracę z przyszłą liderką rankingu WTA (czyli największej organizacji kobiecego tenisa) rozpoczął w 2011 roku, gdy ta miała zaledwie 10 lat. Pracował z nią do 2016 roku. Później nad jej tenisowym rozwojem czuwał przez kolejne pięć lat Piotr Sierzputowski.

Iga Świątek z siostrą Agatą Świątek

Na dobrą tenisistkę zapowiadała się również siostra. Może nie na aż tak dobrą, jak Iga, ale…

– Agata też miała bardzo fajne wyniki, była w czołówce w kraju – opowiadał Kaznowski. Niestety jej przygodę z tenisem przedwcześnie przerwały problemy ze zdrowiem.

– Dosyć szybko w pewnym momencie urosła, pojawiły się bóle kolan. Nie mogliśmy sobie z tym poradzić; co szliśmy do innego fachowca, to podpowiadał inaczej. Odpuściliśmy, bo nigdy nie dążyłem do tego, żeby moje córki zrobiły karierę za wszelką cenę. Najważniejsze było zdrowie – tłumaczył Tomasz Świątek.

Ostatecznie Agata poszła w ślady swojej mamy, Doroty, która jest ortodontką i prowadzi prywatny gabinet w Raszynie. Skończyła studia stomatologiczne i dziś odnosi sukcesy jako dentystka.

Iga może być z niej dumna!

I na pewno świetnie rozumie, przez co przeszła. W jej karierze również nie zabrakło dramatycznych chwil.

– W tamtym momencie myślałam, że już nigdy nie zagram w tenisa – przyznała pewnego razu podczas turnieju w Rzymie. Myślami wróciła do 2017 roku, gdy doznała poważnej kontuzji kostki podczas turnieju ITF (czyli niższej rangi) w Warszawie.

Szesnastoletnia wówczas tenisistka musiała poddać się skomplikowanej operacji. Przeprowadził ją świetny fachowiec: lekarz piłkarskiej reprezentacji Polski Jacek Jaroszewski. Mimo to nie było pewne, ile czasu minie, zanim będzie mogła wrócić na kort. Przerwa potrwała ostatecznie prawie osiem miesięcy, przez co nie mogła zagrać tamtego roku w juniorskim Wimbledonie.

Nikt nie spodziewał się wówczas tego, co wydarzyło się rok później.

14-letnia Iga wygrywa turnieje do lat 18

No może prawie nikt, bo o tym, że Iga ma wielki talent, wiadomo było jeszcze przed kontuzją. Już w wieku 13 lat wygrała mistrzostwa Polski. W dodatku nie tylko w singlu (gra pojedyncza), ale również w deblu (gra podwójna) i mikście (gra mieszana, drużyny są tworzone przez tenisistę i tenisistkę). Warto również przypomnieć, że pozostałe rywalizujące zawodniczki były od niej o rok starsze.

– Mając czternaście lat, wygrywała turnieje do lat osiemnastu – opowiadał trener Kaznowski.

W pierwszym juniorskim Wielkim Szlemie Świątek wzięła udział w wieku 15 lat. W 2016 roku osiągnęła ćwierćfinał Roland Garros.

Niedługo później, wraz ze Stefanią Rogozińską-Dzik i Mają Chwalińską, wygrała dla Polski Junior Fed Cup. Impreza nosząca dziś nazwę – po słynnej zawodniczce – Billie Jean King Cup to takie drużynowe tenisowe mistrzostwa świata, bo rywalizują w niej krajowe reprezentacje.

Trudno było się jednak spodziewać, że po kontuzji jej kariera zacznie rozwijać się w zawrotnym tempie. Najpierw trzeba było jednak wrócić do zdrowia.

– Nie chcieliśmy ryzykować. Woleliśmy zaleczyć wszystko do końca, potrenować, przygotować się i dopiero wystartować – tłumaczył w rozmowie z Wyborcza.pl Tomasz Świątek. Cierpliwość się opłaciła, bo Iga zaraz po powrocie wygrała w lutym turniej ITF w egipskim Szarm el-Szejk.

Później triumfowała również w amerykańskim Pelham i to w jakim stylu! W całym turnieju nie straciła nawet seta, a w finale dosłownie zdeklasowała Amerykankę Allie Kiick (6:2, 6:0).

Znawcy tenisa wpadli w zachwyt. Pochwałom nie było końca. Od razu pojawiły się również porównania do Agnieszki Radwańskiej, która kilka lat wcześniej przebojem wbiła się do światowej czołówki. Zupełnie nietrafione...

– Szczerze mówiąc, nie lubię tych porównań Igi do Agnieszki. Nie mają sensu, bo to dwie zupełnie inne tenisistki – Radwańska była mistrzynią taktyki. Świetnie się broniła. Z kolei moja córka lubi atakować, dominować. Przyłożyć z forhendu. Łączy je w zasadzie tylko tyle, że obie wygrały juniorski Wimbledon – tłumaczył Tomasz Świątek.

Wracamy więc do początku, do wygranego Wimbledonu. Tu również nie obyło się bez niespodzianek.

Iga Świątek wygrała nie ten Wielki Szlem

Prawda jest bowiem taka, że Iga chciała wygrać tamtego roku turniej Wielkiego Szlema. W pierwszej kolejności celowała jednak w Roland Garros, rozgrywany na jej ulubionych kortach ziemnych, a nie na nielubianej trawie Wimbledonu.

W tym miejscu warto wyjaśnić, o co chodzi z tymi nawierzchniami w tenisie.

W innych dyscyplinach sportu sprawa jest zazwyczaj prosta. W piłkę nożną gra się na trawie (czasem na sztucznej), w koszykówkę i siatkówkę na parkiecie. Lekkoatleci też mają swoją nawierzchnię, nazywaną tartanem.

W tenisie za to co turniej, to inna historia. Gra się na trawie, na ceglanej mączce (korty ziemne), na asfalcie i betonie (korty twarde). Kiedyś rywalizacja toczyła się nawet na... wykładzinie dywanowej.

Nie trzeba chyba dodawać, że na każdym korcie gra się trochę inaczej. Na jednych piłka odbija się wyżej, na innych niżej. Na jednych przyspiesza po odbiciu, na innych zwalnia. Nic więc dziwnego, że prawie każdy tenisista ma swoją ulubioną nawierzchnię. Zazwyczaj ma też taką, na której czuje się najgorzej.